บทที่ 440 - ฝนทิพย์ชโลมใจ และ เสี่ยวปูติง

บทที่ 440 - ฝนทิพย์ชโลมใจ และ เสี่ยวปูติง

เสิ่นหยวนลูบแผ่นหลังเนียนนุ่มของเธอเบาๆ "โอเคๆ ตามใจหนูหมดเลย อย่าว่าแต่วันหนึ่งคืนหนึ่งเลย เจ็ดวันเจ็ดคืนก็ยังได้"

"จริงเหรอคะ?"

"ของแท้แน่นอน"

ฝางหมิ่นฮุ่ยขมวดคิ้วเรียวพลางครุ่นคิด "อืม... แต่เจ็ดวันนี่คุณได้กำไรเกินไปหรือเปล่าเนี่ย"

"หึๆ หนูก็ไม่ขาดทุนนี่นา"

"อื้ม ก็จริงแฮะ"

ฝางหมิ่นฮุ่ยซบหน้าลงบนอกแกร่งอย่างว่าง่าย สีหน้ายังมีความไม่แน่ใจเจืออยู่ "แต่คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้หลอกเค้า? คุณงานยุ่งจะตาย"

"ไม่หลอกแน่นอน ครั้งนี้ตั้งใจจะพาหนูไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วย"

"ญี่ปุ่น?"

ฝางหมิ่นฮุ่ยผละออกจากอ้อมกอดทันที ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "หยวนเป่าไม่ได้หลอกเค้าใช่ไหม จะพาเค้าไปเที่ยวญี่ปุ่นจริงๆ เหรอ?"

"อื้อ จริงสิ"

"กรี๊ดดด หยวนเป่า รักที่สุดเลย รักคุณที่สุดเลย จุ๊บหน่อย จุ๊บหน่อย... ม๊วฟ!"

ฝางหมิ่นฮุ่ยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ประคองหน้าเสิ่นหยวนแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากอย่างดูดดื่ม

"ขอคิดก่อนนะว่าญี่ปุ่นมีอะไรน่าเที่ยวบ้าง อืม... ภูเขาไฟฟูจิ ฮอกไกโด อากิฮาบาระ โตเกียวสกายทรี โอซาก้า นารา..."

"รู้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย"

เสิ่นหยวนพบว่านอกจากจี้หย่าแล้ว ดาวห้องอย่างเธอก็รู้เรื่องที่เที่ยวญี่ปุ่นเยอะเหมือนกัน

"เมื่อก่อนดูซีรีส์ญี่ปุ่นกับอนิเมะบ่อยนี่นา คุณก็ต้องเคยดูแน่ๆ"

ฝางหมิ่นฮุ่ยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หน้าอกคัพ 36D เด้งดึ๋งตามจังหวะการกระโดด ดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก

แม่นางปีศาจคนนี้ การกระทำเผลอไผลมักจะยั่วยวนใจเสมอ ทั้งที่อายุเพิ่งยี่สิบต้นๆ ดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่กลับทำให้คนอยากจะจับกดลงตรงนั้น

เสิ่นหยวนพยายามไม่มองเรือนร่างอวบอัดของดาวห้อง ถามว่า "ดูอะไร? ดูคุณครูพวกนั้นสอนภาคปฏิบัติเหรอ?"

ฝางหมิ่นฮุ่ยทำแก้มป่อง "ไม่ใช่สักหน่อย เค้าหมายถึงอนิเมะพวกดราก้อนบอล สแลมดังก์ ปริ๊นซ์ออฟเทนนิส ต่างหาก คุณไม่เคยดูเหรอ?"

เสิ่นหยวนยิ้มแหย "อันนั้นเคยดูสิ ตอนเด็กๆ ใครบ้างไม่ติด แต่เนื้อเรื่องลืมไปเกือบหมดแล้ว"

ฝางหมิ่นฮุ่ยค้อนวงใหญ่ "เชอะ ในหัวคุณมีแต่เรื่องพวกนั้นล่ะสิ"

เสิ่นหยวนโอบเอวคอดกิ่วของเธอ ลูบไล้ไปมาอย่างเพลิดเพลิน "ช่วยไม่ได้นี่นา เห็นหนูแล้วมันอดคิดไปทางนั้นไม่ได้จริงๆ ใช่ไหมจ๊ะ แม่แก้วน้อยร้อยลีลาของผม"

พูดพลางมือก็เลื้อยไปที่บั้นท้าย สัมผัสความนุ่มเด้งและอวบอิ่มที่ได้จากการฝึกเต้น

สัมผัสมันช่างยอดเยี่ยม นุ่มนวล และยืดหยุ่นเต็มไม้เต็มมือ

ฝางหมิ่นฮุ่ยอุทานเบาๆ "ว้าย ประตูร้านยังไม่ปิดเลย เดี๋ยวคนเห็น!"

