บทที่ 21 - เฮ้ย พี่แกจะซื้อจริงดิ?

บทที่ 21 - เฮ้ย พี่แกจะซื้อจริงดิ?

“ใบขับขี่อิเล็กทรอนิกส์หรือรูปถ่ายใช้ได้ไหมครับ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวแอดไลน์กันไว้ แล้วส่งมาลงทะเบียนนะคะ”

ที่โชว์รูม เฉินน่าแอดไลน์เสิ่นหยวน เปิดดูรูปใบขับขี่ที่ส่งมา ตรวจสอบวันหมดอายุ แล้วเดินไปทำเรื่องลงทะเบียน

จริงๆ แล้วเฉินน่าก็ไม่ได้คาดหวังกับลูกค้าคนนี้เท่าไหร่

ถ้าเป็นลูกค้าเกรดเอจริง ฉินหยางคงไม่ปล่อยหลุดมือมาแบบนี้หรอก

ตามหลักแล้ว ลูกค้าเหลือเดนแบบนี้ เซลส์คนอื่นก็ไม่อยากรับช่วงต่อเหมือนกัน

แต่ประเด็นคือวันนี้เฉินน่ายังไม่ได้ต้อนรับลูกค้าเลยสักราย รับเคสนี้ไว้อย่างน้อยก็ได้ยอดจำนวนลูกค้าเข้าชมร้าน ให้รายงานประจำวันดูไม่โล่งจนเกินไป

ไม่งั้นพอส่งรายงานตอนเย็น หัวหน้าเห็นว่าวันๆ ไม่ทำอะไรเลย จะหาว่าเธออู้งาน

อีกอย่าง เธอสนิทกับน้องพนักงานต้อนรับ เลยยอมช่วยรับงานนี้ไว้

ต่อมา เฉินน่าให้เสิ่นหยวนเซ็นเอกสารยินยอมการทดลองขับ แล้วพาออกไปลองรถข้างนอก

หลังลงจากรถ เสิ่นหยวนแสดงความพอใจ “อัตราเร่งใช้ได้เลย รถคันเบ้อเริ่มแต่ขับแล้วไม่อืด”

“แน่นอนค่ะ รุ่นนี้เป็นเครื่อง 3.0T 6 สูบ 400 แรงม้า แรงบิดสูงสุดถึง 550 นิวตันเมตรเลยนะคะ” เฉินน่าตอบยิ้มแย้ม

เสิ่นหยวนพยักหน้า ดีเฟนเดอร์รุ่นนี้เร่งเร็วกว่าซีรีส์ 4 คันเก่าของเขาอีก ซีรีส์ 4 เร่ง 0-100 ประมาณเจ็ดวิกว่าๆ เจ้านี่กดไปแค่หกวิกว่า

รถดี เซลส์ก็ดูเจริญหูเจริญตา รถจอดตากแดดไว้นาน ข้างในย่อมร้อนอบอ้าว

แต่เฉินน่าคนนี้อุตส่าห์มาสตาร์ตเครื่องเปิดแอร์ไว้ล่วงหน้า ทำให้อุณหภูมิในรถเย็นฉ่ำ

เสิ่นหยวนลอบสำรวจเซลส์สาว นอกจากหุ่นจะดีแล้ว หน้าตาก็จัดว่าระดับเดียวกับฝางหมิ่นฮุ่ย

เพียงแต่ใส่แว่น สวมชุดทำงาน ดูมีความเป็นผู้ใหญ่และมีความรู้กว่าฝางหมิ่นฮุ่ยที่ดูใสซื่อ

ช่วงนี้วงการรถยนต์แข่งขันสูง ไลฟ์สดของโชว์รูมชอบจ้างเซลส์สาวไฟหน้ามโหฬารใส่ถุงน่องสั้นมาเรียกแขก

ในเน็ตก็มีข่าวลือหนาหูว่าเซลส์สาวบางคนยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปิดยอด

ไม่รู้ว่าคุณพี่คนตรงหน้านี้ จะเป็นเหมือนในข่าวลือหรือเปล่า นอกจากจะคุยเรื่องรถแล้ว จะคุยเรื่อง ‘บนรถ’ ได้ไหมนะ?

