บทที่ 31 - บททดสอบของฮันเตอร์?

บทที่ 31 - บททดสอบของฮันเตอร์?

"การจะเป็นฮันเตอร์ต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้างเหรอ"

"แค่ผ่านข้อเขียนที่ทางกิลด์กำหนด แล้วก็ผ่านการทดสอบภาคปฏิบัติกับครูฝึกก็พอแล้วล่ะ"

ไป๋เจินถามต่อ "มีข้อเขียนด้วยเหรอ สอบอะไรบ้างล่ะ ชื่อมอนสเตอร์ คุณภาพเนื้อ การแพ้ธาตุ หรือพวกระบบนิเวศอะไรแบบนี้เหรอ"

ฮิโนเอะหัวเราะเบาๆ "ไม่นึกเลยนะว่าเธอจะรู้จักคำศัพท์เฉพาะทางอย่างคุณภาพเนื้อด้วย คงเป็นมอนจูบอกมาสินะ"

ไป๋เจินคิดในใจ

ชาติก่อนในฐานะฮันเตอร์รุ่นเก๋า เขาเล่นมาแทบทุกภาค แม้แต่เกมออนไลน์ขนานแท้อย่าง [มอนสเตอร์ฮันเตอร์ ฟรอนเทียร์] ก็ยังเคยเล่นมาแล้ว

เรื่องค่าสถานะของมอนสเตอร์ ความอ่อนแข็งของเนื้อ ท่าโจมตีต่างๆ เขาเชี่ยวชาญสุดๆ

แม้แต่ระบบนิเวศของมังกรโบราณที่ทางกิลด์ถือว่าเป็นเรื่องต้องห้าม เขาก็รู้ลึกรู้จริง

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ไป๋เจินพูดออกไปไม่ได้หรอก

ฮิโนเอะพูดต่อ "พวกนั้นถือเป็นความรู้ระดับสูงแล้วล่ะ ข้อเขียนสอบเนื้อหาง่ายๆ แค่การแยกแยะพืชพิเศษ ต้องรู้สรรพคุณและแหล่งที่อยู่ของพืชพวกนั้น อย่างเช่นจะไปหาหญ้าแก้พิษหรือสมุนไพรได้ที่ไหน แน่นอนว่าการผสมของก็เป็นส่วนหนึ่งของการสอบด้วย

แล้วก็ต้องเรียนรู้วิธีดูรอยเท้ามอนสเตอร์ ฮันเตอร์ต้องสามารถประเมินเวลาที่มอนสเตอร์เดินผ่านไปจากสภาพดินและมูลสัตว์ได้ นอกจากนี้ยังต้องเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดในสถานการณ์ฉุกเฉิน สิ่งเหล่านี้เป็นความรู้พื้นฐานมากๆ ถ้าจะเข้ารับการทดสอบก็ต้องเรียนรู้ไว้"

ไป๋เจินเงียบกริบ

ความรู้ที่ฮิโนเอะพูดมากับความรู้ที่เขามีดูเหมือนจะไม่ตรงกันเลยสักนิด

ถ้าต้องไปสอบจริงๆ คงมีหลายเรื่องที่ต้องเรียนรู้ใหม่หมด

ไป๋เจินถาม "นอกจากข้อเขียนแล้ว การทดสอบกับครูฝึกต้องทำอะไรบ้าง ต้องออกไปล่าเดี่ยวเลยเหรอ"

"ให้มือใหม่ไปล่ามอนสเตอร์เลยมันอันตรายเกินไป เนื้อหาการสอบกับครูฝึกหลักๆ คือการเอาชนะครูฝึกภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด ขอแค่ผ่านข้อเขียนและภาคปฏิบัติ ก็จะได้เป็นฮันเตอร์ สามารถรับภารกิจจากกิลด์ได้แล้ว"

ไป๋เจินพึมพำเบาๆ "อย่างนี้นี่เอง"

"เป็นไง ฟังแล้วยังอยากเป็นฮันเตอร์อยู่ไหม"

"แน่นอน" ไป๋เจินพยักหน้า

ระบบโกงของเขาต้องการวัตถุดิบหายากจำนวนมาก วัตถุดิบธรรมดาทั่วไปอาจจะใช้เงินซื้อได้ แต่ถ้าเจอวัตถุดิบระดับสูง คงต้องลงมือหาด้วยตัวเองจะดีที่สุด

