บทที่ 24 - แตงกวา! แตงกวาผู้น่าสงสารที่ไม่มีใครดูแลของฉัน

บทที่ 24 - แตงกวา! แตงกวาผู้น่าสงสารที่ไม่มีใครดูแลของฉัน

เดินตามหลังฮิโนเอะ

ไป๋เจินสังเกตเห็นว่าฮิโนเอะที่เดินนำอยู่แอบชำเลืองมองมาทางเขาเป็นระยะ ถึงเธอจะทำเนียนๆ แต่เขาก็รู้สึกได้ชัดเจน

ไป๋เจินสัมผัสได้ถึงความอยากรู้อยากเห็นที่ฮิโนเอะมีต่อเขา ผู้มาเยือนจากต่างโลก เธอคงมีคำถามร้อยแปดอยากจะถาม

แต่เพราะเพิ่งเจอกันครั้งแรก เธอเลยไม่กล้ายิงคำถามใส่รัวๆ

เธอเลยรักษามารยาท ข่มความอยากรู้นั้นไว้

ด้านหน้า ฮิโนเอะแอบมองไป๋เจินอย่างแนบเนียน

นี่คนจากต่างโลกตัวเป็นๆ เลยนะ!

ต่างโลกหน้าตาเป็นยังไงนะ? คนต่างโลกเขากินอะไรกัน? ระบบนิเวศที่นั่นเป็นแบบไหน? มีมอนสเตอร์ดุร้ายไหม? แล้วที่นั่น... จะมีดังโงะที่อร่อยกว่าที่นี่ไหมนะ?

พอนึกถึงดังโงะ ฮิโนเอะก็ส่ายหน้าเบาๆ

ในเมื่อเป็นต่างโลก ก็ต้องมีของกินที่หลากหลายและน่าตื่นตาตื่นใจกว่านี้สิ!

ทำไงดี? อยากถามใจจะขาด แต่เจอกันครั้งแรกถามซอกแซกจะโดนเกลียดไหมเนี่ย?

ฮิโนเอะตกอยู่ในภวังค์แห่งความลังเล

ตลอดทางแทบไม่ได้คุยกัน ฮิโนเอะพาไป๋เจินมาถึงที่โล่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่บ้าน

ตรงนี้ห่างจากย่านการค้าที่คึกคักประมาณ 1,500 เมตร ถือว่าเป็นขอบชายแดนของหมู่บ้านคามูระเลย

ที่นี่มีแปลงนาร้าง 4 แปลง และกระท่อมไม้เก่าๆ หลังหนึ่ง

ฮิโนเอะบอก "ที่นี่คือที่พักที่ท่านหัวหน้าหมู่บ้านจัดสรรให้ตามคำขอของคุณค่ะ ที่ดิน 4 ไร่รอบๆ นี้ คุณใช้งานได้ตามใจชอบเลย"

ไป๋เจินมองไปรอบๆ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

ที่นี่อยู่ในเขตหมู่บ้าน แต่เพราะอยู่ห่างไกล เลยดูเงียบสงบ

เหมาะกับคนชอบชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบเขาที่สุด

ฮิโนเอะก้มมองดินแถวนี้ เพราะเคยถูกปลูกซ้ำซากจนหน้าดินเสื่อมโทรม ผลผลิตที่ได้คงไม่ดีนัก

แถมกระท่อมไม้นั่น เพราะไม่มีคนอยู่นาน โดนลมทะเลกัดกร่อนจนดูซอมซ่อ

ถ้าให้ฮิโนเอะเลือก เธอไม่มีทางเลือกมาอยู่ที่นี่แน่

ฮิโนเอะถามไป๋เจิน "ที่นี่โอเคไหมคะ? ถ้าไม่ถูกใจ ฉันช่วยเลือกที่ใหม่ให้ได้นะ"

"ไม่ต้องครับ ที่นี่เพอร์เฟกต์มาก เงียบสงบและปลอดภัย"