“เอาล่ะครับ ไปคุยเรื่องราคากันเถอะ ถ้าส่วนลดโดนใจวันนี้ผมจองเลย แล้วก็... รุ่น P400XS สเปกนี้มีรถเลยไหมครับ”

เสิ่นหยวนศึกษาข้อมูลรุ่นรถมาแล้ว ในงบที่มีเขาย่อมเลือกตัวท็อป แต่ก็ต้องดูเรื่องระยะเวลารรอรถด้วย

เฉินน่าชะงัก นึกว่าหูฝาด รีบหันขวับมามองเสิ่นหยวน

ฟังจากน้ำเสียงคุณเสิ่น... คือจะจองเลยเหรอ?

ต้องเข้าใจก่อนว่าลูกค้าแลนด์โรเวอร์ ระยะเวลาตัดสินใจซื้อนานมาก

มีคำคมชาวเน็ตกล่าวไว้ว่า “โตโยต้าขับไม่พัง แลนด์โรเวอร์ซ่อมไม่เสร็จ” ทำเอาชื่อเสียงแบรนด์ป่นปี้

ความจริงอัตราการซ่อมและเรื่องร้องเรียนของแลนด์โรเวอร์ในกลุ่มรถหรูก็สูงจริง แถมยังได้ฉายา “เสือซดน้ำมัน” อีกต่างหาก

ดังนั้นอัตราการปิดการขายลูกค้าวอล์กอินจึงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ต่อให้สนใจจริง ก็ต้องมาดูสามสี่รอบกว่าจะตัดสินใจ

ส่วนใหญ่คือปากเปียกปากแฉะแล้วลูกค้าก็ไม่ซื้อ

แต่เมื่อกี้คุณเสิ่นบอกว่า... ส่วนลดโดนใจจองวันนี้เลย?

มันแปลกๆ นะ ถ้าจะซื้อจริง ทำไมฉินหยางถึงทิ้งลูกค้าล่ะ?

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสิ่นหยวนเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเฉินน่าเลยถาม

เฉินน่าตั้งสติรีบตอบ “ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันไปทำใบเสนอราคาให้นะคะ รับรองว่าให้ราคาพิเศษสุดๆ ตอนนี้รถพร้อมส่งไม่มีค่ะ แต่มีรถกำลังมาสองคัน น่าจะถึงภายในอาทิตย์นี้”

“โอเค รอไม่กี่วันไม่มีปัญหา”

“ได้ค่ะๆ”

เฉินน่าสูดหายใจลึก ไม่นึกว่าบทจะโชคดีก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว

ค่าคอมมิชชันต่อคันของพวกเธอสูงมาก ต่อให้เดือนหนึ่งขายได้แค่สองสามคัน รายได้ก็ทะลุหมื่นแล้ว

เซลส์ในร้านใครขายได้เดือนละห้าหกคันนี่นอนยิ้มแก้มปริ

ยิ่งเป็นรุ่นดีเฟนเดอร์ ค่าคอมเป็นรองแค่รุ่นเรนจ์โรเวอร์ (Range Rover) เท่านั้น

ถึงราคาจะไม่โหดเท่าเรนจ์โรเวอร์ แต่จบจริงก็เกือบล้าน

ไม่ใช่ใครที่ไหนจะมีปัญญาซื้อ!

ลูกค้าประเภทที่ดูแป๊บเดียว ลองขับแล้ววางเงินจองรถราคาหลักล้านทันที สำหรับพวกเธอแล้ว นี่มันคือ ‘ลูกค้านางฟ้า’ ในตำนานชัดๆ!

ฉินหยางหนอฉินหยาง... นายพลาดเงินก้อนโตเข้าให้แล้ว!

เฉินน่ายิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์ดี เดินยิ้มร่าเข้าไปหยิบสมุดราคาในออฟฟิศ ถึงขั้นเดินกระโดดดึ๋งๆ ด้วยความดีใจ

ในออฟฟิศ ฉินหยางกำลังนั่งไถติ๊กต็อก เห็นเฉินน่าเดินเข้ามา กะจะแซวสักสองสามประโยค แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ก็สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ

หือ??

ท่าทางและสีหน้าแบบนี้ของเฉินน่า... ปกติจะเห็นตอนปิดการขายได้เท่านั้นนี่นา?

