บทที่ 221 - แผนการนำเข้าสมาร์ตโฟนโลตอม

บทที่ 221 - แผนการนำเข้าสมาร์ตโฟนโลตอม

กว่าไป๋เจินจะตื่นขึ้นมาอีกที

ก็ปาเข้าไป 2 ทุ่มแล้ว

พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นฮิโนเอะกำลังยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"ตื่นแล้วเหรอคะ? รู้สึกยังไงบ้าง? ยังปวดหัวอยู่ไหม?"

ตอนนี้ไป๋เจินนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ โดยมีตักของฮิโนเอะต่างหมอน

แค่กวาดตามองการตกแต่งห้องแวบเดียว ไป๋เจินก็รู้ว่าน่าจะอยู่ที่โรงแรม และไม่เห็นเชมินอยู่แถวนี้ น่าจะเป็นห้องสวีท

ไป๋เจินพยักหน้า เขาพลิกตัวหันหน้าเข้าหาฮิโนเอะแล้วบอกว่า "ยังมึนๆ อยู่นิดหน่อยครับ"

ตอนนี้พลังจิตของเขาเกลี้ยงถัง หัวหมุนติ้วๆ เหมือนจะอาเจียน

ฮิโนเอะลูบหัวไป๋เจินเบาๆ ไม่หยุด "งั้นพักต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ"

ไป๋เจินนอนพักสักครู่ถึงถามฮิโนเอะ "เย่ฉือกับเนโมนาล่ะครับ?"

"ท่านประธานเย่ฉือบอกว่ามีงานด่วนต้องรีบไปค่ะ ส่วนท่านแชมเปี้ยนเนโมนาพอจบการต่อสู้ ก็พาโปเกมอนไปรักษาตัวแล้วค่ะ"

พอรู้ว่าสองคนนั้นไปไหนแล้ว ไป๋เจินก็ถามต่อ "ท่านประธานเย่ฉือได้ฝากอะไรไว้ไหมครับ?"

"เธอตกลงตามเงื่อนไขสองข้อที่คุณเสนอไปค่ะ คุณสามารถลงสนามสู้ด้วยตัวเองได้ แต่ตัวคุณเองจะถูกนับโควตาเป็นโปเกมอนหนึ่งตัว ถ้าคุณจะลงสู้ คุณจะพกโปเกมอนได้แค่ 5 ตัว แต่ถ้าจะไม่ลงสู้ ต้องแจ้งล่วงหน้าค่ะ"

เย่ฉือคุมลีกภูมิภาคพัลเดียทั้งภูมิภาค ขอแค่เธออนุมัติ ไป๋เจินก็ลงสนามสู้เองได้

ส่วนเรื่องปิดบังตัวตน ไว้เวลาลงสู้ก็แค่ใส่เกราะปิดหน้าปิดตาให้มิดชิดก็พอ

สำหรับการแข่งกิจกรรมวันนี้ ในเมื่อเย่ฉือยอมให้ไป๋เจินปิดบังตัวตนลงแข่ง เธอก็คงหาทางลบประวัติของเขาออกไปให้เอง

แบบนี้ไป๋เจินก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนจำหน้าได้เวลาออกไปเดินเที่ยวแล้ว

พอยืนยันเรื่องสิทธิ์การแข่งลีกได้ ไป๋เจินก็เริ่มคำนวณในใจ

ถ้าจะท้าชิงลีก ก็ต้องชนะยิมลีดเดอร์ 8 คน รวบรวมเข็มกลัดยิมให้ครบ 8 อันก่อน แล้วค่อยไปท้าชิงลีก

ตอนท้าชิงลีก ก็ต้องชนะจตุรเทพ แล้วก็ต้องล้มเย่ฉือให้ได้ ถึงจะได้เป็นแชมเปี้ยนของภูมิภาคพัลเดีย

ตอนนี้ทั้งภูมิภาคพัลเดีย ไม่นับคิตาคามิ ก็มีแค่เย่ฉือกับเนโมนาที่เป็นแชมเปี้ยน

พูดถึงยิม

ยิมที่ใกล้เมืองมารินาดาที่สุด น่าจะเป็นยิมเมืองคาราฟ ในเมืองคาราฟ ยิมลีดเดอร์ถนัดโปเกมอนธาตุน้ำ