เสิ่นหยวนกระซิบข้างหูเธอ "แม่ตัวดี ต้องเรียกว่าอะไรนะ จำได้ไหม?"

ฝางหมิ่นฮุ่ยหันหน้าหนีด้วยความอาย "ครั้งนี้อย่าหวังเลย!"

"หึ คราวที่แล้วตอนวิดีโอคอลแก้ผ้า..."

พอได้ยินคำนี้ ฝางหมิ่นฮุ่ยรีบขัดขึ้นทันควัน หลบสายตาด้วยความร้อนตัว "หยุดเลยนะ ใครวิดีโอคอลแก้ผ้ากับคุณ อย่ามามั่วนะ"

"หึ หนูจำไม่ได้แต่ผมจำได้แม่น ช่วงสำคัญดันตัดจบดื้อๆ ซะงั้น"

เสิ่นหยวนจำได้แม่น คราวนั้นวิดีโอคอลกันตอนเธออาบน้ำ กำลังจะได้เห็นความขาวเนียนใต้เสื้อดัดหลังอยู่แล้ว ยัยตัวแสบดันกดวางสายเฉยเลย

ฝางหมิ่นฮุ่ยยื่นปากสีชมพูระเรื่อ "เชอะ ก็ใครใช้ให้คุณหายไปนานไม่ยอมมาหาเค้าล่ะ"

"ได้ หนูแก้แค้นผม คราวนี้ผมก็จะแก้แค้นคืนบ้าง"

พูดจบเสิ่นหยวนก็ทำท่าจะถอดเสื้อเธอ

ฝางหมิ่นฮุ่ยรีบเบี่ยงตัวหลบ ตีมือเขาพัลวันพลางถอยหนี "ว้าย หยวนเป่า ประตูยังไม่ปิด!"

"งั้นหนูก็ไปปิดสิ"

"ฮึ คนบ้า รู้แต่จะแกล้งเค้า!"

ฝางหมิ่นฮุ่ยกระทืบเท้า จัดคอเสื้อให้เรียบร้อย แล้วพูดว่า "แต่นี่มันร้านดอกไม้นะ กลับไปทำที่บ้านเถอะ?"

"อยากทำที่นี่"

เสิ่นหยวนมองไปรอบๆ เลิกคิ้วเจ้าเล่ห์ "ให้ดอกไม้พวกนี้ได้เห็นว่า เทพธิดาแห่งดอกไม้ของพวกมันก็มีมุมที่ยุ่งเหยิงเหมือนกัน"

"โรคจิต!"

ฝางหมิ่นฮุ่ยบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินไปกดปิดประตูม้วนไฟฟ้า พร้อมกับปิดกล้องวงจรปิดในร้านด้วย

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เจอกันนาน แถมประจำเดือนเพิ่งหมดไปไม่กี่วัน แล้วยังมาทำในร้านดอกไม้อีก หัวใจดวงน้อยก็เต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นลึกๆ

วันนี้ฝางหมิ่นฮุ่ยแต่งตัวเรียบง่าย กางเกงยีนส์ทรงสกินนี่ช่วงบนปล่อยขาบานช่วงล่าง แมตช์กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ขับเน้นเรียวขาให้ดูยาวสวย

ท่อนบนเป็นเสื้อยืดสีดำพอดีตัว

หุ่นแบบเธอไม่เหมาะจะใส่เสื้อหลวมโคร่งเพราะจะดูอ้วนตัน ต้องใส่พอดีตัวหรือรัดรูปข้างในถึงจะสวย

สีดำช่วยอำพรางความใหญ่โตได้บ้าง เว้นแต่จะมองระยะประชิดหรือมองด้านข้าง เสิ่นหยวนดึงเธอเข้ามากอด ขบแก้มใสเบาๆ "แม่ตัวดี อยากให้ป๋าลงโทษยังไงคะ?"

