บทที่ 75 - หมอนั่นเพื่อนซี้ผม

บทที่ 75 - หมอนั่นเพื่อนซี้ผม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ฉันกะคร่าวๆ น่าจะใช้อิฐสักสามเที่ยวรถไถ เดี๋ยวแกให้คนมาส่งเพิ่มอีก แล้วก็กระเบื้องหลังคาด้วย"

คำพูดของฉินเย่เรียกสติเถี่ยจู้กลับมา เขารับคำอย่างหนักแน่น "ได้เลย เรื่องนี้วางใจได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้"

จากนั้นเขาก็มองเพื่อนที่นอนอยู่บนเตียง "สภาพแบบนี้ไปหาหมอมาหรือยัง?"

ขาหักไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ ถ้าไม่รักษาให้ดี เกิดเดินกะเผลกขึ้นมาคงแย่

"ถ้าไม่มีเงิน เดี๋ยวฉันให้ยืมก่อนได้นะ"

ฉินเย่ปฏิเสธทันควัน "ไม่ต้อง ขากับแผลดูเรียบร้อยแล้ว ฟื้นตัวดีมาก"

"งั้นเงินก้อนนี้แกรับไว้เถอะ!" เถี่ยจู้ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "หนึ่งร้อยหยวนนี่ฉันให้ยืม ส่วนเศษนี่ เป็นเงินค่าขายของของเมียแก ทั้งหมดคือหมี่ซั้วห้าจิน เพราะหมี่ซั้วเกรดดี ขายได้จินละสองเหมาห้า รวมแล้วก็หนึ่งหยวนสองเหมาห้า"

ฉินเย่: ...?

หมี่ซั้วอะไรวะ?

แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป

จังหวะพอดีที่หรงเยียนเดินเข้ามา เขาเลยพูดกับเถี่ยจู้ว่า "เงินนั่นไม่ต้องยืมหรอก เรามีพอใช้ ส่วนค่าของนั่น แกให้เมียฉันเถอะ!"

เถี่ยจู้มองหน้าเพื่อนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาคนที่เพิ่งเดินเข้ามา "พี่สะใภ้ นี่ค่าหมี่ซั้วครับ เมื่อกี้อยู่ข้างนอกคนเยอะไม่สะดวกให้"

หรงเยียนทำเมินสายตาสงสัยของฉินเย่ แล้วรับเงินมาด้วยท่าทีปกติสุดๆ

"ขอบใจนะ!"

เถี่ยจู้โดนขอบคุณซะจนเขิน สาวเมืองกรุงนี่วางตัวดีจริงๆ

"พี่สะใภ้ไม่ต้องเกรงใจครับ คนกันเองทั้งนั้น อ้อ ถ้าพี่มีอะไรอยากจะปล่อยอีก ก็มาหาผมได้นะ"

ประโยคท้ายเขาพูดเสียงเบาลง กันไม่ให้คนข้างนอกได้ยิน

ถึงแม้ช่วงนี้การซื้อขายแลกเปลี่ยนจะไม่เข้มงวดเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังต้องระวังตัวอยู่ดี

"ได้สิ" หรงเยียนพยักหน้ารับ

ของในซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติเธอมีตั้งเยอะแยะ ยังไงก็ต้องหาโอกาสปล่อยของอีกแน่

จะให้เธอกินใช้คนเดียวหมดได้ยังไง?

เถี่ยจู้รู้สึกว่าเมียฉินเย่นิสัยดีจริงๆ ไม่เรื่องมากและใจกว้างแบบนี้คบหาง่าย

"พี่สะใภ้ ตรงนี้มีเงินร้อยหยวน บ้านพี่กำลังสร้างบ้านไม่ใช่เหรอ? เอาไปหมุนก่อน... ถือว่าผมให้ยืม"

หรงเยียนส่ายหน้า "อันนี้ไม่จำเป็นค่ะ เรามีเงินพอ อ้อ แล้วค่าอิฐทั้งหมดเท่าไหร่คะ?"

เถี่ยจู้รีบตอบ "อิฐบล็อกก้อนละสามเฟิน แต่เรื่องเงินยังไม่ต้องรีบ รอขนมาให้ครบก่อนค่อยว่ากัน เมื่อกี้ฉินเย่บอกว่าน่าจะต้องใช้สักสามรถไถ"

หรงเยียนไม่รู้หรอกว่าต้องใช้เท่าไหร่ แต่ถ้าฉินเย่ว่าต้องใช้แค่นั้น ก็คงต้องตามนั้น

"งั้นคงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะ"

"ไม่รบกวนหรอกครับ ผมกับฉินเย่เป็นเพื่อนซี้กัน งั้นเดี๋ยวผมไปก่อนนะ ข้างนอกน่าจะลงของใกล้เสร็จแล้ว รอบหลังๆ ผมคงไม่ได้มาคุมเองแล้วนะครับ"

หรงเยียนได้ยินว่าเขาจะไม่มาแล้ว ก็หยิบเงินห้าสิบหยวนยื่นให้ "รับเงินนี้ไปเถอะค่ะ ถ้าไม่พอ เดี๋ยวค่อยจ่ายเพิ่มให้ทีหลัง"

ฉินเย่ช่วยพูดเสริม "รับไปเถอะ เมียฉันจะได้ไม่ต้องวิ่งเอาเงินไปให้ทีหลัง"

พอเขาพูดแบบนี้ เถี่ยจู้ก็ไม่ปฏิเสธอีก เขารับเงินมา "ได้ครับ เดี๋ยวผมไปเคลียร์บัญชีให้ แต่นี่ก็น่าจะพอแล้วแหละ"

ถึงอิฐบล็อกจะตกก้อนละสามเฟิน แต่เพราะก้อนมันใหญ่ รถหนึ่งคันเลยขนได้จำนวนไม่มากนัก

บวกกับกระเบื้องหลังคาของเก่าที่ยังพอใช้ได้ ก็ไม่ต้องซื้อใหม่ทั้งหมด คงใช้เงินไม่เยอะเท่าไหร่

ห้าสิบหยวน... ถือว่าเยอะมาก พอจ่ายสบายๆ

เขาไม่ได้อยู่นาน รถไถข้างนอกลงของเสร็จพอดี เขาเลยติดรถกลับไปพร้อมกัน...

[จบแล้ว]