บทที่ 3 - เทพเจ้ากระทะเหล็ก

บทที่ 3 - เทพเจ้ากระทะเหล็ก

"วันนี้ฉันต้องจับนายให้ได้!" ไป๋เจินยกกระทะสองใบขึ้นมาตั้งการ์ดบังตัว ตะโกนอย่างฮึกเหิม

ชาร์คาเดต์พยักหน้าอย่างเย็นชา

เปลวไฟในดวงตาลุกโชนรุนแรงขึ้น

ไป๋เจินเปิดก่อนได้เปรียบ พุ่งเข้าใส่ชาร์คาเดต์ทันที

ด้วยผลของแตงกวาดองและการเสริมแกร่งทุกค่าสถานะ ตอนนี้ความเร็วของเขาสูงกว่าชาร์คาเดต์ถึง 6 แต้ม!

ชาร์คาเดต์มองไป๋เจินที่พุ่งเข้ามาประชิดด้วยความตกใจ

มันสู้กับไป๋เจินมาหลายรอบ รอบก่อนๆ หมอนี่ไม่เคยเร็วขนาดนี้นี่นา ทำไมตอนนี้ถึงเร็วกว่ามันแล้วล่ะ

ชาร์คาเดต์รีบยิง "สะเก็ดไฟ" ใส่ไป๋เจิน

ลูกไฟขนาดสิบเซนติเมตรพุ่งตรงมา

"กะไว้แล้วว่านายต้องใช้มุกนี้!"

สามครั้งก่อนไป๋เจินไม่ได้ไปให้โดนอัดเล่นเฉยๆ เขาสังเกตสไตล์การต่อสู้ของชาร์คาเดต์มาอย่างละเอียด

เวลามีศัตรูพุ่งเข้ามา มันชอบเปิดด้วยสะเก็ดไฟสวนกลับ และชอบเล็งมาที่หน้าอก

เขายกกระทะขึ้นมาบังหน้าอกไว้ก่อนแล้ว

ตูม! สะเก็ดไฟระเบิดออก เปลวไฟไหลลื่นไปตามความโค้งเว้าของก้นกระทะ กระจายออกไปด้านข้างจนหมด

ไป๋เจินฉวยโอกาสร่นระยะเข้าประชิดตัว

มือขวาเหวี่ยงกระทะเหล็กเป็นวงกว้าง ฟาดลงไปที่หัวของชาร์คาเดต์

เคร้ง~

ด้วยพลังโจมตีกายภาพ 33 แต้ม การโจมตีนี้ไม่เบาเลย

ถึงชาร์คาเดต์จะกันไว้ได้ แต่แรงกระแทกหนักหน่วงก็ทำเอามันมึนหัวตลายไปเหมือนกัน

จังหวะนี้แหละซ้ำให้ยับ ไป๋เจินไม่เปิดโอกาสให้มันตั้งตัว พอกระทะมือขวายกขึ้น กระทะมือซ้ายก็ฟาดสวนเข้าไปจากด้านข้าง

ชาร์คาเดต์กระเด็นกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นหลายตลบ

ไป๋เจินกำลังจะตามไปซ้ำ จู่ๆ ชาร์คาเดต์ก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงใส่เขา

มันใช้ท่า [ทำให้ตกใจ] ถึงไป๋เจินจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เจอเสียงนี้เข้าไปก็ชะงักกึกอยู่กับที่

พลังของชาร์คาเดต์ส่งผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ ไม่ใช่ของที่จะป้องกันได้ง่ายๆ

พอโดนท่านี้เข้าไปเต็มๆ ไป๋เจินรู้สึกชัดเจนว่าพลังใจวูบลง ปวดหัวเหมือนหัวจะระเบิด

ในที่สุดก็หลุดจากคอมโบของไป๋เจินได้ ชาร์คาเดต์ทรงตัวยืนหยัด คำรามต่ำๆ เปลวไฟลุกท่วมตัว

