บทที่ 64 - ยายเฒ่าหวังมีชะนักติดหลัง

บทที่ 64 - ยายเฒ่าหวังมีชะนักติดหลัง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

พอยายเฒ่าหวังได้ยินคำว่า 'ตัวซวย' ก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร แกโกรธจนหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวไปหมด

"มันกำเริบเสิบสานใหญ่แล้ว ไอ้ลูกกระต่ายนั่นกล้าตีหลานเชียวรึ?"

"ย่า ย่ารีบไปตีมันให้ตายเลยนะ..." ฉินเสี่ยวเป่าร้องไห้ไม่หยุด

ยายเฒ่าหวังทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ถ้าจะให้แกบุกไปบ้านไอ้ตัวซวยตอนนี้... แกก็ยังลังเลอยู่นิดหน่อย

ก็วันนี้เพิ่งจะโดนเล่นงานมาหมาดๆ นี่นา

"เป่าเอ๊ย ย่ารู้สึกเวียนหัวจัง รอให้ย่าหายเวียนหัวก่อนนะ..."

"ไม่เอา ผมไม่สน มันตีผม ย่าต้องไปตีมันให้ตาย..." ฉินเสี่ยวเป่าร้องดิ้นพราดๆ

แผลบนหน้าเขาค่อนข้างชัด พอโดนน้ำตาอาบ คราบเลือดก็เลอะเทอะดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

ทำเอายายเฒ่าหวังปวดใจจะขาด

"ไป ย่าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ..."

นังแซ่หรงไม่อยู่บ้าน ไอ้ฉินเย่ก็ขาเดี้ยง

ดังนั้น ถ้าแกจะจัดการไอ้เด็กบ้าสักคน ก็น่าจะไหวอยู่

หางตาแกเหลือบไปเห็นตาเฒ่าฉิน "ตาแก่ แกดูสิ ไอ้ฉินอวี่มันอำมหิตแค่ไหน มันตีเสี่ยวเป่าของเราจนเละขนาดนี้ ถ้าแกไม่ไปสั่งสอนไอ้เด็กเวรนั่น แกก็ไม่สมควรเป็นปู่คนแล้ว"

ตาเฒ่าฉินเห็นแผลบนหน้าหลานชายคนเล็ก เขาก็ปวดใจเหมือนกัน ยังไงหลานคนนี้ก็เติบโตมาในสายตาเขา

"เด็กตีกัน ฉันจะไปสั่งสอนอะไรได้? หรือว่าวันนี้เธอยังขายหน้าไม่พอ?"

ยายเฒ่าหวังของขึ้น "มันตีเสี่ยวเป่าเละขนาดนี้ แกยังจะไม่สนใจอีกเหรอ? ทำไม หรือแกยังจะปกป้องไอ้พวกเลือดเนื้อเชื้อไขของนังเมียเก่า?"

ตาเฒ่าฉินหน้าดำทะมึน "พูดจาไม่รู้เรื่อง อยากไปก็ไปเองสิ"

"ก็นังเมียตัวซวยนั่นทำฉันเจ็บขนาดนี้ แล้วไอ้ตัวซวยเล็กก็มาทำหลานฉันเจ็บขนาดนี้ แกจะไม่สนใจเลยหรือไง?"

ตาเฒ่าฉินหน้าเครียด "เธอเจ็บขนาดนี้... แล้วทำไมเธอไม่ไปแจ้งความจับมันล่ะ? ทำไมถึงยอมให้มันพังกำแพงบ้านง่ายๆ แบบนั้น?"

ยายเฒ่าหวังโดนย้อนจนพูดไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่แกถึงระเบิดอารมณ์ออกมา

"ก็นังแพศยานั่นเอะอะก็จะไปสถานีตำรวจ ฉันจะไปทำอะไรมันได้?"

สถานีตำรวจ... ให้ตายแกก็ไม่ไป

ตาเฒ่าฉินฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าเขายิ่งมืดมนลงกว่าเดิม

เขาไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับแกอีก เลยเดินหนีไปดื้อๆ

ยายเฒ่าหวังโกรธจนเต้นเร่าๆ

ฉินเสี่ยวเป่าตอนแรกกะจะให้ย่าไปแก้แค้นให้ แต่พอเห็นสีหน้าย่าเป็นแบบนี้ บอกตรงๆ ว่าเขาก็เริ่มกลัว

เขายืนนิ่งอยู่สักวิสองวิ แล้วตัดสินใจวิ่งหนีไปเลย

ช่างเถอะ รอพ่อกลับมาค่อยแก้แค้นก็ได้!

หรงเยียนไม่รู้เรื่องที่ฉินอวี่ไปมีเรื่องชกต่อย เธอปั่นจักรยานไปตามที่อยู่ที่ฉินเย่ให้ไว้ จนเจอบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง

จอดจักรยานเสร็จก็เดินไปเคาะประตู...

ไม่นานนัก ก็มีคนมาเปิดประตู เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง เขามองหรงเยียนที่หน้าประตูด้วยความแปลกใจ เขาไม่รู้จักเธอ

"คุณหาใคร?"

หรงเยียนกวาดตามองแวบเดียว ก็มั่นใจว่าเป็นคนที่เธอกำลังตามหา "คุณคือเถี่ยจู้ใช่ไหม? ฉันเป็นเมียฉินเย่ เขาให้ฉันมาหาคุณ เพื่อให้ช่วยหาซื้ออิฐหน่อย พวกเราจะสร้างบ้านใหม่"

เถี่ยจู้ได้ยินคำแนะนำตัวของเธอ ก็ตกใจตาโต สองสามวันนี้เขายุ่งมาก เลยไม่ได้ไปหาฉินเย่

นึกไม่ถึงว่าฉินเย่จะแต่งงานแล้ว

แต่งไปตอนไหนเนี่ย?

"คุณเป็นเมียฉินเย่?"

หรงเยียนสีหน้าเรียบเฉย "คุณคิดว่าถ้าฉันไม่ใช่เมียเขา ฉันจะแอบอ้างทำไม?"

เถี่ยจู้: ...

ก็จริงแฮะ

คงไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนมาเที่ยวป่าวประกาศมั่วซั่วว่าเป็นเมียชาวบ้านหรอก

ท่าทีของเขาเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นทันที "ที่แท้ก็พี่สะใภ้นี่เอง ขอโทษทีครับ ช่วงนี้ผมยุ่งๆ เลยไม่ได้เจอฉินเย่เลย พี่สะใภ้เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ"

ในใจเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

ไหนบอกว่าไม่มีใครยอมแต่งให้ฉินเย่ไง? แล้วเมียเด็กคนนี้... ฉินเย่ไปหลอกมาได้ยังไง?

[จบแล้ว]