บทที่ 81 - ที่เธอกล้าไปเพราะอะไร? ก็เพราะความรักไงล่ะ!

บทที่ 81 - ที่เธอกล้าไปเพราะอะไร? ก็เพราะความรักไงล่ะ!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หรงเยียนได้ยินดังนั้นก็รีบถอยฉากออกมา

แม่สวีที่โดนตบจนหน้ามืดตามัว ยังไม่ทันจะตั้งสติได้

วินาทีต่อมา เธอก็โดนน้ำเย็นจัดสาดโครมเข้าใส่จนเปียกมะลอกมะแลกไปทั้งตัว

หรงเยียน: ...

ชาวบ้านที่มาทำงาน: ...

อากาศหนาวจะตายชัก พวกเขายืนเฉยๆ ยังหนาว นี่โดนสาดน้ำเย็นเข้าไป... แค่เห็นก็เผลอตัวสั่นแทนแล้ว

โหด... ไอ้ลูกหมาป่านี่มันโหดจริงๆ

ฉินอวี่ทำหน้าถมึงทึง ในมือถืออ่างเปล่า

"หุบปากเน่าๆ ของแกซะ พี่สะใภ้ฉันชอบผู้ชายตัวโตแข็งแรงอย่างพี่ใหญ่ฉันโว้ย ไม่มีทางไปชอบไอ้ไก่อ่อนแซ่เย่นั่นหรอก ถ้าขืนยังปากหมาอีก พ่อจะเอามีดไล่ฟันให้ดู"

ฉินเหมยผู้น่ารักก็โกรธจัดเหมือนกัน วินาทีนี้เธอลืมโรคกลัวสังคมไปหมดสิ้น

เธอยืนอยู่ข้างพี่รอง พูดเสียงดังฟังชัด "พี่สะใภ้ชอบพี่ใหญ่!"

หรงเยียน: ...

ฉันไปบอกพวกเธอตอนไหนมิทราบ? อีกอย่างนะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ฉันแค่... อยากแอ้มพี่ชายพวกเธอเฉยๆ ย่ะ

แต่พอเห็นสองพี่น้องออกตัวปกป้องเธอขนาดนี้ ในใจก็อดซึ้งใจนิดๆ ไม่ได้

ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ดีด้วย

แม่สวีหนาวจนตัวแข็ง กรีดร้องออกมา "กรี๊ด..."

เธอจ้องมองฉินอวี่ด้วยความโกรธแค้น... ไอ้เด็กเวรนี่มันตัวอะไร? อายุแค่นี้ทำไมจิตใจอำมหิตนัก

ตอนนั้นเอง ฉินเย่ก็พยุงตัวด้วยไม้เท้าเดินออกมา เขาค่อยๆ เดินมายืนข้างหรงเยียน

"คุณภรรยาครับ ลำบากคุณแย่เลย วันหลังเจอคนประเภทนี้อย่าใช้มือตบให้เจ็บมือเลยครับ ดูสิ มือแดงหมดแล้ว เจ็บมากไหมครับ?"

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดใจ

หรงเยียน: ...

พ่อคุณ... เล่นใหญ่ไปไหม?

แม้แต่ฉินอวี่ยังอ้าปากค้างมองพี่ชายตัวเองราวกับเห็นผี

นี่มันพี่ใหญ่ตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่ต้องพูดถึงพวกชาวบ้านเลย

พวกเขายืนอึ้งพูดไม่ออก

ไม่เห็นเหรอว่าคนโดนตบหน้าบวมเป่งเป็นหัวหมูแล้ว?

ตกลงคนโดนตบไม่เจ็บ แต่คนตบเจ็บมืองั้นสิ?

ฉินเย่หันกลับไปมองหญิงวัยกลางคนที่สภาพดูไม่ได้ สายตาของเขาคมกริบราวกับมีด "ในเมื่อคุณกุเรื่องใส่ร้ายเมียผมเพื่อช่วยลูกสาวตัวเอง งั้นก็เชิญไปนอนคุยกับลูกสาวในคุกเถอะครับ!"