ไป๋เจินตั้งใจแน่วแน่ว่า รอให้ช่วงที่ฟาร์มยุ่งๆ นี้ผ่านไปก่อน เขาจะไปท้าชิงยิมที่เมืองคาราฟ

จะพยายามเป็นเทรนเนอร์ระดับแชมเปี้ยนให้เร็วที่สุด

เห็นไป๋เจินทำหน้าครุ่นคิด ฮิโนเอะก็ถาม "ท่านคงกำลังคิดเรื่องรีบเป็นแชมเปี้ยนลีก เพื่อจะได้ปกป้องทุกคนในหมู่บ้านคามูระสินะคะ?"

ไป๋เจินปฏิเสธ "เปล่าครับ แค่เห็นว่าการเป็นแชมเปี้ยนมีข้อดีเยอะแยะเฉยๆ"

"คิกๆ" ฮิโนเอะหัวเราะ

วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย

ไป๋เจินไม่เพียงได้วัตถุดิบที่ต้องการ แต่ยังได้รับการยอมรับจากเย่ฉือและเนโมนาด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ ไป๋เจินแน่ใจแล้วว่าปาชีรู้เรื่องของเธอแล้ว

คนอย่างปาชี

ไป๋เจินเคยบอกเธอหลายครั้งว่า ต้องระวังตัวเวลาคบหาด้วย

ตอนนี้ปาชีรู้ความลับแล้ว ถึงดูเหมือนจะช่วยไป๋เจินอยู่ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าอนาคตปาชีจะไม่หักหลังไป๋เจินอีก

ต่อให้ตอนนี้ปาชีจะทำดีด้วย แต่ความไว้ใจที่เสียไปแล้วมันกู้กลับมายาก

ไป๋เจินไม่มีทางฝากชะตากรรมของตัวเองและหมู่บ้านคามูระไว้กับอารมณ์ชั่ววูบของปาชี

ดังนั้นไป๋เจินจึงต้องการอีกสถานะหนึ่ง สถานะที่ทรงอิทธิพลพอที่จะปกป้องตัวเองและหมู่บ้านคามูระได้

พอคิดว่าไป๋เจินอยากปกป้องทุกคน ฮิโนเอะก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

เธอถามไป๋เจิน "มีอะไรให้ฮิโนเอะช่วยได้ไหมคะ?"

ไป๋เจินส่ายหน้าเบาๆ พูดเสียงค่อย "แค่อยู่ข้างๆ ผมก็พอครับ"

ฮิโนเอะได้ยิน หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงจะเป็นประโยคที่พูดบ่อยๆ แต่ทำไมวันนี้ฟังแล้วถึงได้เขินขนาดนี้นะ

ไป๋เจินพักสายตาไปอีกสัก 10-20 นาที พอฟื้นพลังจิตมาได้บ้างแล้ว

ไป๋เจินก็เตรียมลุกพาฮิโนเอะไปกินมื้อเย็น ตั้งแต่เขาสลบไป ฮิโนเอะน่าจะยังไม่ได้กินอะไรเลย

คืนนี้ไป๋เจินกับฮิโนเอะตั้งใจจะค้างที่เมืองมารินาดา พรุ่งนี้ค่อยกลับเกาะ

ที่น่าพูดถึงคือ เพราะเป็นห้องสวีท เลยมีห้องนอนสองห้อง

เห็นห้องว่างพวกนั้น ไป๋เจินก็ได้แต่พูดไม่ออก

จะช่วยก็ช่วยให้สุดสิครับคุณปาชี

ถ้ามีเตียงเดียว คืนนี้เขาก็อาจจะอ้างเรื่องฮิโนเอะไม่มี ID การ์ด ขอนอนเตียงเดียวกันได้ไม่ใช่เหรอ?

หรือฮิโนเอะจะไล่เขาไปนอนโซฟาข้างนอกได้ลงคอ?

