บทที่ 400 - นักรบรักแท้ ตัวตลก และห้องเปลี่ยนเสื้อ

บทที่ 400 - นักรบรักแท้ ตัวตลก และห้องเปลี่ยนเสื้อ

ฉางถิงไม่รู้ว่าเฉียนจื่อเฮาประสาทกลับหรือยังไง เมื่อกี้ยังสุภาพอ่อนโยนอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็เปลี่ยนหน้าเป็นยักษ์มาร

เป็นบ้าอะไรของเขา!

เธอเดินไปที่ประตู รวมกลุ่มกับอีก 3 คน มองไปรอบๆ ไม่เห็นไตลู่ ก็ขมวดคิ้วถาม "ไตลู่ล่ะ ยังไม่ออกมาอีกเหรอ?"

เพื่อนสาวอีกคนตอบ "เขาบอกว่าเที่ยงมีธุระ ไม่ไปกินข้าวด้วยแล้ว"

ฉางถิงหน้าบึ้งหนักกว่าเดิม "ออกมาเที่ยวด้วยกันแท้ๆ ยังจะมาทำตัวแปลกแยก ไม่รู้จะวางมาดไปถึงไหน!"

ชายร่างท้วมที่ยืนรออยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆ "จะทำไงได้ ก็ประธานเฉียนชอบเขา เขาเลยถือไพ่เหนือกว่าไง"

ฉางถิงเบะปาก "จะเล่นตัวอะไรนักหนา ทำตัวเป็นดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์ ทำให้ประธานเฉียนหลงจนหัวปักหัวปำ"

"อะแฮ่ม เบาๆ หน่อย เดี๋ยวประธานเฉียนได้ยิน"

ชายร่างท้วมเตือน แล้วมองซ้ายขวา พอไม่เห็นเฉียนจื่อเฮาก็โล่งอก

เฉียนจื่อเฮาเป็นเด็กเส้นระดับท็อปของบริษัท ขืนไปได้ยินเข้า เดี๋ยวโดนเล่นงาน

"กลัวอะไร ฉันไม่ได้พูดผิดซะหน่อย"

ฉางถิงชี้ไปที่ล็อบบี้ "ดูนั่นสิ ต่อหน้าประธานเฉียนทำเป็นหยิ่ง แต่ไปหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายอื่น ฉันว่าตั้งใจยั่วโมโหประธานเฉียนชัดๆ"

ชายร่างท้วมมองตามไป สายตาสะดุด "แฟนนางเหรอ?"

"แฟนอะไร ถ้าพูดแบบนี้เดี๋ยวประธานเฉียนก็ไม่พอใจหรอก"

ฉางถิงพูดเหน็บแนม

ชายร่างท้วมเห็นฉางถิงไม่ไว้หน้าใคร ก็เลยผสมโรง "สงสัยประธานเฉียนคงแอบร้องไห้อยู่มุมไหนสักแห่งมั้ง"

"โน่น ในที่สาธารณะยังถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนั้น ไตลู่อยู่บริษัทสร้างภาพเก่งจริงๆ"

ฉางถิงไม่ปิดบังความรังเกียจในสายตา อยากระบายความโกรธที่โดนเฉียนจื่อเฮาเมินใส่ไตลู่ให้หมด

"อาจจะเป็นแฟนจริงๆ ก็ได้นะ"

ชายร่างท้วมพึมพำ คิดในใจว่าผู้ชายคนนั้นก็หล่อใช้ได้ หุ่นก็ดี ไตลู่จะชอบก็ไม่แปลก

"ถ้าเป็นแฟนจริงก็น่าขำตายชัก ดูสิ มาสนามกอล์ฟไม่ใส่เสื้อกอล์ฟกางเกงกอล์ฟ รองเท้ากอล์ฟก็ไม่มี ดูทรงแล้วพวกบ้านนอกเข้ากรุงชัดๆ"

ฉางถิงกอดอก หน้าตาดูถูกเหยียดหยาม "นอกจากหน้าตากับหุ่น มีตรงไหนสู้ประธานเฉียนได้บ้าง? หาแฟนสภาพนี้ ไม่รู้จะเชิดหน้าชูคอไปทำไม"

ชายร่างท้วมไม่ต่อความยาวสาวความยืด ฉางถิงไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา พูดจาหมาไม่รับประทาน

แค่คุยนินทาลับหลัง เจ๊แกเล่นโจมตีถึงตัวบุคคลเลย

สองคนนี้ก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกันมากไม่ใช่เหรอ?

