บทที่ 880: ดุมาก (ฟรี)

“สองร้อยเหรอ”

“นี่เธอคิดเลขเก่งจริงๆ นะ”

ม่อจิงชุนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วแค่นเสียงหัวเราะ

“ครูประจำชั้นของเธอบอกว่า ไม่จำเป็นต้องให้เงินนักเรียนเลย เพราะไม่มีที่ให้ใช้”

“แล้วจะว่าไป เธอคงลืมไปแล้วสินะว่าเมื่อสองวันก่อนพี่สะใภ้เพิ่งให้เงินเธอไปหนึ่งร้อยหยวน”

ขณะที่ม่อจิงชุนกำลังถูนิ้วตัวเอง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมา ถังกั่วก็คว้ามือของเขาไว้แล้วพูดด้วยใบหน้าจริงใจว่า

“พี่ชายใจดีที่สุดเลยค่ะ ไปทัศนศึกษายังให้เงินค่าขนมถังกั่วตั้งหนึ่งร้อยหยวน”

เจ้าเด็กคนนี้นิ คิดว่าพี่จะจัดการเธอไม่ได้เหรอ หนึ่งร้อยยังไม่พอ ยังจะเอาสองร้อยอีก

ตอนนั้นเอง หลี่เสวียนอวี่ก็ตบไหล่ถังกั่วเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ อย่าทำหน้าเศร้าสิ กลับบ้านกันเถอะ”

พูดจบ หลี่เสวียนอวี่ก็กระซิบที่ข้างหูของถังกั่วว่า

“เดี๋ยวพี่สะใภ้แอบให้อีกหนึ่งร้อยนะ”

“ค่ะ...” ถังกั่วรีบเอามือปิดปาก

พอเห็นว่าพี่ชายหันไปเปิดประตูรถแล้วและไม่ได้ยิน ถังกั่วถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเอามือเล็กๆ ที่ปิดปากอยู่ออก

“พี่สะใภ้ มินิฮาร์ท” ถังกั่วขยิบตาให้หลี่เสวียนอวี่แล้วทำท่ามินิฮาร์ท

เมื่อเห็นท่าทางของถังกั่ว อารมณ์ของหลี่เสวียนอวี่ที่กำลังขุ่นมัวเพราะเพื่อนร่วมงานตีตัวออกห่างก็ดีขึ้นมาก

ต้องยอมรับเลยว่า คำพูดสบายๆ ที่ถังกั่วพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจในหลายๆ ครั้ง มันช่วยเยียวยาจิตใจได้ดีจริงๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

นอกประตูห้องเก็บของ เสี่ยวฮุยฮุยกับเปาจื่อนั่งรออย่างสงบบนพื้น

ตรงหน้าของเสี่ยวฮุยฮุยและเปาจื่อมีชามข้าวที่ล้างสะอาดแล้วสองใบวางอยู่

“เหมียว~”

“อย่าเพิ่งใจร้อนนะ รู้แล้วว่าพวกเธอหิว”

หลังจากจัดการเจ้าตัว ‘เล็ก’ ทั้งสองเรียบร้อย ถังกั่วก็หยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นไปทำการบ้านบนห้อง

ในห้องครัว หลี่เสวียนอวี่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเย็น

โจวหย่าหลิงก็อยู่ในครัวคอยเป็นลูกมือ

มีเพียงม่อจิงชุนที่นั่งอยู่บนโซฟา ซึ่งในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นส่วนเกิน

ทุกคนต่างก็มีอะไรทำกันหมด แต่ม่อจิงชุนกลับนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

ฉากนี้ถ้ามีคนถ่ายรูปไปปล่อยบนเน็ต ไม่แน่อาจจะโดนทัวร์ลงก็ได้

เมื่อความมืดมาเยือน ม่อจิงชุนที่กำลังดูทีวีอยู่ก็หันขวับไปทางซ้าย

เมื่อเห็นถังกั่วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีวิ่งลงมาจากชั้นบน ม่อจิงชุนก็หันกลับไปดูทีวีต่อแล้วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ”

“เสร็จแล้วค่ะ วันนี้มีแค่ครูคณิตศาสตร์ที่สั่งการบ้าน”