แก้มของฝางหมิ่นฮุ่ยแดงซ่านไปถึงใบหู บิดตัวไปมา "คุณไม่ใช่ป๋าสักหน่อย"

"หึ เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเรียกป๋าไหม"

เสิ่นหยวนเลิกเสื้อยืดสีดำขึ้น แต่พอเห็นเสื้อดัดหลังสีชมพูโผล่ออกมา ฝางหมิ่นฮุ่ยก็รีบคว้ามือเขาไว้

"เราไปที่ห้องพักผ่อนข้างในดีกว่านะ"

ตอนตกแต่งร้าน ฝางหมิ่นฮุ่ยเผื่อไว้ว่าบางทีอาจจะต้องนอนพักเที่ยง เลยกั้นห้องพักผ่อนเล็กๆ ไว้ มีเตียงและโต๊ะเก้าอี้

"ไม่เอา ผมอยากจะขยี้ดาวห้องต่อหน้าดอกไม้พวกนี้"

เสิ่นหยวนแกะมือเธอออกเบาๆ เลิกเสื้อยืดขึ้นต่อ ผิวขาวดุจน้ำนมปรากฏแก่สายตา

ฝางหมิ่นฮุ่ยเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ส่วนเสิ่นหยวนยื่นมือเข้าไปสัมผัส

เนียนนุ่มราวกับไข่ปลอกใหม่ๆ

โดยเฉพาะภูเขาหิมะในเสื้อดัดหลังสีชมพู เส้นสายโค้งมนสวยงาม อวบอิ่มและตั้งตระหง่าน มีทั้งความงามที่เก็บซ่อนและเสน่ห์ของการถูกห่อหุ้ม

"พวกมันคงคิดถึงผมแย่แล้ว"

เสิ่นหยวนกระซิบ

"อย่ามองนะ หยวนเป่า... พวกมันคิดถึงคุณจะแย่แล้ว..."

ฝางหมิ่นฮุ่ยเผยอปาก จับมือเขาให้ทาบทับลงไป ตามมาด้วยความรู้สึกวูบวาบและตึงแน่น

พูดตามตรง เวลาอาบน้ำเธอก็เคยลองลูบคลำดูบ้าง แต่ยังไงก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกที่เสิ่นหยวนมอบให้

บอกได้คำเดียวว่าคนละเรื่อง

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน... ตอนนี้มีเสิ่นหยวนอยู่ด้วยนี่นา

ฝางหมิ่นฮุ่ยเป็นหนึ่งใน NPC น้อยคนที่พอจะรับมือเสิ่นหยวนได้บ้าง แต่ตอนนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับเสิ่นหยวนเวอร์ชันอัปเกรด ไม่ถึง 20 นาทีเธอก็เริ่มหมดแรง

"หยวนเป่า... หยวนเป่า..."

"เรียกป๋าว่าไงนะ?"

"เพียะ! เพียะ!"

ฝ่ามือฟาดลงหนักๆ สองที ฝางหมิ่นฮุ่ยเจ็บจี๊ด กัดริมฝีปากแน่น "ป๋าขา... ป๋า..."

สามทุ่มครึ่ง เสิ่นหยวนนอนอยู่บนเตียงของฝางหมิ่นฮุ่ย ในอ้อมแขนมีร่างนุ่มนิ่มที่หน้าแดงก่ำและลมหายใจยังไม่เป็นจังหวะ

"หยวนเป่าคุณตะกละเกินไปแล้ว ที่ร้านดอกไม้ 1 รอบ ที่บ้านอีก 2 รอบ นี่มันยังไม่สี่ทุ่มเลยนะ"

ฝางหมิ่นฮุ่ยตัดพ้อ

"เหอะ แค่นี้จิ๊บๆ เธอเป็นอัศวินสาวที่อ่อนหัดจริงๆ"

ฝางหมิ่นฮุ่ยกระพริบตาปริบๆ "พูดตรงๆ นะ เค้าชอบคุณตอนคบกันใหม่ๆ มากกว่า ที่รอบเดียวก็ร้องขอพักแล้ว"

"นี่มันเป็นโรค ต้องรักษา"

เสิ่นหยวนมองค่า XP บนหัวเธอ

[XP: ตื่นเต้นกับการเรียนรู้, ตื่นเต้นกับการถูกฝึกให้เชื่อง]

การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด แต่ถ้าอยากตอบสนอง XP "ถูกฝึกให้เชื่อง" เสิ่นหยวนคงต้องงัดทักษะการแสดงออกมาใช้บ้างแล้ว