ไอ้สารเลว จับมือกันแล้ว?!

เฉียนจื่อเฮากำลังจะเดินออกจากล็อบบี้ หันกลับไปมองครั้งสุดท้าย เห็นภาพบาดตาบาดใจ ไตลู่มีสีหน้าเขินอายแบบที่เขาไม่เคยเห็น

เขาเจ็บจี๊ดที่ใจ ตาแดงก่ำ

ไตลู่อยู่บริษัทวางตัวดีกับผู้ชายตลอด อย่าว่าแต่ถูกเนื้อต้องตัวเลย ข่าวลือชู้สาวยังไม่มี แล้วนี่มันอะไรกัน?

มันเป็นใคร? เพิ่งเจอกันครั้งแรกจริงๆ เหรอ?

เฉียนจื่อเฮาอยากรู้ความจริง อย่างน้อยขอให้ตายตาหลับเถอะวะ

เขาสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ นึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง หยางจวิน ผู้จัดการแผนกบริการสมาชิกของสนามกอล์ฟอวิ๋นลู่

ก็เพราะหยางจวินนี่แหละ เขาถึงมาทำบัตรที่นี่

ถึงจะเป็นแค่ระดับกลาง แต่อำนาจไม่น้อย รองจากผู้จัดการทั่วไปและรองผู้จัดการ ก็มีเขานี่แหละที่ใหญ่สุด

ที่สำคัญ หยางจวินเช็คข้อมูลสมาชิกของเสิ่นหยวนได้

เขากดโทรออก ยังไม่ทันจะพูด หยางจวินก็ชิงพูดก่อน "เฮียฮาว (พี่ฮาว) ผมยุ่งอยู่ว่ะ เดี๋ยวโทรกลับนะ?"

เฉียนจื่อเฮารีบพูด "ยุ่งอะไรนักหนา แค่เช็คสมาชิกคนเดียว แป๊บเดียวเอง"

หยางจวินเสียงเครียด "โอย คุณไม่รู้อะไร สนามเราเปลี่ยนเจ้าของแล้ว เมื่อวานเจ้าของใหม่ไปตรวจสโมสร คาดว่าวันสองวันนี้จะมาที่สนาม แต่พวกเรายังไม่ได้รับแจ้ง ผู้จัดการเลยเดาว่าเจ้าของใหม่อาจจะมาแบบ 'ปลอมตัวตรวจงาน' "

เฉียนจื่อเฮารู้ว่าสนามกอล์ฟอวิ๋นลู่กับสโมสรซือหนานเจ้าของเดียวกัน เขาเคยได้ยินชื่อสโมสรซือหนาน แต่น่าเสียดายเพื่อนรอบตัวไม่มีใครเป็นสมาชิก หรือไม่มีสิทธิ์แนะนำสมาชิกใหม่ ซึ่งเกณฑ์สูงกว่าสนามกอล์ฟเยอะ

"มิน่าล่ะ วันนี้บริการดีผิดหูผิดตา แล้วไง นายต้องคอยเฝ้าตลอดเหรอ?" เฉียนจื่อเฮาถาม

"ก็ใช่น่ะสิ ช่วงหลังสนามขาดทุนยับเยิน ถ้าไม่มีสมาชิกซือหนานมาช่วยอุดหนุน ป่านนี้เจ๊งไปแล้ว พวกผู้บริหารเก่าๆ อย่างเรากลัวโดนเจ้าของใหม่เชือดไก่ให้ลิงดูจะตาย"

หยางจวินถอนหายใจ "ผมเฝ้าหน้าจอเช็คอินสมาชิก กับดูกล้องวงจรปิดล็อบบี้กับลานจอดรถมาทั้งเช้า ไม่กล้ากระพริบตา ได้ยินว่ารถประจำตัวบอสคือ G63 สีเงิน แต่ผมจ้องตาแทบถลนก็ยังไม่เห็น G63 สักคัน"