เข้าสู่โหมดต่อสู้เต็มรูปแบบ ไฟของชาร์คาเดต์ร้อนถึง 1,000 องศาเซลเซียส

มันยื่นมือไปทางไป๋เจิน [วังวนเพลิง] พร้อมปล่อย

ทันใดนั้น กระทะใบเบ้อเริ่มก็ลอยละลิ่วมา กระแทกหัวชาร์คาเดต์เต็มเปา

ท่าไม้ตายวังวนเพลิงโดนขัดจังหวะดื้อๆ

"ไม่ได้กินฉันหรอก! ฉันซ้อมขว้างกระทะมาโดยเฉพาะ!"

ไป๋เจินอาศัยจังหวะนี้เข้าประชิดอีกรอบ สองมือกำด้ามกระทะแน่น ฟาดใส่ชาร์คาเดต์ไม่ยั้ง

เขาไม่มีสกิลเท่ๆ แบบโปเกมอน ก็ต้องใช้วิธีบ้านๆ แบบนี้แหละทำดาเมจ

สถานการณ์ดูเหมือนไป๋เจินจะเป็นต่อ

แต่ดีใจได้ไม่นาน ชาร์คาเดต์ที่กำลังโดนกดดันจู่ๆ ก็ระเบิดควันขาวออกมาจากตัว

ไป๋เจินกลั้นหายใจตามสัญชาตญาณ แต่เจ้า "หมอกเคลียร์" นี่มันไม่สนหรอก มันซึมผ่านรูขุมขนเข้าสู่ร่างกายเขาหน้าตาเฉย

ไป๋เจินรู้สึกชัดเจนว่าพลังที่ได้จากการกินอาหารกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียว พลังโจมตีของไป๋เจินเหลือแค่ 21 แต้ม น้อยกว่าชาร์คาเดต์ที่มี 23 แต้ม

พอพลังกลับมาเหนือกว่า ชาร์คาเดต์ก็งอขา ถีบเข้าที่ท้องน้อยของไป๋เจินเต็มแรง

ไป๋เจินตัวลอยละลิ่ว กระแทกพื้นอย่างแรง

เขานั่งคุกเข่า ตัวงอเป็นกุ้ง

"อ้วก~"

เบอร์เกอร์ที่เพิ่งกินไปเมื่อกี้ พุ่งออกมาหมดไส้หมดพุง

ชาร์คาเดต์ยิงสะเก็ดไฟใส่ไป๋เจิน

เปลวไฟร้อนระอุระเบิดอยู่ข้างตัวเขา

นัดนี้ชาร์คาเดต์จงใจยิงพลาด ในมือมันรวบรวมลูกไฟลูกใหม่เตรียมไว้แล้ว

ความหมายชัดเจนมาก

ไป๋เจินแพ้แล้ว

ถึงตอนแรกจะจับจุดอ่อนได้แล้วกดดันมันได้พักหนึ่ง แต่มนุษย์กับโปเกมอนก็ยังมีช่องว่างอยู่ดี

ขอแค่ชาร์คาเดต์ชิงจังหวะคืนมาได้ แค่ใช้สะเก็ดไฟตอดไปเรื่อยๆ ไป๋เจินก็เสร็จ

ไป๋เจินใช้แขนเสื้อเช็ดคราบอ้วกที่มุมปาก

เขาล้วงเบอร์เกอร์ที่เละเพราะแรงกระแทกเมื่อกี้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

เพิ่งอ้วกไปหมาดๆ มากินต่อแบบนี้ ถึงเบอร์เกอร์จะอร่อยแค่ไหนก็ทรมานพิลึก

แต่เขาก็ฝืนกลืนมันลงคอไป

พลังบัฟกลับมาอีกครั้ง ไป๋เจินคว้ากระทะที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมา

"ยังไม่จบโว้ย!"