"ไม่ใช่สักหน่อย"

ฝางหมิ่นฮุ่ยกอดเสิ่นหยวนอย่างพึงพอใจ "หยวนเป่า พอคิดว่าจะได้นอนกอดคุณแบบนี้ตั้ง 7 วัน มันฟินสุดๆ ไปเลยอะ"

หึ อย่าเพิ่งดีใจไป ทริปนี้มีผู้หญิงไปด้วยอีกตั้ง 3 คน ใครจะรู้ว่าจะมีผู้โชคดีคนไหนปีนขึ้นเตียงผมอีกบ้าง

เสิ่นหยวนคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของฝางหมิ่นฮุ่ยก็ดังขึ้น

เธอหยิบมาดู รีบสวมชุดนอนให้เรียบร้อย แล้วทำท่าจุ๊ปาก "ชู่ว พ่อแม่วิดีโอคอลมา"

เสิ่นหยวนทำมือบอกโอเค ฝางหมิ่นฮุ่ยถึงกดรับสาย

เสิ่นหยวนเหลือบมองหน้าจอ ไม่เห็นพ่อแม่เธอ แต่เห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มแทน

"พี่จ๋า พี่จ๋า เมื่อไหร่จะกลับบ้านคะ หนูคิดถึงพี่จังเลย~"

เสียงเล็กๆ ใสๆ ของเด็กน้อยดังเจื้อยแจ้ว

ฝางหมิ่นฮุ่ยมีน้องสาวอายุห่างกันมาก เสิ่นหยวนรู้มานานแล้ว แต่เพิ่งเคยเห็นหน้าครั้งแรก

พ่อแม่ฝางหมิ่นฮุ่ยอยากมีลูกคนที่สองมานานแล้ว แต่ตอนนั้นติดนโยบายลูกคนเดียว พอเผลอท้องบวกกับนโยบายเปิดกว้างพอดี เลยตัดสินใจคลอดออกมา

ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผิวขาวผ่อง เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ดูออกเลยว่าโตขึ้นต้องสวยแน่ๆ

ยีนบ้านนี้ดีจริงๆ

"พี่งานยุ่งจ้ะ ช่วงนี้ไม่มีเวลาเลย ไว้ตรุษจีนกลับไปหาเสี่ยวปูติง (พุดดิ้งน้อย) ดีไหม?" ฝางหมิ่นฮุ่ยพูดเสียงอ่อนโยน

"พี่ขี้โกหก คราวที่แล้วก็บอกว่าเดือนนี้หยุดจะกลับบ้าน นี่จะสิ้นเดือนแล้วนะ"

เด็กน้อยทำแก้มป่องอย่างงอนๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้อง ตาโตเบิกกว้างกว่าฝางหมิ่นฮุ่ยซะอีก "เอ๊ะ พี่จ๋าทำไมหน้าแดงจัง เขินอยู่เหรอ? แม่บอกว่าคนขี้อายเท่านั้นแหละถึงจะหน้าแดง"

ฝางหมิ่นฮุ่ยหน้าเจื่อน "เปล่าจ้ะ เมื่อกี้พี่เพิ่งออกกำลังกายวิ่งมา"

"อ๋อ อย่างงี้นี่เอง"

เสี่ยวปูติงน่าจะอายุประมาณ 5-6 ขวบ ก็เลยเชื่อสนิทใจ ถามต่อ "แล้วตรุษจีนคือเมื่อไหร่ ต้องรออีกนานไหม?"

"ไม่นานหรอก อีกแค่สองสามสี่เดือนเอง"

เสี่ยวปูติงขมวดคิ้วเล็กๆ เอียงคอคำนวณ "อืม... 1 เดือนมี 30 วัน 4 เดือนก็... 100... 100 กว่าวัน นานจังเลยพี่จ๋า!"

"แล้วพี่กลับมาจะซื้อขนมให้หนูไหม?" เสี่ยวปูติงถาม

"ซื้อสิ ซื้อให้เยอะๆ เลย กินเดือนหนึ่งก็ไม่หมด"

"เย้!"

