บทที่ 820: แมวบางตัว ก็มาพร้อม BGM ในตัว (ฟรี)

เสียงหัวเราะนั้นราวกับมีมนต์สะกด ทำให้พนักงานที่อยู่รอบๆ ซึ่งได้ยินเสียงอดไม่ได้ที่จะแอบมองว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้หลิงผู้ซึ่งปกติจะดูน่าเกรงขามหัวเราะออกมาดังลั่น

เปาจื่อกับเสี่ยวฮุยฮุยเหรอ? มีอะไรน่าขำกันนะ ทุกคนต่างไม่เข้าใจ

ก็แค่เปาจื่อถูกล่ามด้วยสายจูงสุนัขเท่านั้นเอง มีอะไรน่าขำนักหนา ยังไงซะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

วินาทีถัดมา ทุกคนก็กลับไปอยู่ในสภาพตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างจริงจังเหมือนเดิม

หลิงที่หันกลับมามองกลอกตาหนึ่งที เจ้านายพวกนี้ ไม่ใช่ว่าเพิ่งรู้จักเธอวันแรกซะหน่อย หรือจะไม่รู้ว่าเธอไม่เหมือนมนุษย์ ที่ต้องใช้ดวงตาถึงจะมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัว

ทำไมถึงหัวเราะน่ะเหรอ คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อครู่ถังกั่วพูดคำพูดสุดโหดอะไรไว้ในห้องทำงานของเจ้านาย? จะให้เปาจื่อลดความอ้วน...

หลิงมองเปาจื่ออย่างพินิจพิจารณาแล้วพยักหน้า ต้องลดความอ้วนจริงๆ นั่นแหละ ไขมันพอกตับแล้ว

ใครว่าอายุขัยของแมวสั้น การเดี้ยงเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว แต่ถ้าเดี้ยงก่อนเวลาอันควร ถังกั่วคงจะเสียใจมาก

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิงก็ตัดสินใจได้

“ถังกั่ว ฉันจะออกแบบเครื่องนับก้าวให้เปาจื่อโดยเฉพาะเลย ก่อนเลิกงานจะทำให้เสร็จแล้วให้เปาจื่อใส่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังกั่วก็พูดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขว่า:

“เปาจื่อ รีบขอบคุณหลิงเร็ว”

เปาจื่อที่สิ้นหวังในชีวิตแมวเงยหน้าขึ้นมองหลิงที่กำลังยิ้มอย่างปีศาจ แมวทั้งตัวรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

อันที่จริง หลิงมีความคิดดีๆ อยู่เหมือนกัน

เครื่องนับก้าวที่ออกแบบด้วยตัวเอง ถ้ามีแค่ฟังก์ชันนับก้าวอย่างเดียว มันจะไม่ดูเหมือนว่าเธอไม่เป็นมืออาชีพไปหน่อยเหรอ

อย่างน้อยก็ต้องมีฟังก์ชันแจ้งเตือนเพื่อกระตุ้นให้เปาจื่อ “เต็มใจ” เดินเล่นทุกวันสิ

มนุษย์เวลาวิ่งชอบฟังเพลง แมววิ่งไปพร้อมกับมี BGM ในตัวก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนนี่!

เปาจื่อที่ถูกหลิงจ้องมองด้วยรอยยิ้มประหลาดรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ขนลุกชัน รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

“ไปกันเถอะ เราไปดูที่ชั้นสี่กัน”

“ได้เลย”

“เปาจื่อ ไปได้แล้ว อย่าแกล้งทำเป็นเหม่อไม่อยากไปนะ หึๆ~”

ใกล้เวลาเลิกงานตอนเที่ยง ม่อจิงชุนเดินกลับมาจากอาคารห้องปฏิบัติการหมายเลขสองอย่างไม่รีบร้อน

ทันทีที่เข้าประตูมา ม่อจิงชุนก็พบว่าเปาจื่อนอนหงายท้องอยู่กลางห้องทำงาน ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

นี่มัน... เดี้ยงไปแล้ว?

ม่อจิงชุนตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่ค่อยแน่ใจ

แต่ไม่น่าจะเดี้ยงไปแล้วนี่ หลิงกับถังกั่วยังหัวเราะคิกคักกันอยู่เลย

“เปาจื่อเป็นอะไรไป?”