แม่สวีที่ทั้งหนาวทั้งเจ็บยังไม่ทันจะเข้าใจความหมาย ชายหนุ่มที่แผ่รังสีอำมหิตก็หันไปสั่งน้องชายตัวดี "ฉินอวี่ เอารถจักรยานไป ขี่ไปสถานีตำรวจในเมืองเดี๋ยวนี้ ไปแจ้งความให้ตำรวจมาลากตัวไป"

ฉินอวี่ตาเป็นประกายวาววับ รีบขานรับทันที "ได้เลยพี่!"

สองวันมานี้ เขาหัดขี่จักรยานจนเป็นแล้ว

แต่ว่า... สถานีตำรวจในเมืองมันอยู่ตรงไหนหว่า?

ช่างเถอะ ไปถึงเมืองแล้วค่อยถามทางเอาก็ได้

แม่สวีได้ยินชัดเต็มสองหู หน้าซีดเผือดทันที "ห้ามไปนะ"

ฉินอวี่ไม่สนหรอก ยายแก่ปากเสียนี่กล้ามาใส่ร้ายพี่สะใภ้ถึงในบ้าน ถ้าไม่จับส่งตำรวจก็คงผิดต่อฟ้าดินแล้ว

เขาเสียดายอย่างเดียวคือน่าจะสาดน้ำเพิ่มอีกสักอ่าง

เขารีบเข็นจักรยานออกไป เพราะขายังไม่ถึง เลยต้องขี่แบบ "ลอดถังกลาง" (เอาขาแหย่เข้าไปในช่องสามเหลี่ยมตัวถังรถ)

ท่าขี่พิสดารนั่นไม่ได้ทำให้ความเร็วลดลงเลยสักนิด

แม่สวีที่หนาวอยู่แล้ว พอเจอลมพัดซ้ำ ก็เริ่มสั่นงกๆ

เธอจ้องหรงเยียนด้วยใบหน้าบวมเป่ง เสียงแหลมปรี๊ด "หรงเยียน นึกว่าแจ้งตำรวจแล้วจะรอดเหรอ? ฉันก็จะฟ้องแกเหมือนกัน..."

"ฟ้องสิ! ไปฟ้องเลย ตำรวจเขาคงไม่ห้ามฉันตบสั่งสอนคนปากพล่อยที่มาใส่ร้ายฉันหรอก ชอบเย่ยวี่? เอาตาข้างไหนมองมิทราบ? ผู้ชายคนนั้นหล่อสู้ผัวฉันได้ไหม?"

หรงเยียนเริ่มบรรยายสรรพคุณความหล่อของฉินเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า:

"ทั้งเตี้ยกว่าผัวฉัน หน้าตาก็สู้ผัวฉันไม่ได้ ดูจืดชืดเหมือนไก่อ่อน มีแต่ลูกสาวคุณนั่นแหละที่ตาต่ำไปชอบ"

"ถ้าฉันจะชอบไอ้แซ่เย่นั่นจริงๆ หน้าตาอย่างฉัน จะมีที่ว่างให้ลูกสาวคุณเหรอ? ผู้ชายจืดชืดน่าเบื่อพรรค์นั้น"

"วันหลังอย่าเอาผู้ชายเหยาะแหยะ เอะอะก็วิ่งหนีปัญหาพรรค์นั้นมาโยงกับฉัน ได้ยินทีไรอยากจะซัดคนทุกที แล้วก็นะ มายืนพล่ามเรื่องไร้สาระแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่ ถ้าเป็นคนหน้าบางหน่อย โดนคุณใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้ คงบ้านแตกสาแหรกขาด เผลอๆ ได้ไปกระโดดน้ำตายกันพอดี"

"คนเห็นแก่ตัวอย่างคุณ ที่ใช้ปากฆ่าคนอื่นเพื่อลูกสาวตัวเอง ถ้ากฎหมายไม่จัดการ ปล่อยไวก็เป็นภัยสังคมเปล่าๆ"

ชาวบ้าน: ...