แต่ก่อนหน้านั้น ไป๋เจินถามฮิโนเอะอีกข้อหนึ่ง

"สมมตินะ สมมติว่าฉันไม่ได้กะจะเป็นฮันเตอร์ ฉันสามารถออกไปล่าสัตว์ในป่าเองได้ไหม"

ฮิโนเอะนึกถึงคู่หูของไป๋เจินอย่างเชมินและชาร์คาเดต์ พลังต่อสู้ของพวกเขาก็พอๆ กับแมวไอรูและสุนัขพาลามิวท์

ถ้าพึ่งพาแค่คู่หูในการล่า ก็น่าจะพอจัดการมอนสเตอร์ระดับต่ำได้อยู่

ฮิโนเอะตอบ "ทางกิลด์ไม่ได้ห้ามคนธรรมดาล่ามอนสเตอร์หรอก เพราะคนทั่วไปถ้าไม่มีอุปกรณ์ที่ทำจากชิ้นส่วนมอนสเตอร์ ก็ยากที่จะเอาชนะพวกมันได้อยู่แล้ว"

กฎระเบียบของกิลด์ฮันเตอร์มีไว้บังคับใช้กับฮันเตอร์

สำหรับฮันเตอร์แล้ว กิลด์มีข้อบังคับที่เข้มงวดมาก

เพื่อรักษาระบบนิเวศและป้องกันมอนสเตอร์หายากสูญพันธุ์ กิลด์ห้ามฮันเตอร์ลักลอบล่ามอนสเตอร์

ฮันเตอร์ห้ามใช้อุปกรณ์ที่ทำจากชิ้นส่วนมอนสเตอร์โจมตีคนธรรมดา

ฮันเตอร์ห้ามต่อสู้กันเอง

นอกจากข้อกำหนดข้างต้นแล้ว ยังมีกฎยิบย่อยอีกมากมาย

อย่างเช่นช่างตีเหล็กห้ามใช้วัตถุดิบจากมอนสเตอร์สร้างอาวุธและชุดเกราะให้คนทั่วไป เป็นต้น

ถ้ามีฮันเตอร์ฝ่าฝืนกฎเหล่านี้ 'อัศวินกิลด์' ที่ขึ้นตรงต่อกิลด์ก็จะลงมือจัดการเก็บกวาดทันที

ฮิโนเอะเล่ากฎระเบียบคร่าวๆ ให้ไป๋เจินฟังแล้วพูดต่อ "อ้อ ข้อเขียนก็ต้องสอบเรื่องพวกนี้ด้วยนะ"

ฮิโนเอะกลัวว่าไป๋เจินฟังแล้วจะไม่อยากเป็นฮันเตอร์ เธอเลยรีบพูดถึงข้อดีของการเป็นฮันเตอร์บ้าง

"เป็นฮันเตอร์มีข้อดีเยอะแยะเลยนะ อย่างเช่น ให้ช่างตีเหล็กใช้วัตถุดิบมอนสเตอร์ทำชุดเกราะให้ได้ เวลาออกล่าแล้วเจออันตราย ก็ใช้พลุสัญญาณเรียกแมวไอรูมาช่วยกู้ภัยได้ ทางกิลด์ยังมีการสนับสนุนเสบียงสำหรับการทำภารกิจด้วย

ถ้าเธออยากได้วัตถุดิบอะไรที่หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้ ก็สามารถยื่นเรื่องกับกิลด์ได้ ขอแค่กิลด์ประเมินแล้วว่าการล่าของเธอไม่กระทบต่อระบบนิเวศ กิลด์ก็จะอนุมัติคำขอของเธอ อันที่จริงก็มีฮันเตอร์ไม่น้อยที่ยื่นคำขอล่าเพื่อเอามาทำชุดเกราะ"

ไป๋เจินฟังจบ เขาก็เริ่มเข้าใจอาชีพที่มีอยู่แค่ในเกมชัดเจนขึ้น

"ฟังดูดีเลย ไม่รู้ว่าถ้าจะลงทะเบียน ต้องไปสมัครที่ไหนเหรอ"

เห็นไป๋เจินสนใจ ฮิโนเอะก็ปรบมืออย่างดีใจและเสนอตัวทันที "เยี่ยมเลย งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหม"

"ข้อตกลง?"

