บทที่ 121 - ยิงสไนเปอร์ด้วยธนูจากระยะ 500 เมตรเนี่ยนะ

บทที่ 121 - ยิงสไนเปอร์ด้วยธนูจากระยะ 500 เมตรเนี่ยนะ

บนหลังม้าไป๋เจินสอดมือผ่านเอวของฮิโนเอะไปจับบังเหียนด้านหน้า

ฮิโนเอะที่เพิ่งตื่นนอนสวมเพียงชุดนอนบางเบาเท่านั้น ผ่านเนื้อผ้าบางๆ นั้นทำให้สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและสัดส่วนที่อวบอิ่มของเธอได้อย่างชัดเจน

แต่ตอนนี้ไป๋เจินไม่มีอารมณ์หรือเวลามาดื่มด่ำกับความฟินตรงนี้หรอกนะ

เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองออกแล้วคลุมร่างของฮิโนเอะเอาไว้

หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ฮิโนเอะก็ตั้งสติได้และถามไป๋เจินว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่เคยเห็นไป๋เจินทำหน้าเครียดขนาดนี้มาก่อนเลย

ไป๋เจินตอบกลับไปว่า "เมื่อสิบสี่นาทีก่อน อาร์โบลีวาตรวจพบว่ามีมนุษย์สองคนขึ้นมาบนเกาะ แล้วพวกมันก็ตรงดิ่งไปที่เรือยอร์ชทันที"

"มนุษย์เหรอ?" ฮิโนเอะนึกย้อนความหลังแล้วก็ร้องอ๋อ "หรือว่าจะเป็นพวกโจรสลัดกับนักโทษหลบหนีที่ตำรวจประกาศจับก่อนหน้านี้?"

ตอนที่ฮิโนเอะไปที่เมืองมารินาดา เธอก็ได้ยินข่าวเรื่องโจรสลัดกับนักโทษหลบหนีเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ไป๋เจินเคยเปรยๆ ว่าเขากังวลว่าพวกนี้จะหนีมาที่เกาะ ไม่นึกเลยว่าปากพระร่วงจะพูดแม่นขนาดนี้

พอเห็นสีหน้ากังวลของไป๋เจิน ฮิโนเอะก็ยกมือซ้ายขึ้นลูบแก้มเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน "ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยคุณสุดความสามารถเลย"

เมื่อก้มมองรอยยิ้มที่อ่อนโยนของฮิโนเอะในอ้อมแขน ความตึงเครียดของไป๋เจินก็ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด

นี่สินะความปลอดภัยที่ฮิโนเอะมอบให้

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เหล่าแมวไอรูต่างก็ตื่นกันหมดแล้วเพราะเสียงของไป๋เจิน พวกเขามองไป๋เจินกับฮิโนเอะด้วยความกังวล พลางตระหนักได้ว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นที่เกาะแน่ๆ

พวกแมวต่างหยิบอุปกรณ์ทำฟาร์มของตัวเองขึ้นมา

มิโกะเดินเข้ามาถามไป๋เจิน "เจ้านาย มีมอนสเตอร์บุกเหรอครับ? พวกเราสู้ได้นะครับ"

ถึงแม้ทักษะการล่าของพวกเขาจะเทียบไม่ได้กับพวกแมวฮันเตอร์มืออาชีพ แต่พวกเขาก็มีจำนวนเยอะ ขอแค่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ที่น่ากลัวแค่ไหน พวกเขาก็กล้าเผชิญหน้า

ไป๋เจินมองแมวไอรูทั้ง 25 ตัวตรงหน้าแล้วพูดว่า "น้ำใจของพวกนายฉันรับไว้ แต่ตอนนี้พวกนายมีภารกิจที่สำคัญกว่านั้น"

"ภารกิจที่สำคัญกว่า?"

ไป๋เจินส่งนาฬิกาพกในอกเสื้อให้มิโกะพลางสั่งการ "อีกหนึ่งชั่วโมง ถ้าพวกเรายังไม่กลับมา ให้พวกนายรีบไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านฟูเก็น ขอให้เขาระดมฮันเตอร์มาช่วยพวกเราให้ได้มากที่สุด"

ไป๋เจินรู้ตำแหน่งของศัตรูแล้ว ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงเขายังกลับมาไม่ได้ ก็แปลว่าพวกเขาล้มเหลว ถึงตอนนั้นคงไม่ต้องมาห่วงเรื่องเก็บความลับอะไรแล้ว ต้องเน้นช่วยชีวิตคนก่อน