ตอนนั้นเอง หลี่เสวียนอวี่ที่ยกกับข้าวสองจานออกมาจากครัวก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ดีเลย กับข้าวเสร็จพอดี รีบไปล้างมือแล้วมากินข้าวได้แล้ว”

“หิวตั้งนานแล้วล่ะสิ”

“อื้มๆ!” ถังกั่วพยักหน้าแรงๆ

อยู่ที่โรงเรียน ไม่ว่าตอนกลางวันจะกินอิ่มแค่ไหน พอถึงคาบสุดท้ายของตอนบ่ายท้องก็ร้องจ๊อกๆ แล้ว

แต่ที่โรงเรียน คุณครูก็ไม่ให้นักเรียนกินขนมในห้องเรียนอีก ถึงจะไม่ได้เข้มงวดมาก แต่อย่างน้อยก็เป็นกฎที่ห้ามกินขนมในห้องเรียนอย่างเปิดเผย

พอล้างมือเสร็จกลับมา ถังกั่วก็เห็นว่าพี่สะใภ้ตักข้าวสวยร้อนๆ ไว้ให้เธอแล้วหนึ่งถ้วย

ดีจัง!

คำพูดของเสี่ยวพั่งจื่อเชื่อไม่ได้จริงๆ บอกว่าพี่ชายมีพี่สะใภ้แล้วจะไม่รักเธอเหมือนเดิม

นี่มันมีคนรักเธอเพิ่มขึ้นอีกคนชัดๆ

หึๆ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนต้องไปเถียงเสี่ยวพั่งจื่อให้ชนะเลยคอยดู

เจ้าเด็กคนนี้ เดี๋ยวนี้หัดมาหลอกหัวหน้าฝ่ายวิชาการแล้วเหรอเนี่ย

ไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปและกำปั้นเล็กๆ ที่กำแน่นของถังกั่ว

ในชุมชนหรูอีกแห่งที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร เสี่ยวพั่งจื่อที่กำลังเล่นเกมอยู่ก็จามออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ฮัดชิ้ว~”

เสี่ยวพั่งจื่อลูบจมูกตัวเอง ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากแล้วเล่นเกมต่ออย่างสนุกสนาน

วินาทีต่อมา ร่างที่อ้วนกว่าก็ปรากฏขึ้นในห้อง

“ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ”

“พ่อครับ วันนี้มีแค่การบ้านคณิตศาสตร์วิชาเดียว ผมทำเสร็จตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว”

“แล้วทำไมไม่ไปซ้อมเปียโนล่ะ วันๆ เอาแต่เล่นเกม”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวพั่งจื่อก็ยักไหล่แล้วพูดอย่างยอมจำนนว่า

“พ่อครับ ในห้องเรามีม่อเสี่ยวเสวี่ยอยู่ ใครจะไปเรียนเปียโนอีกล่ะครับ นั่นมันหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ”

เพียะ! เสี่ยวพั่งจื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเห็นพ่อของเขาที่พูดไม่ทันขาดคำก็ชักเข็มขัดหนังออกมา

“ผมไปซ้อมเปียโนเดี๋ยวนี้แหละครับ”

ไม่นาน ก็มีเสียงเปียโนดังออกมาจากห้อง

เพียงแต่เสียงนั้นไม่ไพเราะเท่าไหร่นัก และฟังดูแข็งทื่อมาก

ฝีมือระดับสาม

ในกลุ่มเด็กวัยเดียวกัน การที่เสี่ยวพั่งจื่อมีฝีมือระดับสามก็ถือว่าดีมากแล้ว

เขาแค่โชคร้ายไปหน่อยที่ต้องมาเจอกับม่อเสี่ยวเสวี่ย พรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมาให้

เมื่ออยู่ต่อหน้าพรสวรรค์ ความพยายามสามารถพัฒนาตัวเองได้ แต่การจะก้าวข้ามไปนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาจะไปเทียบกับม่อเสี่ยวเสวี่ยที่มีทั้งพรสวรรค์และความพยายามได้อย่างไร

ด้วยความเกรงกลัวอำนาจของเข็มขัดหนัง เสี่ยวพั่งจื่อจึงทำได้เพียงระบายความไม่พอใจลงบนตัวโน้ต

