บทที่ 84 - ผู้ชายคนนี้ถูกใจเธอจริงๆ

บทที่ 84 - ผู้ชายคนนี้ถูกใจเธอจริงๆ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

พอหัวหน้าหมู่บ้านพาตัวปัญหาออกไป แล้วหวงชุ่ยฮวาเมียแกมารู้เรื่องเข้า ก็โกรธจนลมออกหู

ในใจก็นึกด่าผัวตัวเองที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว

เป็นข้าราชการตัวกระปี๊ดเดียว แต่สาระแนจัดการไปซะทุกเรื่อง

ทั้งที่รู้ว่าเมียฉินเย่ไม่ใช่คนที่จะไปแหยมด้วยได้ง่ายๆ ก็ยังจะเสนอหน้าเข้าไป ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ

ตอนที่แม่สวีถามหัวหน้าหมู่บ้านอีกครั้งว่า "พอจะมีเสื้อผ้าให้ยืมไหม?"

แล้วเห็นสีหน้าไม่ไยดีของหัวหน้าหมู่บ้าน เธอก็เลยตัดใจพูดออกไปว่า "ฉันมีเงินสิบหยวน ขอซื้อเสื้อนวมอุ่นๆ สักชุด..."

เงินสิบหยวนทำให้หัวคิ้วของหัวหน้าหมู่บ้านกระตุก

เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะนั่น

"งั้นคุณรอเดี๋ยวนะ ผมไปถามดูก่อน"

"รบกวนด้วยนะคะ..." แม่สวีหนาวจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เขาว่ากันว่าถิ่นทุรกันดารมักมีแต่คนใจดำ ดูสิ! แค่เสื้อผ้าชุดเดียวยังไม่ยอมให้ยืมเลย

หัวหน้าหมู่บ้านเดินออกมา เจอกับเมียตัวเองที่กำลังหน้าบึ้งตึงเดินมาหาพอดี

ยังไม่ทันที่เมียจะอ้าปากด่า เขาก็รีบบอกเรื่องซื้อเสื้อผ้าตัดหน้าไปก่อน

หวงชุ่ยฮวาได้ยินปุ๊บ ความโกรธหายวับไปกับตา "ฉันมีเสื้อผ้าเก่าอยู่ เดี๋ยวไปหยิบให้เดี๋ยวนี้แหละ อ้อ เดี๋ยวเธออย่าลืมทวงเงินค่าเสื้อกับนางด้วยล่ะ"

เงินตั้งสิบหยวน เธอเอาไปซื้อเสื้อชุดใหม่เอี่ยมได้สบาย เสื้อนวมเก่าๆ ขาดๆ ของเธอขายได้ราคานี้ก็กำไรเห็นๆ

หรงเยียนกับฉินเย่กลับเข้ามาในห้อง ห้องใหม่ที่สร้างเสร็จแล้วมีเตียงเตาที่ต่อท่อความร้อนไว้ อุ่นสบายสุดๆ

ฉินเย่รินน้ำร้อนให้เธอแก้วหนึ่ง "ดื่มหน่อย จะได้อุ่นท้อง"

หรงเยียนรับมา แล้วปรายตามองเขาพร้อมรอยยิ้ม "เมื่อกี้ฟอร์มดีนะเรา"

เธอนึกว่าเขาจะเป็นพวกพูดน้อยต่อยหนัก เป็นพวกใบ้กินเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นซะอีก

ไม่นึกเลยว่าจะปากคอเราะร้ายใช้ได้

ผิดคาดจริงๆ

แต่ว่านะ ความรู้สึกที่มีคนออกโรงปกป้องแบบนี้มันดีต่อใจจริงๆ

ทำเอาเธออารมณ์ดีขึ้นมาเลย

"ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้" อีกฝ่ายเป็นผู้หญิง เขาจะลงไม้ลงมือด้วยก็ดูไม่ดี

"ไม่ได้ลำบากใจอะไรหรอก เพราะฉันไม่เคยปล่อยให้ตัวเองโดนรังแกอยู่แล้ว อีกอย่าง..." หรงเยียนยกยิ้มมุมปาก "ปกติฉันมีแค้นต้องชำระทันที ไม่ชอบปล่อยค้างคืน"

ฉินเย่ได้ยินคำพูดนี้ของเธอ ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับ

หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ... เพราะเขาโคตรชอบเมียแบบนี้เลย

ความห้าวหาญเด็ดเดี่ยวแบบนี้... ทำเอาเขาใจสั่นไม่หยุด

วินาทีนั้นเขาเกิดความรู้สึกอยากจะดึงเธอเข้ามากอดแรงๆ สักที

เขาต้องสูดหายใจลึกๆ เพื่อกดความปรารถนาอันรุนแรงนั้นลงไป

"จะเติมน้ำตาลไหม?"

เปลี่ยนเรื่องเร็วซะจนหรงเยียนตามไม่ทัน

แต่เธอก็ส่ายหน้า "ไม่ล่ะ"

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยหันไปมองฉินเย่ "คำพูดของหล่อนไม่มีผลกระทบกับคุณเลยเหรอ? เรื่องฉันกับเย่ยวี่... คุณคิดยังไง?"

แววตาของฉินเย่หม่นลง ชื่อนั้น... เขาไม่อยากได้ยินเลยสักนิด

ยิ่งไม่อยากได้ยินจากปากของเธอ

"ผมเชื่อคุณ"

แค่สามพยางค์สั้นๆ

ไม่มีคำอธิบายยืดยาว

เพราะถ้าต้องอธิบายเยอะแยะ มันก็เหมือนเป็นการไม่ให้เกียรติเธอ

อีกอย่าง เขาก็ใช้สามพยางค์นี้บอกกับตัวเองเหมือนกัน

อดีตก็ให้มันผ่านไป

ต่อจากนี้ เขาจะทำให้ในสายตาของเธอมีแต่เขาคนเดียว

จะว่าไป สามพยางค์นี้ทำเอาหรงเยียนอารมณ์ดีสุดๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าเบ่งบานราวดอกไม้

เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้... น่าสนใจไม่เบาเลยแฮะ

กว่าฉินอวี่จะพาคนกลับมาก็ปาเข้าไปสองชั่วโมง ตำรวจที่มาก็ยังคงเป็นคนเดิมเมื่อคราวก่อน

ชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่เห็นฉินอวี่พาตำรวจมาจริงๆ ก็ได้แต่ยืนอึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

หลินจวินมองหรงเยียน "สหายหรง"

หรงเยียนพยักหน้าทักทาย แล้วก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวบรัด

[จบแล้ว]