เมียเจ้าฉินเย่นี่สกิลฝีปากกล้าจริงๆ

แต่ที่เธอพูดมาก็มีเหตุผลนะ

ถ้าเป็นคนหน้าบาง โดนใส่ร้ายแบบนี้ มีหวังได้ไปผูกคอตายจริงๆ

ตอนแรกยังมีคนสงสารแม่ของสวีเข่อบ้าง แต่ตอนนี้... ความสงสารหายเกลี้ยง

ยุคนี้คำพูดฆ่าคนได้ง่ายๆ เลยนะ

ฉินเย่ปลอบใจ "เมียจ๋า อย่าโกรธเลย เดี๋ยวตำรวจมา ยายแก่นี่ก็จะได้รู้สำนึกว่าไม่ใช่จะมาพล่ามอะไรตามใจปากได้ง่ายๆ"

เมื่อกี้โดนเมียชมซะลอย เขาแอบฟินในใจ ตกลงในสายตาเธอ เขาดีขนาดนั้นเลยเหรอ?

เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่เขานึกขอบคุณพ่อแม่ที่ให้หน้าตาแบบนี้มา

หรงเยียนพยักหน้า "อืม คุณพูดถูก"

สองผัวเมียรับส่งมุกกันโบ๊ะบ๊ะ ทำเอาแม่สวีแทบกระอักเลือดตาย

เธอจ้องฉินเย่ แววตาเย้ยหยัน "คิดว่านังนี่มันจริงใจกับแกเหรอ? สภาพจนๆ อย่างแก มันแค่ไม่มีทางไปถึงได้ยอมอยู่ด้วย ถ้ามีลู่ทางกลับเมืองเมื่อไหร่ มันก็ทิ้งแก..."

"หุบปาก! ถ้าเมียฉันไม่ชอบฉัน ไม่อยากอยู่กับฉัน เธอจะขึ้นเขาไปตามหาฉันกลางดึกทำไม? จะแบกฉันที่กำลังจะตายลงมาจากบนเขาทำไม? จะสร้างบ้านดีๆ แบบนี้ให้เราอยู่ทำไม?"

คำพูดรัวเป็นชุดของฉินเย่ทำเอาชาวบ้านถึงบางอ้อ

จริงด้วย! ไอ้ฉินเย่โชคดีเหมือนถูกหวยจริงๆ คนทั่วไป... ขนาดผู้ชายอกสามศอกยังไม่กล้าขึ้นเขาไปตามคนตอนกลางคืนคนเดียวเลย

แต่นี่ผู้หญิงตัวคนเดียวกล้าขึ้นไป

ที่เธอกล้าไปเพราะอะไร? ก็เพราะความรักไงล่ะ!

แถมถ้าไม่อยากอยู่ด้วยกันจริงๆ จะสร้างบ้านดีๆ ทำไม ได้ยินว่าจะติดกระจกหน้าต่างด้วยนะ?

มีหลังเดียวในหมู่บ้านเลยนะนั่น

ถ้าจะหนีจริง หอบเงินหนีไปไม่ดีกว่าเหรอ?

ชาวบ้านเริ่มไม่พอใจ

"ป้าคนนี้เป็นอะไรมากไหม? ตัวเองมีปัญหากับลูกสาว ก็อย่ามาใส่ร้ายเมียฉินเย่สิ ผัวเมียเขารักกันดีจะตาย"

"นั่นสิ เขารักกันจะตาย! ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ แม่เป็นไงลูกก็เป็นงั้น"

"นี่เขาเรียกพ่อแม่รังแกฉันชัดๆ เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว"

...

แม่สวีเห็นทุกคนรุมเข้าข้างนังแพศยาหรงเยียน ก็โกรธจนหน้ามืดเกือบจะเป็นลม

[จบแล้ว]