ถอนหายใจในใจ

ไป๋เจินกับฮิโนเอะลงไปทานข้าว

กินมื้อเย็นง่ายๆ ในโรงแรมเสร็จ

พอเดินออกมาก็เจอเนโมนาพอดี

เนโมนาเห็นไป๋เจินก็โบกมือทักทาย "พวกคุณอยู่นี่จริงๆ ด้วย"

ไป๋เจินถามงงๆ "ตามหาพวกผมเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ เมื่อกี้ไปหาที่ห้องแล้วไม่เจอ เลยเดาว่าน่าจะอยู่ที่ห้องอาหาร"

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?" ไป๋เจินไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เนโมนาถึงมาหา

เนโมนาหยิบสมาร์ตโฟนโลตอมออกมาแล้วบอกไป๋เจิน "ฉันยังไม่ได้แลกช่องทางติดต่อกับคุณเลย วันนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่นะคะ พรุ่งนี้เรามาสู้กันอีกรอบ!"

"พรุ่งนี้คงไม่ได้ครับ ผมต้องกลับเกาะส่วนตัวแล้ว เอาไว้วันหลังมีเวลาค่อยนัดสู้กันใหม่นะครับ"

ไป๋เจินหยิบมือถือมาแลกช่องทางติดต่อกับเนโมนา

โดนเนโมนาจอมตื๊อเกาะติดไม่ใช่เรื่องดีเลย

"พรุ่งนี้จะกลับแล้วเหรอคะ?" เนโมนามองไป๋เจินตาละห้อย สายตาเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง

ไป๋เจินใจแข็ง ปฏิเสธเนโมนาด้วยความจำเป็น "งานในฟาร์มเยอะมากครับ ต้องกลับไปจัดการจริงๆ"

"งั้นก็ได้ค่ะ ถ้าคราวหน้ามาเมืองมารินาดาอีก ต้องติดต่อฉันนะคะ!"

"คุณกะจะอยู่ที่เมืองมารินาดายาวเลยเหรอครับ?"

"เปล่าค่ะ ถ้าคุณมา ไม่ว่าไกลแค่ไหนฉันก็จะรีบมาหาทันทีเลย!"

"แหะๆ..." ไป๋เจินยิ้มแห้งๆ อย่างรักษามารยาท

หลังจากแลกเบอร์กับเนโมนาแล้ว เธอก็ให้เบอร์เย่ฉือมาด้วย บอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อเย่ฉือได้เลย

ขอบคุณเนโมนาเสร็จ

ไป๋เจินมองสมาร์ตโฟนโลตอมรุ่นสั่งทำพิเศษในมือเนโมนา ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

เนโมนาดูเหมือนจะเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทสมาร์ตโฟนโลตอมใช่ไหมนะ?

เพราะเธอชอบการต่อสู้โปเกมอน บวกกับมีพี่สาวอยู่แล้ว พ่อของเธอเลยปล่อยให้เธอทำอะไรตามใจชอบ

ไป๋เจินคิดนิดนึงแล้วถาม "จริงสิเนโมนา ที่บ้านคุณขายสมาร์ตโฟนโลตอมใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ" เนโมนายอมรับ

ไป๋เจินถามต่อ "งั้นคุณรู้วิธีตรวจสอบสมาร์ตโฟนโลตอมไหม?"

"ก็พอรู้ค่ะ มีอะไรเหรอคะ?"

ไป๋เจินไม่ได้อธิบายตรงนี้ เขาชวนเนโมนาไปคุยรายละเอียดที่ห้องพัก

ในเมื่อบ้านเนโมนาทำธุรกิจสมาร์ตโฟนโลตอม เขากับเธอก็มีเรื่องให้คุยกันเยอะเลย

พาเนโมนามาที่ห้อง

ไป๋เจินเชิญเนโมนานั่งรอที่ห้องรับแขก

เขาเข้าไปหยิบซองเอกสารที่แอนนาให้มาออกมา

หยิบสมาร์ตโฟนโลตอมข้างในออกมา

ส่งให้เนโมนาแล้วบอกว่า "ช่วยเช็กให้หน่อยได้ไหมครับว่าข้างในมีเครื่องดักฟัง หรือเครื่องติดตามตัวอะไรพวกนี้ฝังอยู่หรือเปล่า?"