"พวกนายไม่รู้จักหน้าเจ้าของใหม่เหรอ? เห็นโผล่มาก็เดินไปหาเลยสิ"

"ไม่มีรูป มีแค่ข้อมูลว่าหนุ่ม หล่อ ขับ G63 นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย ผมก็ดูรายชื่อสมาชิกเข้าใช้บริการอยู่ แต่ไม่เห็นชื่อเขา" หยางจวินตอบ

"งั้นก็ยากหน่อยนะ ถ้าวันนี้เขาไม่ได้ขับ G63 มา ก็หาตัวยาก"

"นั่นสิ"

"งั้นช่วยเช็คสมาชิกให้คนนึงก่อนได้มั้ย?" เฉียนจื่อเฮาถาม

"เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวสมาชิก ผิดกฎนะเว้ย..." หยางจวินลังเล

"เพื่อนกันมาตั้งกี่ปี ช่วยหน่อยน่า เดี๋ยวเลี้ยงข้าว"

หยางจวินคิดนิดนึง "ก็ได้ เห็นแก่หน้านายนะ คนอื่นฉันไม่ทำให้ แต่บอกก่อนนะ จบเรื่องนี้ฉันไม่รู้ไม่เห็น ห้ามไปบอกใครล่ะ"

"วางใจได้"

"งั้นบอกชื่อมา"

"ชื่อเสิ่นหยวน เพิ่งอยู่กับฉันเมื่อกี้ น่าจะเพิ่งสมัครสมาชิกวันนี้แหละ"

เฉียนจื่อเฮาพูดจบ ปลายสายเงียบกริบ ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะได้ยินเสียงหยางจวิน

"นายว่าอะไรนะ?"

เฉียนจื่อเฮาย้ำ "บอกว่าเพิ่งสมัครสมาชิกวันนี้"

"ไม่ใช่ ฉันถามว่าเขาชื่ออะไร?"

"เสิ่นหยวน ไง เป็นอะไรไป?"

"บอสเสิ่น...เขามาแล้วเหรอ?"

หยางจวินกลืนน้ำลาย ดังเอือก ถามเสียงสั่น "นายรู้จักบอสเสิ่นได้ไง? ตอนนี้เขาอยู่ไหน?"

เฉียนจื่อเฮางงเป็นไก่ตาแตก "นายรู้จักเขาเหรอ?"

"เขาก็คือเจ้าของคนใหม่ของเราไง! คนที่ฉันตามหาแทบพลิกแผ่นดินก็คือเขานั่นแหละ! เร็วๆ บอกมา เขาอยู่ไหน ฉันต้องรีบรายงานผู้จัดการร้านกับรองผู้จัดการด่วน!" หยางจวินร้อนรน

"เจ้าของพวกนาย?"

เฉียนจื่อเฮาสมองช็อตไปชั่วขณะ "นายหมายความว่า เสิ่นหยวนคือเจ้าของพวกนาย?"

ตอนแรกเฉียนจื่อเฮายังสงสัยว่าเสิ่นหยวนที่เขารู้จัก กับเสิ่นหยวนที่หยางจวินพูดถึงเป็นคนเดียวกันรึเปล่า แต่พอหยางจวินบอกว่า หนุ่ม หล่อ บวกกับที่เขาเห็นนาฬิกา AP Frosted Gold

ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร?

"ใช่สิ บอกมาก่อน เขาอยู่ไหน? คนเดียวหรือมากับใคร?"

หยางจวินรอไม่ไหวแล้ว เรื่องนี้เกี่ยวกับปากท้องของเขา

"เขาอยู่ที่ล็อบบี้ ใส่ชุดกีฬาสีดำ อยู่กับผู้หญิงสวยๆ คนหนึ่ง"

เฉียนจื่อเฮาหน้าซีดเผือด รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขัน

คนเขาอายุน้อยขนาดนี้เป็นเจ้าของสโมสรซือหนานกับสนามกอล์ฟอวิ๋นลู่ อยู่คนละชั้นกับเขาอย่างสิ้นเชิง

เขายังสะเออะไปเช็คประวัติคนอื่น?

หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ หึๆ

"โอเค ฉันจะรีบรายงาน อ้อ แล้วทำไมนายต้องเช็คประวัติบอสเราด้วย?" หยางจวินถามกลับ

"อ๋อ...ก็เพิ่งรู้จักกัน อยากรู้แบ็คกราวด์เฉยๆ"

เฉียนจื่อเฮาแถไปน้ำขุ่นๆ

วางสาย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ สิ้นหวังจนไม่อยากดิ้นรน

มิน่าไตลู่ถึงชอบเขา ที่แท้ก็โปรไฟล์เลิศหรูขนาดนี้...บางทีพวกเขาอาจจะรู้จักกันมานานแล้ว แค่ปั่นหัวเขาเล่นเฉยๆ

ฉันมันโง่จริงๆ...เฉียนจื่อเฮารู้สึกเหมือน 'นักรบรักแท้' โดนยิงเข้ากลางอก แตกสลายไม่มีชิ้นดี

เดินคอตกไปที่ประตู เรียกทุกคนอย่างไร้วิญญาณ "ไปกันเถอะ"

วันนี้เอารถมาแค่ 2 คัน ไตลู่ไม่ไปกินข้าว ทุกคนเลยต้องอัดกันไปในรถ Li Auto L9 ของเฉียนจื่อเฮา

เฉียนจื่อเฮาขับ L9 แบบ 6 ที่นั่ง ฉางถิงตอนขามานั่งแถวสอง ขากลับเลยขอลองนั่งข้างคนขับ

เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง เห็นเฉียนจื่อเฮาเงียบกริบ คิดว่าคงโกรธไตลู่ เลยปลอบใจ:

"ประธานเฉียนคะ จริงๆ แล้วผู้ชายคนนั้นเทียบกับประธานไม่ได้เลย ดูสิ มาตีกอล์ฟยังไม่ใส่ชุดให้ถูกระเบียบ ดูทรงแล้วคงไม่เคยเล่นกีฬาพวกนี้มาก่อน"

เฉียนจื่อเฮาขมวดคิ้ว "แล้วไง?"

ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง? ฉางถิงนึกว่าปลอบแล้วเขาจะดีใจ รู้สึกผิดกับเธอ และเห็นความดีของเธอ

ทำไมหน้ายิ่งเครียดกว่าเดิม?

"ก็แปลว่าไตลู่จะต้องเสียใจทีหลังแน่นอนค่ะ" ฉางถิงเสริม

"เสียใจ? คุณกำลังประชดผมเหรอ?"

เฉียนจื่อเฮารู้สึกตลก

"เปล่านะคะ...ฉันจะไปประชดประธานทำไม" ฉางถิงรีบแก้ตัว

"ผู้ชายคนนั้นโปรไฟล์ดีกว่าผมสิบเท่าร้อยเท่า ผู้ชายแบบนั้นทำไมเธอต้องเสียใจ?"

"สิบเท่าร้อยเท่า? เป็นไปได้ไงคะ หน้าตาก็พอได้ แต่ดูยังไงก็พวกบ้านนอกเข้ากรุงชัดๆ"

"หึ บ้านนอกเข้ากรุง แค่เขาไม่ใส่เสื้อกอล์ฟ คุณก็ตัดสินว่าเขาบ้านนอก? คุณนี่ตัดสินคนจากภายนอกจริงๆ นะ"

เฉียนจื่อเฮายิ่งเหม็นขี้หน้าฉางถิง พูดเสียงแข็ง "เขาไม่ได้มาตีบอล เขามาตรวจงาน เพราะสนามนี้เป็นของเขา"

"สนามเป็นของเขา?"

แววตาฉางถิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ

"ใช่ สนามนี้เป็นของเขา เขายังมีสโมสรอีก ทรัพยากรอื่นผมไม่รู้ แต่สินทรัพย์อย่างต่ำๆ ก็หลักร้อยล้าน คุณยังคิดว่าเขาเป็นบ้านนอกเข้ากรุงอีกมั้ย?"