เขาต้องใช้สมาธิในการอัปเกรดพืชผล ต้องการที่ที่ไม่ค่อยมีคนมารบกวน

เห็นไป๋เจินพอใจ ฮิโนเอะก็ไม่คัดค้าน เธอพูดต่อ "ถ้าพอใจแล้ว รบกวนดูสัญญาฉบับนี้หน่อยค่ะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ลงนามได้เลย"

ที่พักในหมู่บ้านคามูระไม่ได้ให้อยู่ฟรีๆ

ระหว่างทางมาที่นี่ ไป๋เจินรู้กฎของหมู่บ้านจากมอนจูแล้ว

รับสัญญาจากฮิโนเอะมาอ่านรายละเอียด

ฮิโนเอะเห็นไป๋เจินอ่านสัญญา ก็ถามด้วยความสงสัย "ตัวอักษรของต่างโลกเหมือนกับของพวกเราเหรอคะ? ต้องให้ฉันเตรียมสัญญาเวอร์ชันสองภาษาไหม?"

ไป๋เจินตอบสบายๆ "ตัวอักษรต่างกันแน่นอนครับ แต่ผมมีความสามารถพิเศษ อ่านภาษาโลกอื่นออก แล้วก็พูดได้ด้วย"

ความสามารถเข้าใจภาษาและตัวอักษรต่างโลก ถือเป็นออปชันเสริมของประตูมิติ

ถ้าคนอื่นข้ามมาโลกมอนฮัน รับรองว่าคุยกันไม่รู้เรื่องแน่นอน

ไป๋เจินกวาดตามองสัญญา

กระท่อมไม้นี้รวมที่ดิน 4 ไร่ ราคาขายขาด 200,000 เซนนี (Zenny) หรือถ้าเช่า ค่าเช่าไร่ละประมาณ 1,000 เซนนีต่อปี

คำนวณง่ายๆ เงินที่ซื้อที่นี่ จ่ายค่าเช่าได้ตั้ง 50 ปี

ไป๋เจินไม่รู้ว่าราคานี้ถ้าเทียบกับค่าครองชีพในโลกมอนฮันถือว่าแพงไหม

แต่สำหรับไป๋เจิน การได้มีที่ดินของตัวเองในหมู่บ้านคามูระที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือ จะจ่ายเท่าไหร่ก็คุ้ม!

แถมฟูเก็นยังใจดี เห็นว่าไป๋เจินเพิ่งมา ไม่มีเงินสกุลโลกนี้ เลยยอมผ่อนผันให้เวลา 5 ปี ค่อยๆ หาเงินมาคืน 200,000 เซนนี

5 ปีคืน 2 แสน กับค่าครองชีพที่พอๆ กับโลกเดิม สำหรับไป๋เจินแล้วถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

เขาตั้งเป้าจะหาเงิน 1 ล้านใน 3 เดือนอยู่แล้ว แค่ 2 แสนนี่เรื่องเล็ก

ไป๋เจินเช็กสัญญาจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา รับพู่กันจากฮิโนเอะ เซ็นชื่อลงไปอย่างทุลักทุเล

ใช้พู่กันเซ็นชื่อนี่ยากชะมัด ยังดีที่ไม่ต้องคัดลายมือสวยๆ

"อ๋อ ชื่อไป๋เจินเขียนแบบนี้ในภาษาเรานี่เอง นี่ๆ แล้วถ้าเขียนด้วยภาษาโลกของคุณ เขียนยังไงเหรอคะ?"