"เครื่องดักฟังกับเครื่องติดตามตัว?" เนโมนารับมือถือหน้าตาเหมือนกันเป๊ะสองเครื่องไปจากมือไป๋เจิน ถามด้วยความสงสัย "คุณไปเอามือถือสองเครื่องนี้มาจากไหนคะ?"

ไป๋เจินตอบ "เพื่อนเพิ่งให้มาวันนี้ครับ"

"เพื่อน? เพื่อนแบบไหนกันคะที่จะฝังเครื่องดักฟังกับเครื่องติดตามตัวไว้ในมือถือ เพื่อนแบบนั้นคบได้ที่ไหน"

"หมอนั่นก็เป็นคนเฮงซวยแบบนั้นแหละครับ"

เนโมนาจับน้ำเสียงเอือมระอาของไป๋เจินได้

เธอช่วยไป๋เจินตรวจสอบมือถือที่ปาชีส่งมาให้อย่างรวดเร็ว

เช็กเสร็จ เธอก็บอกไป๋เจิน "วางใจได้ค่ะ มือถือสองเครื่องนี้ไม่ได้ฝังอุปกรณ์ดักฟังหรือติดตามตัวอะไรไว้เลย จะว่าไป มือถือรุ่นนี้เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษของบริษัทเราด้วยนะคะ ระบบรักษาความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวนี่ระดับท็อปเลย"

รับมือถือคืนจากเนโมนา ไป๋เจินก็โล่งใจขึ้นเปราะหนึ่ง

ถ้าปาชีทำแบบนั้นจริง เขาคงบุกไปอู่ต่อเรือแล้วต่อยหน้าหมอนั่นสักสองหมัด

ไป๋เจินถือโทรศัพท์ถามเนโมนา "ผมมีคำถามครับ ถ้าอยู่ในป่าที่ไม่มีเสาสัญญาณเลย สมาร์ตโฟนโลตอมจะติดต่อหากันได้ไหมครับ?"

เนโมนาทำความเข้าใจคำถามของไป๋เจิน

เธอถามกลับ "คุณหมายถึง ให้มือถือสองเครื่องหรือมากกว่านั้นสื่อสารกันเองเหรอคะ?"

"ใช่ครับ ทำได้ไหม?"

"ทำได้แน่นอนค่ะ เพราะในสมาร์ตโฟนโลตอมมีโลตอมอาศัยอยู่ แค่ให้โลตอมช่วยขยายสัญญาณ ก็จะสื่อสารกันได้ในระยะใกล้ๆ เหมือนวิทยุสื่อสารค่ะ

ถ้าคุณกลัวคนอื่นดักฟังผ่านเครือข่าย ก็ให้โลตอมตั้งค่าคลื่นความถี่เข้ารหัส แบบนี้คุณก็คุยกันในวงแลนส่วนตัวได้อย่างปลอดภัยแล้วค่ะ"

ไป๋เจินถาม "ระยะครอบคลุมกว้างแค่ไหนครับ?"

"ถ้าโลตอมเร่งสัญญาณสูงสุด น่าจะครอบคลุมรัศมี 100 กิโลเมตรค่ะ แต่ทำแบบนั้น แบตเตอรี่คงอยู่ได้แค่ 2 ชั่วโมง หลังจากนั้นมือถือจะเข้าสู่โหมดจำศีลนาน 10 ชั่วโมง"

100 กิโลเมตร...

ไป๋เจิน "แล้วถ้าอยากให้สแตนด์บายได้ 24 ชั่วโมง ระยะสื่อสารไกลสุดได้เท่าไหร่ครับ?"

เนโมนาชูสองนิ้ว "น่าจะได้แค่ 10 กิโลเมตรค่ะ"

ไป๋เจินครุ่นคิด

ระยะ 10 กิโลเมตร หรือแม้แต่ 100 กิโลเมตร สำหรับเรื่องที่เขาจะทำต่อไป มันสั้นเกินไป

"มีวิธีเพิ่มระยะสัญญาณไหมครับ?"