“ไม่ได้เป็นอะไรนี่? มันแกล้งตายอยู่ตรงนั้นน่ะ”

ในชั่วพริบตาที่ม่อจิงชุนกำลังจะก้าวเท้า เปาจื่อก็วิ่งปรู๊ดเดียวหนีไปแล้ว

ม่อจิงชุน: “???”

...

ตอนเย็น เนื่องจากโครงการยานอวกาศทำให้ม่อจิงชุนเลิกงานช้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

ทว่าถังกั่วกลับไม่มีทีท่าว่าจะเร่งเลยแม้แต่น้อย

ภายในอาคารห้องปฏิบัติการ ม่อจิงชุนและทีมวิจัยกำลังช่วยกันแก้ปัญหา

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของม่อจิงชุน เปาจื่อถูกคนสามคนล้อมอยู่ตรงกลาง

โจวหย่าหลิงมองกระดิ่งที่ถังกั่วเพิ่งสวมให้เปาจื่อด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ซื้อกระดิ่งมาจากไหน สวยจัง”

คำพูดนี้ทำเอาถังกั่วและหลิงมองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“พี่สาว นี่ไม่ใช่กระดิ่งนะ แล้วก็ไม่ได้ซื้อมาด้วย”

“นี่คือเครื่องนับก้าวที่รวมฟังก์ชันหลากหลายไว้ในเครื่องเดียว! หัวหน้าทีมออกแบบคือหลิง”

โจวหย่าหลิงกะพริบตาปริบๆ สมองยังประมวลผลไม่ทัน

เครื่องนับก้าว? แถมยังเป็นแบบมัลติฟังก์ชันอีกด้วย

“มาพร้อมระบบระบุตำแหน่งเป่ยโต่วตลอด 24 ชั่วโมง ทำให้รู้ตำแหน่งของเปาจื่อได้ทุกที่ทุกเวลา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวหย่าหลิงก็คิดในใจว่าฟังก์ชันนี้จะมีประโยชน์อะไร เปาจื่อวันๆ ไม่กิน ก็เอาแต่นอน ไม่ก็ก่อเรื่อง

แทบจะไม่มีประวัติหนีออกจากบ้านตามลำพังเลย

“แฮ่มๆ พวกนั้นเป็นฟังก์ชันพื้นฐานน่ะ ที่สำคัญคือฟังก์ชันนับก้าวและควบคุมดูแลต่างหาก”

หลังจากเงียบไปนาน โจวหย่าหลิงก็ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า:

“แล้วสรุปว่า มันมีความหมายอะไร?”

“เพื่อช่วยเปาจื่อลดความอ้วน!”

ถังกั่วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เปาจื่อต้องออกกำลังกายให้ได้ตามเป้าในแต่ละวัน ไม่อย่างนั้นจะต้องถูกหักอาหารแมวกับปลาตัวเล็กตัวน้อย”

“จริงสิ หลิง”

“เธอให้เปาจื่อสาธิตฟังก์ชันให้พี่สาวดูหน่อยสิ”

ในวินาทีที่เสียง BGM ดังมาจากคอของเปาจื่อ โจวหย่าหลิงก็เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

มึนไปเลย

สมแล้วที่เป็นผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบโดยสองอัจฉริยะน้อย

โจวหย่าหลิงไม่คิดเลยจริงๆ ว่าวงกลมเล็กๆ ที่แขวนกระดิ่งอยู่นี้จะเป็นลำโพงได้ด้วย

เมื่อมองดูเปาจื่อที่กำลังสงสัยในชีวิตแมวของตัวเองและพยายามใช้กรงเล็บเกาที่คออย่างบ้าคลั่ง โจวหย่าหลิงก็ได้แต่ไว้อาลัยให้มันสามวินาที

เปาจื่อผู้น่าสงสาร

เมื่อเห็นเปาจื่อเกาเครื่องนับก้าวไม่หยุด ถังกั่วและหลิงกลับไม่ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย

อะไรคือการออกแบบมาโดยเฉพาะ นี่แหละคือคำตอบ นอกจากหลิงจะออกคำสั่งเองแล้ว ปลอกคอของเปาจื่อจะอยู่ในสภาพที่กระชับพอดีตัวที่สุดเสมอ

“คิๆๆ~ เปาจื่อ แกยอมรับชะตากรรมเถอะ”

“ลดความอ้วนก็เพื่อตัวแกเองนะ”