เสี่ยวปูติงชูกำปั้นน้อยๆ ด้วยความดีใจ แต่ดีใจได้แป๊บเดียวก็ห่อเหี่ยวลง "แต่แม่ไม่ให้หนูกินเยอะ แม่บอกกินขนมเยอะไม่ดี เดี๋ยวฟันผุ"

ฝางหมิ่นฮุ่ยลดเสียงลงกระซิบ "งั้นพี่เอาไปซ่อนไว้ในห้องพี่ วันหลังหนูอยากกินก็แอบไปหยิบในห้องพี่เอา ดีไหม?"

เสี่ยวปูติงทำท่าทางเลียนแบบ กระซิบตอบกลับ "โอเคเลยพี่จ๋า เกี่ยวก้อยสัญญา... หนูจะแอบบอกความลับให้นะ ตอนแม่อาบน้ำ หนูแอบเอามือถือแม่โทรหาพี่ แม่ไม่รู้ด้วยแหละ อิอิ หนูฉลาดไหม?"

"จ้า หนูฉลาดที่สุดเลยเจ้าตัวแสบ" ฝางหมิ่นฮุ่ยชมเปาะ

แต่ตอนนั้นเอง ได้ยินเสียงเปิดประตู "แกร๊ก" ดังมาจากในสาย เสี่ยวปูติงหน้าตื่น "ไม่คุยแล้วนะ แม่มาแล้ว รอนะคะพี่จ๋า~"

วิดีโอคอลตัดไป ใบหน้าฝางหมิ่นฮุ่ยเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่หาดูยาก "เป็นไง น้องสาวเค้าน่ารักไหม?"

เสิ่นหยวนพยักหน้า "น่ารักจริงๆ"

นึกถึงเมื่อก่อนเสิ่นเซวียนก็เคยมีช่วงวัยนี้เหมือนกัน ทั้งติดพี่ทั้งน่ารัก

ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ หึหึ ก็แค่เครื่องมือ

ฝางหมิ่นฮุ่ยพูดด้วยความเสียดาย "จริงๆ เค้ากะว่าจะกลับบ้านตอนวันหยุดวันชาติ แต่ร้านดอกไม้เพิ่งเปิด แถมอยากอยู่กับคุณที่นี่ ก็เลยไม่ได้กลับ"

เสิ่นหยวนนึกถึงตารางงาน จี้หย่าจัดให้เดินทางวันมะรืน ยังมีเวลาอีกสองวัน พาสปอร์ตก็ทำไว้นานแล้ว วีซ่าท่องเที่ยวก็เรียบร้อย

"ถ้าคิดถึงน้อง พรุ่งนี้ก็กลับไปหาอสิ ยังไงก็เดินทางวันมะรืน"

"จริงเหรอ?" ฝางหมิ่นฮุ่ยถามอย่างมีความหวัง

"จะโกหกทำไม บ้านหนูก็ไม่ได้ไกลไม่ใช่เหรอ"

"เย้!"

"หยวนเป่า งั้นคุณไปเป็นเพื่อนเค้าได้ไหม?"

ฝางหมิ่นฮุ่ยถามต่อ สีหน้ามีแววรอคอย "คราวก่อนเพราะเรื่องลูกพี่ลูกน้อง พ่อแม่เค้ารู้เรื่องคุณแล้ว ท่านบอกว่าถ้าว่างก็พาไปให้ดูตัวหน่อย"

"ได้สิ ได้แน่นอน"

เสิ่นหยวนลูบหัวเธออย่างรักใคร่

พ่อแม่หนูนาเจอเป็นคนแรก ต่อมาก็พ่อแม่ครูหลี ทางด้านดาวห้องคบกันเร็วสุด แต่ยังไม่เคยเจอพ่อแม่เลย

ไหนๆ สองวันนี้ก็ว่าง ไปเยี่ยมพวกท่านหน่อยก็ดี

"เย้!"

ฝางหมิ่นฮุ่ยซุกหน้าลงกับอกเสิ่นหยวนอีกครั้ง "หยวนเป่าดีกับเค้าที่สุดเลย"

วันรุ่งขึ้น จี้หย่าขับ G63 มารับ นอกจากนี้เธอยังรู้ใจบอส เตรียมของฝากไว้เต็มหลังรถ เพราะรู้ว่าบอสจะไปบ้านฝางหมิ่นฮุ่ย

เรื่องพวกนี้เธอคล่องแคล่วแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องซื้ออะไร