"ก็ได้อยู่นะคะ แค่เปลี่ยนโมดูลสื่อสารให้ดีขึ้น ก็ทำระยะได้สูงสุด 500 กิโลเมตรเลยค่ะ แต่นั่นต้องเป็นงานสั่งทำ ราคาก็จะสูงหน่อย เครื่องนึงน่าจะตก 100,000 เหรียญลีก แต่ถ้าสั่งเยอะ ก็มีส่วนลดให้แน่นอนค่ะ"

เนโมนาไม่เข้าใจว่าทำไมไป๋เจินถึงอยากได้สมาร์ตโฟนโลตอมที่สัญญาณแรงขนาดนั้น

ความจริงไป๋เจินตั้งใจจะนำสมาร์ตโฟนโลตอมจำนวนหนึ่งเข้าไปใช้ในหมู่บ้านคามูระ

อีกไม่เกินเดือนครึ่ง ขบวนร้อยมังกรก็จะเริ่มขึ้นแล้ว

ตอนนั้นการสื่อสารจะสำคัญมาก

การสื่อสารที่รวดเร็วและแม่นยำ จะช่วยให้การเคลื่อนไหวของทุกคนลื่นไหล

แถมถ้ามีเงินเหลือพอจะแจกสมาร์ตโฟนโลตอมให้ฮันเตอร์ในหมู่บ้านคามูระทุกคน การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ รวมถึงฟังก์ชันถ่ายวิดีโอ ถ่ายรูปของสมาร์ตโฟนโลตอม ก็จะช่วยให้ฮันเตอร์ทำภารกิจและสำรวจพื้นที่รอบๆ ได้รวดเร็วขึ้นด้วย

ไป๋เจินคิดแล้วถามต่อ "ถ้าสั่งทำ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะผลิตเสร็จครับ?"

"เรามีซัพพลายเชนที่ครบวงจรมากค่ะ แต่ต่อให้เร็วสุด ก็น่าจะต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน"

หนึ่งเดือนก็ยังนานไปหน่อย

ไป๋เจินไม่ได้คิดจะพัฒนาเทคโนโลยีเองหรอกนะ มันยากเกินไป ต่อให้มีความรู้มีเทคโนโลยี ถ้าไป๋เจินจะไปตั้งต้นพัฒนาเทคโนโลยีในหมู่บ้านคามูระ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี หรืออาจจะนานกว่านั้น

แถมการพัฒนาเทคโนโลยีให้เร็ว ยังต้องคำนึงถึงเรื่องการศึกษาด้วย ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาถนัดเลย

ดังนั้นถ้าซื้อได้ ซื้อของสำเร็จรูปมาเลยดีที่สุด แล้วค่อยเอามาประกอบเอง เหมือนเครื่องปั่นไฟกับสายเคเบิลใต้น้ำก่อนหน้านี้

แต่ดูทรงแล้ว ถ้าแค่เพื่อรับมือขบวนร้อยมังกร สมาร์ตโฟนโลตอมรุ่นปกติก็น่าจะพอไหว

ไป๋เจินชูสมาร์ตโฟนโลตอมรุ่นสั่งทำพิเศษในมือแล้วถาม "รุ่นสั่งทำพิเศษที่ผลิตมาแล้วแบบนี้ เครื่องละเท่าไหร่ครับ?"

"รุ่นนี้ถือว่าไม่แพงค่ะ เครื่องละ 10,000 เหรียญลีก"

ไป๋เจินคำนวณเงินในกระเป๋า ยังพอซื้อได้ 9 เครื่อง

ไป๋เจินบอกว่า "ช่วยข้ามขั้นตอนยืนยันตัวตนให้หน่อยได้ไหมครับ?"

สมาร์ตโฟนโลตอมปกติจะต้องมีการยืนยันตัวตนเพื่อกันขโมยและกันหาย

"เรื่องนั้นทำได้ค่ะ ใช้สิทธิ์ของฉัน แป๊บเดียวก็เสร็จ"

เนโมนาช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้ไป๋เจินได้ในพริบตา

ไป๋เจินจ่ายเงิน 50,000 เหรียญลีก สั่งซื้อสมาร์ตโฟนโลตอม 5 เครื่อง เตรียมเอาไว้แจกจ่ายให้คนอื่น

เนโมนาได้รับเงินแล้ว ก็บอกว่าจะเอามาส่งให้ที่โรงแรมพรุ่งนี้เช้า 8 โมง

ลาเนโมนาเสร็จ ไป๋เจินก็ยื่นสมาร์ตโฟนโลตอมเครื่องหนึ่งให้ฮิโนเอะ

"อันนี้ให้คุณครับ"