ไป๋เจินยังไม่ทันตั้งตัว ฮิโนเอะก็ชะโงกหน้าเข้ามาข้างตัว จ้องชื่อไป๋เจินในสัญญาตาแป๋ว

มองเสี้ยวหน้าที่สวยไร้ที่ติ และได้กลิ่นหอมอ่อนๆ แตะจมูก

ไป๋เจินเผลอถอยห่างออกมานิดหน่อย

ในมุมมองมนุษย์ ความงามของสาวเผ่ามังกรนี่คือที่สุดจริงๆ

ไป๋เจินกระแอมแก้เขิน แล้วรีบเซ็นชื่อด้วยภาษาโลกโปเกมอนลงในสัญญา

เห็นตัวอักษรที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความอยากรู้อยากเห็นของฮิโนเอะก็ถูกกระตุ้นเต็มพิกัด

เธอมองไป๋เจินตาเป็นประกาย "แล้วชื่อฉันล่ะ ฮิโนเอะเขียนยังไงคะ?"

เห็นฮิโนเอะตื่นเต้นขนาดนี้ ไป๋เจินหยิบกิ่งไม้ที่พื้น เขียนคำว่า ฮิโนเอะ ให้เธอดู สนองนี้นิดหน่อย

จากนั้นเธอก็ถามอีกว่า มิโนโตะ เขียนยังไง

พอไป๋เจินเขียนให้ดู ฮิโนเอะก็จำวิธีเขียนได้อย่างรวดเร็ว

พอใจแล้ว ไป๋เจินก็ส่งสัญญาคืนให้ฮิโนเอะ "แบบนี้ถือว่าสัญญามีผลแล้วใช่ไหมครับ"

ฮิโนเอะนึกหน้าที่ตัวเองได้ รับสัญญามาตรวจสอบลายเซ็นและลายนิ้วมือ

เธอยื่นคู่สัญญาฉบับหนึ่งให้ไป๋เจิน "เรียบร้อยค่ะ สัญญามีผลแล้ว พอคุณชำระเงินครบ 200,000 เซนนีตามสัญญา เราจะมอบโฉนดให้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

ไป๋เจินเก็บสัญญา

ฮิโนเอะสบโอกาสชวนไป๋เจิน "คุณเพิ่งมาถึงคามูระ ให้ฉันพาเดินชมสถานที่สำคัญในหมู่บ้านไหมคะ?"

ฮิโนเอะวางแผนไว้ในใจ

ตอนนี้เป็นไกด์ให้ไป๋เจินก่อน พาเดินเสร็จค่อยชวนไปกินข้าวที่บ้าน พอสนิทกันแล้ว ค่อยถามเรื่องต่างโลกตอนนั้นก็ไม่ถือว่าเสียมารยาท

ฟังคำชวนจบ สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวไป๋เจินคือ แตงกวาที่เพิ่งสุกรอบสองเมื่อวาน

ถึงการได้ไปเดินเที่ยวกับสาวประชาสัมพันธ์ในดวงใจชาติก่อนจะเป็นเรื่องดีงาม แต่แตงกวาที่บ้านก็ต้องมีคนดูแลนะ

แถมเขายังต้องเตรียมปลูกแตงกวาเลเวล 3 อีก ยุ่งจะตาย

คิดได้ดังนั้น ไป๋เจินเลยปฏิเสธฮิโนเอะตรงๆ "ขอบคุณที่ชวนนะครับ แต่ตอนนี้ผมยุ่งมาก เรื่องเดินชมหมู่บ้านเอาไว้ว่างๆ ก่อนแล้วกันครับ"

ฮิโนเอะไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวไป๋เจินมีแต่เรื่องแตงกวากำพร้าแม่

คำปฏิเสธของไป๋เจิน ทำให้เธอคิดว่าตัวเองทำอะไรเสียมารยาทจนเขาโกรธหรือเปล่า

พยายามนึกย้อนดูพฤติกรรมตัวเอง สิ่งเดียวที่นึกออกว่าอาจทำให้ไป๋เจินไม่พอใจ ก็คือการที่เธอแอบมองเขาบ่อยๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หรือว่าเขาจะจับได้ แล้วนึกว่าเราเป็นโรคจิต?

ฮิโนเอะเริ่มลนลาน

[จบแล้ว]