ชาร์คาเดต์หายตกตะลึง

มันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของไป๋เจิน ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทุ่มเทขนาดนี้

มนุษย์คนนี้อยากจับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไป๋เจินเปิดฉากด้วยการปากระทะออกไป เพื่อซื้อเวลาเข้าประชิดตัว

ชาร์คาเดต์เบี่ยงตัวหลบกระทะ แล้วยิงสะเก็ดไฟสวนกลับ

รอบนี้มันไม่ได้เล็งที่หน้าอก แต่เล็งไปที่ขาขวาของไป๋เจิน

แค่เปลี่ยนเป้าหมาย ไป๋เจินก็เอากระทะกันไม่ทันแล้ว

เปลวไฟระเบิดที่ขาขวา

ปกตินัดนี้ต้องร่วงแล้ว แต่จังหวะที่ระเบิด ร่างกายไป๋เจินกลับมีแสงวิบวับเหมือนดวงดาวปรากฏขึ้น

ความสามารถติดตัว [การคุ้มครองจากภูต] ทำงาน!

ความเสียหายลดลง 30%!

ไป๋เจินแค่เซนิดหน่อย แล้วพุ่งใส่ชาร์คาเดต์ต่อ

"ดูเหมือนรอบนี้ดวงฉันจะดีกว่าว่ะ!"

ไป๋เจินตะโกนลั่นอย่างสะใจ!

เห็นไป๋เจินเข้ามาใกล้ทุกที ชาร์คาเดต์ยกแขนไขว้กันรับกระทะ แรงปะทะมหาศาลส่งมันลอยขึ้นไปในอากาศ

มันตีลังกากลางอากาศ แล้วลงพื้นอย่างสวยงาม

ชาร์คาเดต์ส่ายหน้าอย่างระอาในใจ

ไป๋เจินแพ้แล้วจริงๆ

ชาร์คาเดต์คำรามต่ำ พื้นใต้เท้าไป๋เจินจู่ๆ ก็มีเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นมา

ชาร์คาเดต์ไม่ได้แค่เตรียมสะเก็ดไฟ มันแอบร่าย [วังวนเพลิง] ฝังพลังไว้ใต้ดิน รอจังหวะไป๋เจินเหยียบกับดักก็ตูมเดียวจอด

ชาร์คาเดต์คิดในใจ

เจอไม้นี้เข้าไป มนุษย์นั่นคงถอดใจแล้วมั้ง ขืนสู้ต่อได้เจ็บหนักแน่

แต่พอชาร์คาเดต์หันไปมอง มันก็ต้องยืนอึ้ง

กลางกองเพลิงนั่น ไป๋เจินกำลังหัวเราะ?!

ไป๋เจินคันไม้คันมือไปหมด ความเจ็บปวดทางกายทำอะไรความตื่นเต้นในใจเขาไม่ได้เลย!

เจ้าชาร์คาเดต์ไชนี่ตัวนี้เจ๋งชะมัด! รู้จักวางกับดักด้วย!

โปเกมอนทั่วไปไม่มานั่งซ่อนวังวนเพลิงไว้ใต้ดินแบบนี้หรอก

"โปเกมอนตัวแรกของฉัน ต้องเป็นนายเท่านั้น!"

ไป๋เจินยกกระทะบังหน้า วิ่งฝ่าเปลวไฟออกมา

เขาพุ่งเข้าใส่ชาร์คาเดต์แบบไม่กลัวตาย

ตอนนี้สีหน้าชาร์คาเดต์จริงจังขึ้นมาแล้ว

มันสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณที่ลุกโชนของไป๋เจิน

ตอนนี้มันอยากตอบสนองความเลือดร้อนนั้น

ฉันยอมรับนายในฐานะนักรบที่น่านับถือ! ฉันจะสู้กับนายอย่างสุดฝีมือ!