ฮิโนเอะถามงงๆ "แต่ฮิโนเอะมีมือถืออยู่แล้วนะคะ"

ฮิโนเอะยังใช้มือถือไม่ค่อยคล่อง ไป๋เจินเห็นเธอพกติดตัวตลอด แต่ไม่เคยเห็นหยิบมาใช้เลย

ไป๋เจินบอก "นี่เป็นเครื่องสำหรับทำงานครับ มันช่วยให้คุณจัดการงานต่างๆ ได้เร็วขึ้น แถมใช้งานง่ายมาก แค่สั่งงานด้วยเสียง มันก็จัดการให้หมด"

ฮิโนเอะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแยกเครื่องทำงานด้วย

แต่ในเมื่อไป๋เจินบอกว่าให้เอาไว้เพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน เธอก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

ตกดึก ไป๋เจินหยิบแบบฟอร์มที่ปาชีให้มา เลือกกรอกข้อมูลที่พอจะเขียนได้ลงไป ใส่ข้อมูลของฮิโนเอะ มิโนโตะ และมอนจูลงไปจนครบ

แพ็กเอกสารที่จะส่งกลับให้เรียบร้อย ฝากที่เคาน์เตอร์โรงแรมให้ช่วยส่งไปให้ปาชี

ปัญหาเรื่องตัวตนของฮิโนเอะและคนอื่นๆ ก็เป็นอันเรียบร้อย

ตอนที่ไป๋เจินจะกลับขึ้นห้อง เขาก็สังเกตเห็นร้านเครื่องประดับฝั่งตรงข้ามโรงแรม

ร้านนั้นคือร้านที่เขาเพิ่งชนะกิจกรรมและได้ส่วนลดพิเศษมาเมื่อเช้านั่นเอง

ไม่นึกว่าร้านนี้จะมีสาขาที่เมืองมารินาดาถึงสองแห่ง

ไป๋เจินนึกขึ้นได้ว่าที่มาเมืองมารินาดาวันนี้ จุดประสงค์อีกอย่างคือซื้อของขวัญให้ฮิโนเอะ

วันนี้ทั้งวัน เขาซื้อเสื้อผ้าของใช้ให้ฮิโนเอะไปเยอะแยะ แต่ยังหาของขวัญที่ถูกใจไม่ได้เลย

ไหนๆ ก็ลงมาแล้ว ลองไปดูเครื่องประดับเผื่อมีอะไรเหมาะๆ เป็นของขวัญดีกว่า

ไป๋เจินเดินไปที่ร้านเครื่องประดับคนเดียว

ในห้องพักโรงแรม

ฮิโนเอะยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนสองห้อง จมอยู่กับความลังเลใจไม่รู้จบ

มือสองข้างกุมกันแน่น นิ้วเกี่ยวพันกันด้วยความประหม่า

"อุตส่าห์ออกมาเที่ยวทั้งที ถ้ายังแยกห้องนอนกันอีกจะน่าเสียดายไปไหมนะ?"

ความรู้สึกของฮิโนเอะอยากจะนอนด้วยกัน ต่อให้ไม่ได้ทำอะไร แค่นอนข้างๆ กันก็มีความสุขแล้ว

แต่เหตุผลกลับฉุดรั้งเธอไว้สุดฤทธิ์

แค่หนุนตักก็สุดๆ แล้ว เมื่อคืนที่อาบน้ำด้วยกันก็แค่อุบัติเหตุ

ถ้าคืนนี้ไปนอนเตียงเดียวกันอีก ท่านไป๋เจินจะมองว่าเราเป็นผู้หญิงไม่รักนวลสงวนตัวแล้วเกลียดเราไหมนะ...

ฮิโนเอะไม่เคยลังเลขนาดนี้มาก่อนเลย

ช่วงที่ผ่านมา เธอก็ทำอะไรไปตั้งเยอะ แต่ไป๋เจินเหมือนจะมองไม่เห็นเสน่ห์ของเธอเลย ทำตัวทองไม่รู้ร้อนตลอด

นอกจากเมื่อคืนที่จู่ๆ ก็จูบเธอแล้ว นอกนั้นก็ทำตัวเฉยชา

ทั้งที่เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เธอใช้ท่าเสน่ห์ใส่ตลอดเลยนะ!