"เอ่อ...จริงเหรอคะ?"

หน่วย 'ร้อยล้าน' มันเกินจินตนาการของฉางถิงไปหน่อย

"คุณคิดว่าผมล้อเล่นเหรอ?" เฉียนจื่อเฮาย้อนถาม

ฉางถิงอึ้ง ตอนแรกเธอไม่เชื่อ แต่เห็นเฉียนจื่อเฮาหลุดมาดขนาดนี้ คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

สินทรัพย์หลักร้อยล้าน...WTF?

ที่แท้ ไตลู่มองข้ามเฉียนจื่อเฮาก็มีเหตุผล มิน่าไตลู่ถึงได้มั่นหน้านัก

เทียบกันแล้ว เฉียนจื่อเฮาเป็นแค่ทายาทรุ่นสองที่ยังไม่ได้รับมรดก เทียบไม่ติดฝุ่นจริงๆ

ที่สำคัญ เมื่อกี้เธอยังไปหัวเราะเยาะเขาว่าเป็นพวกบ้านนอก...ฉางถิงหน้าแดงด้วยความอับอาย กลายเป็นตัวตลกไปซะเอง

ฉางถิงเริ่มเสียใจที่ไปมีเรื่องกับไตลู่ ถ้ารักกันดี ป่านนี้คงให้ไตลู่แนะนำผู้ชายในวงสังคมแฟนเธอให้รู้จักได้แล้ว

บ้าเอ๊ย ขาดทุนยับเยิน!

คนข้างหลัง 3 คน แม้จะเงียบกริบ แต่ก็ฟังบทสนทนาทุกคำ

ชายร่างท้วมนึกดีใจที่เมื่อกี้ไม่ได้ผสมโรงด่าว่าเป็นพวกบ้านนอก ไม่งั้นคงไม่มีที่มุดหัว

โปรไฟล์ขนาดนี้ มิน่าไตลู่ถึงไม่เอาเฉียนจื่อเฮา เป็นเจ้าของสนามกอล์ฟก็เท่ากับเป็นเจ้าของสโมสรซือหนานด้วย

นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องอำนาจบารมีที่คนธรรมดาจินตนาการไม่ถึง

อีกด้านหนึ่ง หยางจวินรายงานเรื่องให้ผู้จัดการร้านและรองผู้จัดการทราบ ทั้งสามคนกำลังปรึกษากันเครียด

"ในเมื่อบอส 'ปลอมตัวตรวจงาน' แสดงว่าไม่อยากให้เรารู้ ผมว่าเราควรเล่นตามน้ำ แต่ต้องบริการให้ถึงที่สุด อย่าให้บอสติได้"

หยางจวินเสนอ เขาคิดว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ดี ถึงบอสจะเชือดไก่ให้ลิงดู ก็คงไม่เชือดเขา

ทำบริการให้ดี อาจจะสร้างความประทับใจให้บอสได้

"บอสไม่ใช่คนโง่ แถมมากับเพื่อนที่เคยเล่น ต้องดูออกแน่ว่าเราจงใจจัดฉาก แต่แบบนี้ดีกว่าไม่เตรียมตัวอะไรเลย อย่างน้อยก็แสดงจุดยืนของเรา"

เจิ้งเฟิง ผู้จัดการร้านสั่งการ "จัดการเปลี่ยนเอาพนักงานดีเด่นและแคดดี้ที่เก่งที่สุดมาบริการบอส อีกอย่าง พยายามรั้งบอสให้ทานมื้อเที่ยงที่นี่ ให้ท่านได้สัมผัสรสชาติอาหารและทีมบริการของเรา"

"ความสะอาด การต้อนรับ คุณภาพอาหาร ต้องคุมให้เข้ม แล้วก็ให้ทีมรปภ. ตื่นตัวไว้..."