หลังจากเลิกงาน ม่อจิงชุนก็สังเกตเห็นว่าที่คอของเปาจื่อมีปลอกคอและกระดิ่งเพิ่มขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นฝีมือของถังกั่วกับหลิงแน่นอน

นอกจากสองตัวเล็กนี่แล้ว ก็ไม่มีใครว่างขนาดนั้นหรอก

ยามค่ำคืน คืนที่เงียบสงัด แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงบนพื้นดิน ส่องสว่างไปทั่วทั้งแผ่นดิน

เปาจื่อยืนอยู่บนกำแพงรั้วในสวนตามลำพัง มันลังเลอยู่เป็นเวลานาน สุดท้ายก็กระโดดจากกำแพงกลับเข้ามาในสวน

ที่ห้องนอนของถังกั่วบนชั้นสาม หลิงเบ้ปาก เธอคิดว่าเปาจื่อจะกล้าหนีออกจากบ้านไปพเนจรอยู่สักวันสองวันเสียอีก

น้ำหนักตัวก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ความกล้ากลับนิดเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น เป็นครั้งแรกที่เปาจื่อถูกถังกั่วเร่งให้ไปเดินเล่นตามลำพัง

ถังกั่วลูบหัวเปาจื่อพลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ข้อเรียกร้องไม่สูงเลยสักนิด ตอนเช้าลองแค่ 5,000 ก้าวก่อน”

“ไปได้แล้ว ห้ามอู้นะ ฉันมองเห็นอยู่ตลอดนะ~”

เมื่อมองดูประตูลิฟต์ปิดลง ถังกั่วก็หันไปมองหลิง

“จะได้ผลเหรอ?”

“เธอต้องเชื่อในพลังของวิทยาศาสตร์”

ติ๊ง~

ลิฟต์มาถึงล็อบบี้ชั้นหนึ่ง เปาจื่อเดินออกมาจากลิฟต์อย่างสง่างาม

มันเตรียมจะหาที่สบายๆ นอน

ลดความอ้วนเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก

ทว่าวินาทีต่อมา เปาจื่อก็ตัวแข็งทื่อ

ไม่ว่าจะเป็นพนักงานต้อนรับสาวสวย หรือคนอื่นๆ ในล็อบบี้ ต่างก็หันมามองตามเสียง

“หัวใจเต้นแรงคือรักที่ร้อนแรงดั่งไฟ...”

เสียง BGM ของเพลงที่เคยฮิตเมื่อหลายปีก่อนปลุกความทรงจำในส่วนลึกของใครหลายคน

เพียงแต่สายตาที่ทุกคนมองเปาจื่อนั้นดูแปลกๆ

หากมองดูอีกนิด ก็จะพบว่าเสียงนั้นดังมาจากปลอกคอ

วินาทีต่อมา เปาจื่อที่ทนไม่ไหวกับการถูกมองเหมือนเป็นลิงในคณะละครสัตว์ก็รีบวิ่งออกไปนอกอาคารสำนักงานอย่างรวดเร็ว

“ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้วว่าได้ผลแน่ ดูสิว่าเปาจื่อวิ่งเร็วแค่ไหน ในใจคงจะดีใจสุดๆ ไปเลย”

เมื่อมองดูภาพในโทรศัพท์มือถือ ถังกั่วก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เปาจื่อวิ่งได้เร็วไม่เบาเลยทีเดียว

“คิๆ รอให้เปาจื่อเดินครบ 5,000 ก้าวเมื่อไหร่ เพลงก็จะหยุดเอง”

“ถ้าจำนวนก้าวไม่พอ เพลงก็จะดังไปเรื่อยๆ”

“ถ้าแบตหมดล่ะ” ถังกั่วกังวลเล็กน้อย

“วางใจได้ พลังงานเหลือเฟือ ถึงจะเห็นว่าเป็นแค่เครื่องนับก้าว แต่เทคโนโลยีข้างในมีเยอะแยะเลยนะ เทคโนโลยีหลายอย่างเป็นแบบที่ใช้บนดาวเทียมเลยล่ะ”

ในวันนี้ พนักงานของถังกั่วเทคโนโลยีได้พบกับปรากฏการณ์ประหลาดอย่างหนึ่ง

เปาจื่อวิ่งซ่อนตัวไปทั่วสวนเทคโนโลยี แต่ BGM ที่ติดตัวมันมาด้วยมักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนเสมอ ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปยังที่ซ่อนของเปาจื่อ