“เฉินน่า ลูกค้าเป็นไงบ้าง มีแววไหม”

ฉินหยางเริ่มใจคอไม่ดี ลองหยั่งเชิงถาม

“ก็โอเคนะ”

เฉินน่าตอบปัดๆ คิดในใจว่าเดี๋ยวปิดยอดได้นายก็รู้เองแหละ

จริงๆ เธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉินหยางเท่าไหร่ ชอบถือว่ายอดขายตัวเองดีแล้วเลือกปฏิบัติกับลูกค้า ให้พวกเธอต้องคอยตามเช็ดตามล้าง

แถมก่อนหน้านี้ฉินหยางเคยตามตื๊อจีบเธอแบบน่ารำคาญ แน่นอนว่าเธอไม่เล่นด้วยกับคนพรรค์นี้หรอก

“ดูท่าทางเฉินน่าแล้ว มีแววสูงนะเนี่ย” เซียวหยางหัวเราะร่า

เขารู้ดีว่าเฉินน่าเป็นเซลส์เก๋าประสบการณ์ มองลูกค้าขาด ดังนั้นลูกค้ารายนี้มีโอกาสจองสูงมาก

เขาเองก็ไม่ถูกกับฉินหยาง เคยโดนฉินหยางแย่งลูกค้าไปจนชวดรางวัลท็อปเซลส์ประจำเดือน เงินรางวัลตั้งห้าพันหยวน หายวับไปกับตา จนป่านนี้เขายังแค้นฝังหุ่น

ดีลนี้จะจบไหม จบกับใคร ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว สู้ยุให้แตกกันมันกว่า

“จริงๆ แล้วลูกค้าทุกคนที่เดินเข้ามาก็มีโอกาสซื้อทั้งนั้นแหละ”

เฉินน่ายิ้มทิ้งท้าย แล้วเชิดหน้าอกอันภูมิฐานเดินออกจากออฟฟิศไป

“ฉินหยาง สถานการณ์ดูไม่ดีแล้วว่ะ”

เซียวหยางเห็นเฉินน่าเดินเชิดออกไป ก็หันมาสุมไฟใส่ฉินหยางต่อ

“เป็นไปไม่ได้ ไม่ซื้อหรอก แค่ขอใบราคาเฉยๆ”

ฉินหยางเริ่มใจเต้นตึกตัก แต่ปากยังแข็ง

“ขอให้จริงเถอะ”

เซียวหยางยิ้มมีเลศนัย ส่วนฉินหยางเริ่มเสียอาการ ยืดคอยาวเป็นยีราฟคอยส่องสถานการณ์ในโชว์รูม

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลังจากตกลงราคาและเงื่อนไข เสิ่นหยวนตกลงซื้อ รถจะมาถึงในหนึ่งสัปดาห์

ระยะเวลารับได้ เสิ่นหยวนจึงตกลงวางเงินจองก่อน

เฉินน่าบริการดีเยี่ยม ร่างสัญญาให้เสิ่นหยวน แล้วพาไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์

ส่วนในออฟฟิศ ฉินหยางที่เกาะติดสถานการณ์ เห็นเฉินน่าพาเสิ่นหยวนไปที่แคชเชียร์ สีหน้าก็แข็งค้างไปทันที

???

เฮ้ย... พี่แกจะซื้อจริงดิ?

จากประสบการณ์ของเขา ลูกค้าทรงนี้ลองขับเสร็จก็น่าจะกลับบ้านไปแล้วไม่ใช่เหรอ? อย่างมากก็แค่ขอใบราคากลับไปดู

ทำไมถึงขั้นจองรถแล้ววะ?

ฉินหยางรู้สึกชาไปทั้งหัว เดือนนี้เขาเพิ่งขายได้ 3 คัน ขาดอีกคันเดียวก็จะได้รางวัลเป้าครึ่งเดือนแรก

เงินรางวัลตั้งสามพัน บวกกับค่าคอมรุ่นดีเฟนเดอร์ รวมๆ แล้วเจ็ดพันหยวนเชียวนะ!

หัวใจฉินหยางเหมือนโดนกรีด เงินเจ็ดพันที่ควรจะนอนนิ่งในกระเป๋าเขา จู่ๆ ก็บินไปเข้ากระเป๋าคนอื่นเฉยเลย

ไอ้เวรเอ๊ย! ฝางหมิ่นฮุ่ย! ลูกค้ารวยขนาดนี้ทำไมไม่บอกพี่ล่วงหน้าวะ?!

[จบแล้ว]