"ใช่แล้ว! ฉันเคยเป็นฮันเตอร์อยู่ช่วงหนึ่ง ฉันเป็นครูฝึกให้เธอได้นะ จะสอนความรู้เรื่องการล่าและช่วยติวให้เธอผ่านการทดสอบ แลกเปลี่ยนกับที่เธอช่วยสอนภาษาจากโลกของเธอให้ฉัน" ฮิโนเอะมองไป๋เจินอย่างคาดหวัง "ข้อเสนอนี้เป็นไง"

ไป๋เจินคิดครู่หนึ่งก่อนยิ้ม "ยุติธรรมดี ตกลงครับ"

หลังจากแจ้งเรื่องกับกิลด์เรียบร้อย

ฮิโนเอะกลับไปเอาธนูที่บ้านแล้วก็พาไป๋เจินออกไปเก็บวัตถุดิบนอกหมู่บ้าน

การสอนภาคสนามสำหรับมือใหม่ก็เริ่มขึ้นไปพร้อมกัน

ฮิโนเอะคอยแนะนำไป๋เจินอยู่ข้างๆ "ถ้าจะหาสมุนไพร ให้ลองหาแหล่งน้ำก่อน แล้วมองหาพื้นที่โล่งๆ ที่ไม่มีต้นไม้ใหญ่หรือกอไผ่ ถ้าตรงตามเงื่อนไขสองข้อนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะเจอสมุนไพร ยิ่งหลังคืนฝนตก สมุนไพรจะขึ้นเยอะมาก..."

ฮิโนเอะพาไป๋เจินเดินหาสมุนไพรด้วยตัวเอง ไม่นานเธอก็พาไป๋เจินมาเจอแหล่งสมุนไพรดงใหญ่

กวาดตามองคร่าวๆ สมุนไพรตรงนี้น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 30 ต้น

ไป๋เจินไม่เกรงใจ จัดการเก็บสมุนไพรพวกนี้จนเกลี้ยง

ตอนที่ไป๋เจินเก็บของใส่กระเป๋าเสร็จ เชมินบนหัวไป๋เจินก็ชี้ไปที่ไกลๆ แล้วบอกว่า "ตรงนั้นมีทุ่งดอกไม้ด้วยมี่"

เดินไปตามทิศที่เชมินบอกประมาณ 1000 เมตร ทั้งสองคนก็เจอทุ่งดอกไม้ขนาดมหึมาจริงๆ

ฮิโนเอะแปลกใจ "ไม่นึกเลยว่าจะเจอทุ่งดอกไม้ไกลขนาดนี้..."

เชมินเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ "อื้มหืม เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยสำหรับเชมินมี่"

มองดูทุ่งดอกไม้ตรงหน้า ฮิโนเอะสำรวจรอบๆ และก็เป็นไปตามคาด เธอเจอรังผึ้งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

"ตรงนั้นมีของดีด้วย น้ำผึ้งถือเป็นวัตถุดิบราคาแพงมากในหมู่บ้านคามูระ ปกติต้องใช้เงินถึง 120 เซนนีถึงจะซื้อได้สักจิน"

น้ำผึ้งงั้นเหรอ?

ไป๋เจินฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหยิบเชมินลงมาจากหัว แล้วจ้องมองเชมินตาเป็นมัน

จำได้ว่าราคาน้ำผึ้งในภูมิภาคพัลเดียก็ไม่ใช่น้อยๆ นี่น่าจะเป็นสินค้าทำเงินชั้นดี

ขณะที่ไป๋เจินกำลังคิดว่าจะเลี้ยงผึ้งยังไงดี ที่อีกฟากของทุ่งดอกไม้ หมีขนาดยักษ์ขนสีครามตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากป่า

ฮิโนเอะหัวเราะหึๆ เธอหยิบธนูจากด้านหลังเตรียมพร้อมต่อสู้

เธอยังไม่ลืมที่จะให้ความรู้ไป๋เจิน "ที่ไหนมีรังผึ้งและทุ่งดอกไม้ ที่นั่นมีโอกาสเจอ 'อาซูรอส' ถึงจะเก็บน้ำผึ้งได้ แต่ด้วยจมูกที่ไวของอาซูรอส มันก็จะตามกลิ่นมาเล่นงานเราได้ง่ายๆ การเก็บเลยยากมาก"

ตอนที่ฮิโนเอะเตรียมจะไล่มันไป

เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยหันมาถามไป๋เจิน "เธออยากลองล่าอาซูรอสดูไหม นี่จะเป็นพื้นฐานที่ดีสำหรับการสอบกับครูฝึกในอนาคตนะ"

[จบแล้ว]