วันศุกร์ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ อากาศสดชื่น

ในที่สุด วันทัศนศึกษาที่นักเรียนทุกคนตั้งตารอก็มาถึง

ทัศนศึกษามีแรงดึงดูดมากแค่ไหน แค่ดูจากการที่ไม่มีนักเรียนมาสายเลยสักคนในวันนี้ก็พอจะเดาได้

ในสนามเด็กเล่น ถังกั่วที่เข้าแถวเรียบร้อยแล้วยืนอยู่ด้านหลังของเซียงเอ๋อร์

เมื่อมองธงประจำชั้นในมือของเซียงเอ๋อร์ ถั่วกั่วก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

การได้ถือธงประจำชั้นแบบนี้ ดูน่าเกรงขามไม่เบาเลย

“เซียงเอ๋อร์”

“หืม มีอะไรเหรอ” เซียงเอ๋อร์หันกลับมามองถังกั่วอย่างสงสัย

“อะแฮ่ม เดี๋ยวถ้าเธอเหนื่อย ฉันช่วยถือธงให้นะ”

“ได้เลย เธอนี่แหละที่ห่วงใยฉันที่สุด”

เสี่ยวพั่งจื่อที่อยู่ในแถวของเด็กผู้ชายได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็เบ้ปาก แล้วพูดเสียงดังว่า

“ฉันก็ทำได้”

วินาทีต่อมา ถังกั่วและเซียงเอ๋อร์ก็หันกลับไปถลึงตาใส่เสี่ยวพั่งจื่อพร้อมกัน

การถูกจ้องแบบนั้นทำให้เสี่ยวพั่งจื่อถึงกับงง

ถังกั่วถลึงตาใส่เขายังพอเข้าใจได้ เพราะเรื่องพี่สะใภ้ของม่อเสี่ยวเสวี่ย ทำให้เขาต้องเจ็บใจแต่พูดอะไรไม่ออก

แต่ทำไมหัวหน้าห้องถึงมาถลึงตาใส่เขาด้วยล่ะ

เขาก็แค่อยากจะช่วย แถมยังจะได้ลองสัมผัสความรู้สึกของการเป็นผู้นำแถวด้วย

ทันใดนั้น เสียงนกหวีดก็ดังขึ้น

ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนหันไปมองคนที่เป่านกหวีด

นั่นคือครูใหญ่

“ป.1/1 นำแถวไปข้างหน้า!”

“ออกเดินทาง!”

เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง ภายใต้การนำของคุณครูประจำชั้น เซียงเอ๋อร์ชูธงประจำชั้นขึ้นสูง เดินตามหลังคุณครูไปติดๆ

เมื่อเหล่านักเรียนเดินออกจากประตูโรงเรียน บรรดาตำรวจจราจรที่รออยู่ก่อนแล้วก็รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

“พี่น้องทุกแยกโปรดทราบ ดอกไม้ของชาติออกจากโรงเรียนแล้ว”

จากโรงเรียนประถมเฉิงหนานไปยังสถานที่ทัศนศึกษานอกตัวอำเภอ มีระยะทางถึงสี่กิโลเมตร

สำหรับผู้ใหญ่ ระยะทางสี่กิโลเมตรอาจเป็นเรื่องท้าทายมาก แต่สำหรับเด็กนักเรียนแล้วถือว่ากำลังดี

ถังกั่วที่ถือกระติกน้ำเดินตามหลังเซียงเอ๋อร์อยู่ มองไปรอบๆ อย่างสงสัย

ถังกั่วสังเกตเห็นว่าผู้คนริมถนนต่างมองมาที่ขบวนของพวกเธอด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

แล้วก็สัญญาณไฟจราจรด้วย ทุกครั้งที่เดินผ่านสี่แยก ถังกั่วก็ประหลาดใจที่เห็นว่าสัญญาณไฟจราจรทุกด้านเป็นสีแดงหมด ไม่มีไฟเขียวเลยแม้แต่อันเดียว

หลังจากเดินมากว่าหนึ่งชั่วโมง ความเร็วของขบวนก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

คุณครูที่นำแถวอยู่ข้างหน้าสุดไม่ใช่ครูประจำชั้นแล้ว แต่เป็นครูพละชั้น ป.6

ครูพละคนนี้ถังกั่วรู้จักดี เขาดุมาก