กลับไม่ได้ผลเลยสักนิด!

พอนึกถึงตรงนี้ ฮิโนเอะก็แก้มป่องด้วยความขัดใจ

ต้องรุกให้หนักกว่านี้แล้ว!

ไม่งั้นถ้าวันไหนโดนคนอื่นตัดหน้าไปจะทำยังไง

ฮิโนเอะตัดสินใจเด็ดขาด เธอมองไปที่เชมินซึ่งกำลังกลิ้งดูทีวีอยู่บนโซฟา

เธอเดินไปอุ้มเชมินขึ้นมา

"มี่?" เชมินมองฮิโนเอะตาแป๋ว

ฮิโนเอะพูดว่า "ช่วยอะไรฉันสักอย่างได้ไหมจ๊ะ?"

ไม่นาน ไป๋เจินก็กลับมา

ในมือถือถุงกระดาษใบสวยมาด้วย

เข้ามาในห้อง ไป๋เจินยื่นของขวัญให้ฮิโนเอะ "เมื่อกี้เห็นสิ่งนี้ข้างล่าง รู้สึกว่าเหมาะกับคุณมากเลยครับ"

ฮิโนเอะรับถุงกระดาษมาจากมือไป๋เจิน เธอถาม "แกะดูเลยได้ไหมคะ?"

"ได้แน่นอนครับ"

ได้รับอนุญาต ฮิโนเอะก็เปิดถุงกระดาษ ข้างในมีกล่องยาวๆ ใบหนึ่ง

ในกล่องมีปิ่นปักผมสีขาวนวลเหมือนไข่มุกวางอยู่

ปิ่นยาวประมาณ 18 เซนติเมตร ดีไซน์ไม่หวือหวา ออกแนวเรียบหรู เหมาะสำหรับติดผมในวันธรรมดา

ฮิโนเอะหยิบปิ่นขึ้นมาพลิกดูซ้ายขวา เธอแปลกใจที่พบว่าปิ่นสีขาวนวลนี้พอมองต่างมุม สีก็จะเปลี่ยนไปเหมือนสีรุ้ง สวยงามมาก

ฮิโนเอะสังเกตดูดีๆ ก็พบว่าปิ่นนี้มีรูปทรงคล้ายโปเกมอนมิโลติค

ดูท่าจะออกแบบโดยมีมิโลติคเป็นต้นแบบ

ไป๋เจินบอก "คุณเคยบอกว่ามิโลติคสวยไม่ใช่เหรอครับ? ผมบังเอิญเห็นข้างล่างพอดี เลยซื้อมาให้ ช่วงนี้ลำบากคุณเรื่องงานในฟาร์มมากเลยนะครับ"

สิ่งที่ฉันพูด เขาจำได้หมดจริงๆ ด้วย...

ฮิโนเอะเกล้าผมขึ้นอย่างชำนาญ แล้วเสียบปิ่นปักผมเข้าไป

ผมถูกเกล้าสูง เผยให้เห็นต้นคอขาวผ่อง

ปกติฮิโนเอะจะดูสดใสมีชีวิตชีวาเหมือนแสงตะวันยามเช้า ตอนนี้พอเกล้าผมติดปิ่น ก็ดูสวยสง่าแบบผู้ใหญ่ขึ้นมาทันตา

ฮิโนเอะประสานมือไว้ด้านหน้า ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สวยไหมคะ?"

รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นขยายความงามสง่าให้พุ่งทะลุปรอท

หัวใจไป๋เจินเต้นรัวเร็วขึ้นมาทันที

ไป๋เจินถึงกับไม่กล้ามองตรงๆ เขาหันหน้าหนี พยักหน้าบอกว่า "อื้ม สวยมากครับ"

เห็นไป๋เจินเขิน ฮิโนเอะก็หัวเราะคิกคัก

การได้เห็นไป๋เจินเขิน ถือเป็นเรื่องหาดูยากจริงๆ

[จบแล้ว]