ยังมีซองหนังใบใหญ่ใส่เงินสด เสิ่นหยวนลองจับดู กะว่าน่าจะมีสักแสนหรือแปดหมื่น

บ้านฝางหมิ่นฮุ่ยอยู่ที่ตำบลหนึ่งในเมืองเยว่หยาง ห่างจากฉางซาประมาณ 160 กิโลเมตร ขับรถแค่ 2 ชั่วโมงกว่า

เรียกว่าตำบล แต่จริงๆ ก็คือชนบทนั่นแหละ ตัวตำบลมีถนนกว้างๆ 2 สาย สองข้างทางเป็นตึกแถวเรียงราย ชั้นล่างเปิดร้านขายของ ชั้นสองชั้นสามไว้อยู่อาศัย

นอกจากนั้น รอบๆ รัศมีหลายกิโลเมตรก็เป็นทุ่งนาและหมู่บ้าน

ชนบทช่วงปลายเดือนตุลาคมไม่ค่อยมีคน หนุ่มสาวไปทำงานต่างเมือง เด็กๆ ก็ไปเรียนในเมือง เหลือแต่คนแก่

ทำนาบ้าง เล่นไพ่บ้าง ว่างๆ ก็เอามือไขว้หลังเดินทอดน่อง เม้าท์มอยเรื่องชาวบ้าน

ชนบททางใต้ก็เป็นแบบนี้ จะคึกคักหน่อยก็ช่วงเทศกาล

บ้านฝางหมิ่นฮุ่ยเป็นตึกแถวหลังหนึ่งในตัวตำบล ชั้นล่างพ่อแม่เปิดร้านโชห่วย ชั้นบนไว้อยู่อาศัย

G63 ยังจอดไม่สนิท ชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งก็มายืนยิ้มรอที่หน้าประตู ข้างๆ ยังมีเสี่ยวปูติงตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

"พ่อ แม่"

ฝางหมิ่นฮุ่ยเพิ่งลงจากรถทักทาย เสี่ยวปูติงก็พุ่งเข้ามา "พี่จ๋า พี่จ๋า พี่โกหก พี่บอกตรุษจีนค่อยกลับ แต่วันนี้ก็กลับมาแล้ว!"

"ก็อยากเซอร์ไพรส์หนูไง"

ฝางหมิ่นฮุ่ยอุ้มร่างป้อมๆ ขึ้นมา ลองกะน้ำหนัก "หนักขึ้นนะเนี่ย ช่วงนี้กินเยอะล่ะสิ?"

เสี่ยวปูติงทำท่าลับๆ ล่อๆ "ฮิฮิ แอบบอกความลับให้นะ ช่วงนี้คุณย่าให้ค่าขนม หนูแอบไปซื้อลูกชิ้นทอดที่ปากซอยกินทุกวันเลย อย่าบอกแม่นะ"

"..."

เสิ่นหยวนลงรถมาทักทายบ้าง "สวัสดีครับคุณอา"

"สวัสดีจ้ะ สวัสดี เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ"

พ่อแม่ฝางดูเป็นคนซื่อๆ ต้อนรับว่าที่ลูกเขยครั้งแรกก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่โบกมือเรียกให้เข้าบ้าน

"ครับ เดี๋ยวผมขอเอาของหลังรถลงมาก่อน"

เสิ่นหยวนเปิดฝาท้าย กะจะขนเหล้าบุหรี่และของบำรุงลงมา

แต่ตอนนั้นเอง เสี่ยวปูติงก็เดินเข้ามา ผมเปียสองข้างแกว่งไปมา เงยหน้ากลมๆ ขึ้นมองอย่างเย่อหยิ่ง "พี่เป็นใครอะ?"

"พี่กลับมาพร้อมกับพี่สาวหนู หนูคิดว่าพี่เป็นใครล่ะ?" เสิ่นหยวนถามกลับ

เสี่ยวปูติงกลอกตาไปมา ทำท่าคิดอย่างจริงจัง แล้วเหมือนจะ "ปิ๊งไอเดีย" ชี้หน้าเสิ่นหยวน "พี่คือคนขับรถใช่ไหม?"

"ฮ่าๆๆ หนูว่าใช่ก็ใช่"

เสิ่นหยวนก้มมองเจ้าตัวเล็กน่ารัก "แล้วหนูล่ะ ชื่ออะไร?"

เธอเบิกตากลมโตไร้เดียงสา "หนูชื่อเสี่ยวปูติงไง เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้"

"พี่หมายถึงชื่อจริง"

"ก็ชื่อเสี่ยวปูติงไง!"