ชาร์คาเดต์ไม่หลบอีกแล้ว พุ่งสวนไป๋เจินเหมือนกัน

เปรี้ยง! หมัดของมันซัดเข้าที่กระทะเต็มๆ

พร้อมกันนั้น มืออีกข้างก็รวบรวมสะเก็ดไฟ ขว้างข้ามกระทะอัดแสกหน้าไป๋เจิน

การต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่าน

ทั้งคู่ต่างสนุกไปกับการต่อสู้ครั้งนี้

ไป๋เจินจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองล้มลงและหมดสติไปตอนไหน

พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือ "ลัคกี้" (Chansey) ตัวสีชมพู

"ลัคกี้?" ลัคกี้ถามอาการด้วยความเป็นห่วง

ไป๋เจินลุกขึ้นนั่ง ก้มดูตัวเอง

แผลหายสนิทแล้ว เหลือแค่เสื้อผ้าที่โดนไฟไหม้เป็นรูพรุน

"ขอบใจนะ หายดีเป็นปลิดทิ้งเลย"

"ลัคกี้!" ลัคกี้ทำตามคำไหว้วานของชาร์คาเดต์เสร็จ ก็บอกลาไป๋เจินแล้วจากไป

ไป๋เจินหันมองรอบๆ ไม่นานก็เห็นชาร์คาเดต์นั่งขัดสมาธิทำสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ

ความทรงจำก่อนภาพตัดไหลย้อนกลับมา ไป๋เจินจำรายละเอียดการต่อสู้ได้แล้ว

เขาแพ้ชาร์คาเดต์อย่างหมดรูป

มนุษย์จะใช้แค่กระทะสองใบเอาชนะโปเกมอน มันยากไปจริงๆ

แต่ไป๋เจินไม่ท้อ สักวันเขาจะคิดค้นอาหารเมนูเทพๆ แล้วกลับมาเอาชนะชาร์คาเดต์ให้ได้

ไป๋เจินตะโกนบอกชาร์คาเดต์ "ฉันแพ้แล้ว ไว้เจอกันใหม่! ครั้งหน้าฉันไม่แพ้แน่!"

พูดจบ ไป๋เจินก็ลุกขึ้น เตรียมกลับวิลล่าไปหาวิธีปราบเจ้าตัวแสบ

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฟิ้ว... ตุ้บ! มีอะไรบางอย่างกระแทกหัวเขาจากด้านหลัง

ไป๋เจินร้องซี้ดด้วยความเจ็บ หันไปมองที่พื้น เจอโปเกบอลสีขาวแดงกลิ้งหลุนๆ อยู่

สมองไป๋เจินประมวลผลแป๊บหนึ่ง เขาหันขวับไปทางต้นไม้

ชาร์คาเดต์ยืนขึ้นแล้ว ดวงตาที่มีเปลวไฟสีฟ้าครามจ้องมองไป๋เจินนิ่งๆ

ไป๋เจินถามอย่างไม่มั่นใจ "นาย... ยอมไปกับฉันเหรอ?"

ชาร์คาเดต์พยักหน้า

มีเทรนเนอร์แบบนี้ ก็คงไม่เลวร้ายเท่าไหร่

ไป๋เจินดีใจจนเนื้อเต้น วิ่งเข้าไปอุ้มชาร์คาเดต์ขึ้นมา

เอาหน้าไถหมวกเหล็กร้อนๆ ของมันอย่างหมั่นเขี้ยว

ชาร์คาเดต์ไม่คิดว่าไป๋เจินจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ มันรีบผลักเขาออกอย่างเอือมระอา

ตัวฉันมีสกิลร่างกายเพลิงนะเฮ้ย เดี๋ยวแผลเพิ่งหายก็ไหม้อีกหรอก

ตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ ไป๋เจินถึงหยิบโปเกบอลขึ้นมา

"จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ"

"วาสึ!" ชาร์คาเดต์พยักหน้าอย่างจริงจัง

[จบแล้ว]