มิโกะรับนาฬิกาพกมาจากไป๋เจินและพยักหน้ารับทราบ

ไป๋เจินพาฮิโนเอะกลับเข้าสู่โลกโปเกมอนผ่านทางห้องใต้ดิน

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ในห้องนั่งเล่นก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวสาลีและกลิ่นเนื้อจากเบอร์เกอร์

ไป๋เจินหันไปบอกฮิโนเอะ "อุปกรณ์ของคุณอยู่ในห้องชั้นสองนะ"

ฮิโนเอะพยักหน้าแล้วรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนชุดทันที

จังหวะนั้นชาร์คาเดต์ก็ถือเบอร์เกอร์เนื้อหมีที่เพิ่งอุ่นไมโครเวฟเสร็จมาส่งให้ไป๋เจิน ส่วนตัวเขาเองก็กินเบอร์เกอร์เนื้อเข้าไปแล้วหนึ่งชิ้น

เรื่องโจรสลัดกับนักโทษหลบหนีนั้นไป๋เจินรู้ข่าวมานานแล้ว และเขาก็มีลางสังหรณ์อยู่บ้าง

แถมก่อนหน้านี้ตอนที่เชมินไปขอยาให้เจ้าฟิโด ฟลาเจสก็เคยบอกไว้ว่าจะมาเยี่ยมที่บ้านเร็วๆ นี้

เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง นอกจากจะไหว้วานอาร์โบลีวาให้ช่วยดูต้นทางแล้ว ไป๋เจินยังเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด เช่น เตรียมอาหารเพิ่มสเตตัส และให้ฮิโนเอะทิ้งชุดเกราะกับอาวุธไว้ที่บ้านของเขาเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลากลับไปเอาของถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน

ที่นอกบ้าน อาร์โบลีวาเดินออกมาจากป่า เมื่อไป๋เจินมีภัยเธอก็พร้อมจะยื่นมือเข้าช่วยอยู่แล้ว

เพียงแค่สองสามนาที ฮิโนเอะก็แต่งองค์ทรงเครื่องครบชุดเดินลงมา

เธอสวมชุดมิโกะระดับแรร์ 5 ในมือถือคันธนูที่ทำจากชิ้นส่วนของมิซึสึเนะ——ธนูจิ้งจอก [หยาดน้ำค้างรักกลางกลียุค]

นี่คือธนูสายยิงต่อเนื่องที่เน้นการฟื้นฟู สามารถติดตั้งขวดระยะประชิด ขวดโจมตี ขวดมาหาเวท และขวดดูดพลังได้

ไป๋เจินยื่นเบอร์เกอร์เนื้อหมีที่อุ่นร้อนๆ ให้ฮิโนเอะ

พอกินเข้าไป พลังโจมตีกายภาพของฮิโนเอะก็เพิ่มขึ้น 2 ระดับเช่นเดียวกับไป๋เจิน

เบอร์เกอร์เนื้อหมีเลเวลต่ำก็มีผลกับฮิโนเอะเหมือนกัน เพียงแต่ระยะเวลาของบัฟจะสั้นกว่ามาก

ของไป๋เจินอยู่ได้ 1 ชั่วโมง แต่ของฮิโนเอะน่าจะอยู่ได้แค่ประมาณยี่สิบนาทีเท่านั้น

แต่แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้ว

พลังโจมตีกายภาพพื้นฐานของฮิโนเอะสูงกว่า 150 อยู่แล้ว พอกินเบอร์เกอร์เข้าไป ตอนนี้ก็น่าจะทะลุหลัก 300 ไปแบบสบายๆ

ฮิโนเอะพยักหน้าให้ไป๋เจินเป็นการส่งสัญญาณว่าพร้อมแล้ว

"งั้นเราไปกันเถอะ"

...

บนดาดฟ้าเรือยอร์ช 'เดอะ เรียล' เจยืนรับลมทะเลรอให้แจ็คสตาร์ตเครื่องยนต์เรือ

ข้างกายของเธอมีอุปกรณ์ทรงกระบอกสูงประมาณครึ่งเมตรกางออกอยู่ ด้านบนของอุปกรณ์มีเสาอากาศยาวๆ ยื่นออกมา

มันคือเครื่องรบกวนสัญญาณ

เรือยอร์ชระดับท็อปอย่างเดอะ เรียล ย่อมมีระบบแจ้งเตือนอัตโนมัติอยู่แล้ว ทันทีที่มีการบุกรุกระบบอย่างรุนแรง เรือจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดทันที

ในเมื่อกล้ามาขโมยเรือ พวกมันย่อมต้องเตรียมการพื้นฐานมาอย่างดี

เครื่องรบกวนสัญญาณนี้มีระยะทำการครอบคลุมรัศมี 3 กิโลเมตร ตอนนี้สัญญาณใดๆ ในเกาะก็ไม่สามารถส่งออกหรือรับเข้าได้ทั้งสิ้น

เจยกอุปกรณ์ที่แขวนอยู่บนแขนซ้ายขึ้นมาดู หน้าจอสีดำมีคลื่นสีเขียวแผ่ออกไปรอบๆ ทุกครั้งที่คลื่นกวาดผ่านจะปรากฏจุดแสงสีแดงขึ้น

มันคือเรดาร์ภาคพื้นดินที่สามารถระบุตำแหน่งศัตรูได้อย่างแม่นยำ

เจกวาดตามองแผนที่เรดาร์ มีจุดสีแดงหลายจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง

เจพึมพำ "โดนเจอตัวแล้วสินะ?"

ในฐานะโปเกมอนฮันเตอร์มือเก๋า เจไม่ได้โลกสวยขนาดที่จะคิดว่าภารกิจนี้จะราบรื่นไปซะทุกอย่าง

เจหันไปมองดราเปียนข้างกาย ดราเปียนรู้หน้าที่ทันที มันกระโดดลงจากดาดฟ้าเรือไปยืนจ้องมองป่าอันมืดมิดด้วยท่าทางระแวดระวัง

เจจ้องมองเรดาร์ในมือ จุดสีแดงเหล่านั้นดูเหมือนจะรู้ตัวว่าดราเปียนดักรออยู่ จึงหยุดชะงักไป

ทันใดนั้น จุดแสงเหล่านั้นก็แยกออกเป็นสองทาง กลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่ดราเปียนตรงๆ ส่วนอีกกลุ่มอ้อมไปทางด้านข้างเพื่อเลี่ยงการปะทะ

การเคลื่อนไหวของพวกไป๋เจินอยู่ในสายตาของเจทั้งหมด

"อ่อนหัดจริงๆ" เจสั่งการดราเปียน "ใช้มิสไซล์เข็มไปทางซ้าย!"

"กรรรร!"

ก้ามทั้งสองของดราเปียนกระแทกเข้าหากัน แสงสีขาวสว่างวาบ เหนือหัวของมันปรากฏเข็มยาวประมาณ 20-30 เซนติเมตรจำนวนแปดเก้าเล่ม พุ่งเข้าใส่ป่าทางด้านซ้าย

จังหวะที่ดราเปียนเพิ่งจะรวมพลังโจมตีเสร็จ ไป๋เจินก็ขี่เจ้าบัมวิ่งออกมาจากป่าพอดี

ดราเปียนยิงมิสไซล์เข็มใส่ไป๋เจิน

แต่ก่อนที่การโจมตีจะถึงตัวไป๋เจิน ใบไม้สีเขียวจำนวนมหาศาลก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วสูง เข้าสกัดกั้นเข็มของดราเปียนเอาไว้ได้หมด

เจมองเข้าไปในป่าลึกด้วยความแปลกใจ

พลังทำลายของท่านั้นไม่เบาเลย หรือจะเป็นอาร์โบลีวาตัวตึงที่เจอมาก่อนหน้านี้?

เจเคยผ่านอาณาเขตของอาร์โบลีวามาก่อน ย่อมต้องสังเกตเห็นโปเกมอนเจ้าถิ่นที่แข็งแกร่งตัวนั้น

ในขณะที่เธอกำลังสงสัยอยู่นั้น ลูกธนูสองดอกก็พุ่งแหวกรีตอากาศมาจากในป่าลึกด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองแทบไม่ทัน ตรงดิ่งมาที่แขนของเธอ

แม้เจจะมองไม่เห็นวิถีของลูกธนู แต่สัญชาตญาณของเธอแม่นยำมาก ทันทีที่สัมผัสได้ถึงอันตราย เธอก็เอียงตัวหลบได้ทันควัน

ลูกธนูสองดอกเฉียดแขนเธอไปปักลงบนพื้นดาดฟ้าเรือ

แรงลมจากการหมุนของลูกธนูคมกริบราวกับใบมีด มันบาดชุดต่อสู้ระดับท็อปของเธอจนขาดเป็นทางยาวประมาณ 3 เซนติเมตร เลือดสีสดค่อยๆ ซึมออกมา

เจก้มมองเรดาร์ในมือด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ใครกัน? ใครมันยิงสไนเปอร์ด้วยธนูจากระยะ 500 เมตรเนี่ยนะ?!

[จบแล้ว]