เจิ้งเฟิงสั่งงานรัวๆ รองผู้จัดการกับหยางจวินก็แยกย้ายไปทำงาน

ทางด้านเสิ่นหยวน เขาตามไตลู่มาที่ห้องเก็บไม้กอล์ฟ ดูเธอหยิบไม้ของตัวเองออกมา แล้วโยนใส่มือเขา

"เป็นไง ไม้ฉัน ถึงจะไม่ใช่มือโปร แต่ตีเข้ามือมากนะ"

เสิ่นหยวนลองจับดู แล้วส่ายหน้า "ฉันไม่เคยตีกอล์ฟ เดี๋ยวลองดูถึงจะรู้ เธอสอนฉันหน่อยสิ"

"สอนอีกละ คราวก่อนสอนฟิตเนสยังไม่ได้ค่าครูเลย คราวนี้จะมาตีกินฟรีอีกเหรอ?" ไตลู่แค่นเสียง

เสิ่นหยวนยิ้ม "ได้สิ เที่ยงนี้เลี้ยงข้าว เย็นนี้เลี้ยงอีกมื้อ แล้วก็ดูหนังอีกเรื่อง โอเคมั้ย?"

"กินข้าวได้ แต่ดูหนังขอบาย"

ไตลู่ยังเข็ดขยาดเรื่องคราวก่อน หมอนี่ฉวยโอกาสได้ทุกเม็ดจริงๆ

"โอเค งั้นเธอไปเปลี่ยนชุดเถอะ"

"เฮ้อ เพิ่งถอดไปเมื่อกี้ ต้องใส่อีกแล้ว"

ไตลู่ส่ายหน้า ถือกระเป๋าเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อ

ห้องเปลี่ยนเสื้อเป็นห้องโถงใหญ่ ซ้ายชาย ขวาหญิง แบ่งเป็นห้องเล็กๆ เหมือนห้องลองเสื้อร้านขายเสื้อผ้า

เวลานี้แทบไม่มีคน เพราะมัน 10 โมงกว่าแล้ว ปกติคนมาตีถ้าไม่มา 7-8 โมงเช้า ก็มาบ่าย 3-4 โมง น้อยคนจะมาเวลานี้แบบเสิ่นหยวน

ไตลู่ผลักประตูเข้าห้องว่าง แขวนกระเป๋า ยังไม่ทันล็อกประตู จู่ๆ เสิ่นหยวนก็แทรกตัวเข้ามา

"น...นายจะทำอะไร? ออกไปนะ!"

ไตลู่หน้าตื่น รีบผลักเสิ่นหยวนออกไป

เสิ่นหยวนมือไว ล็อกประตูแกร๊ก แล้วจุ๊ปาก "ชู่ว...เบาๆ สิ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินจะไม่ดีนะ"

"น...นายเข้ามาห้องเปลี่ยนเสื้อผู้หญิงทำไม? ไม่กลัวคนเห็นเหรอ?"

ไตลู่หน้าแดง ถอยหลังกรูด เอากระเป๋ากอดอกบังไว้

"ฉันก็เข้ามาเปลี่ยนเสื้อเหมือนกัน ไม่อยากเปลืองทรัพยากรห้องเปลี่ยนเสื้อ เลยเปลี่ยนด้วยกันซะเลย"

"นายมันลามก! นายจะเปลี่ยนเสื้ออะไร?"

ไตลู่หน้าแดงก่ำ เธอกะไว้แล้วว่าเสิ่นหยวนต้องไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้

ในพื้นที่แคบๆ ร่างกายแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกัน อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงปรี๊ด

"ไตลู่...ฉันคิดถึงเธอจัง"

เสิ่นหยวนโอบเอวคอดกิ่วของไตลู่ สัมผัสความอ่อนนุ่มของเอวบาง และรู้สึกได้ว่าร่างในอ้อมกอดสั่นสะท้านเบาๆ

"เพิ่งไม่เจอกันไม่กี่วัน ไวต่อความรู้สึกขนาดนี้เลยเหรอ?"

"เสิ่นหยวน อย่าทำแบบนี้"

ไตลู่พยายามดันอกแกร่งของเสิ่นหยวนออก หันหน้าหนีไม่สบตา แต่พอโดนกอด ร่างกายก็อ่อนระทวย ไม่มีแรงขัดขืน

(จบบท)