บทที่ 58 - สิ่งที่ชอบไม่จำเป็นต้องครอบครอง
บทที่ 58 - สิ่งที่ชอบไม่จำเป็นต้องครอบครอง
บทที่ 58 - สิ่งที่ชอบไม่จำเป็นต้องครอบครอง
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
หรงเยียนพุ่งตัวไปอยู่ตรงหน้าฉินเย่แล้ว
"คุณออกมาทำไม?"
น้ำเสียงฟังดูไม่สบอารมณ์สุดๆ
ฉินเย่: ...
ข้างนอกเสียงดังโครมครามขนาดนี้ ถ้าเขายังนอนเฉยอยู่ได้ก็คงไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้วไหม?
"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
หรงเยียนจ้องหน้าเขา "ฉันน่ะไม่เป็นไร แต่คุณนั่นแหละที่จะเป็น คุณวิ่งออกมาทำไม? คิดว่าแผลยังสาหัสไม่พอเหรอ? หรือกลัวว่าขานี้จะหายเร็วเกินไป? หรือว่าซี่โครงที่ฉันต่อให้มันตรงเกินไปฮะ?"
ฉินเย่มองแกด้วยสายตาร้อนแรง "ผมเป็นห่วงคุณมากเกินไป..."
หรงเยียนยังคงจ้องเขม็ง "ห่วงฉัน? แล้วคุณจะทำไม จะออกไปตีกกับชาวบ้านเขาเหรอ?"
ฉินเย่ใช้น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล "คุณอย่าโกรธเลยนะ ผมผิดเอง แต่ผมวางใจไม่ได้จริงๆ ต่อไปผมจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง"
เสียงของเขาเดิมทีก็เพราะอยู่แล้ว พอมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้ บอกเลยว่าหรงเยียนแพ้ทางสุดๆ
ประเด็นหลักคือผู้ชายคนนี้หน้าตาดี พอทำท่าทางอ่อนแอแบบนี้ มันก็ไปกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างของแกเข้า
"ตอนนี้กลับไปนอนเดี๋ยวนี้"
"ครับ" ตอนที่ฉินเย่หันหลังกลับ ร่างเขาก็เซถลาเหมือนจะล้มไปข้างหน้า
ดีที่หรงเยียนมือไวคว้าตัวเขาไว้ได้ทัน "ระวังหน่อยสิคุณ กว่าฉันจะจัดกระดูกให้เข้าที่ได้มันเหนื่อยนะ ไม่อยากทำรอบสองหรอกนะ"
"ครับ" ฉินเย่ถือโอกาสทิ้งน้ำหนักตัวพิงแกเข้าไปอีกหน่อย
ฉินอวี่ยืนมองฉากนี้ตาค้าง "ฉันรู้สึกเหมือน... พี่ใหญ่ตั้งใจล้มใส่เลยแฮะ?"
เขาต้องตาฝาดไปแน่ๆ พี่ใหญ่ของเขาจะไปแกล้งล้มได้ยังไง? เกิดล้มจริงขึ้นมาจะทำยังไง?
ฉินเหมยได้ยินพี่รองบ่นพึมพำ ก็ทำหน้างง "ตั้งใจอะไรนะ?"
ฉินอวี่ละสายตากลับมา "ช่างเถอะ เธอไม่เข้าใจหรอก"
พี่ใหญ่ของเขาไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบายแบบนั้นเสียหน่อย
เขาต้องมองผิดไปแน่ๆ
ใช่ ต้องมองผิดแน่ๆ
"พี่รอง พี่กับพี่สะใภ้ไปบ้านนั้น... ทำไมกลับมาเร็วจัง?"
"ไม่กลับจะให้รอเขายกข้าวมาเลี้ยงเหรอ?" ฉินอวี่ติดสำนวนการพูดของพี่สะใภ้มาโดยไม่รู้ตัว
ฉินเหมย: ...?
กินข้าวบ้านปู่คนนั้นน่ะเหรอ? เป็นเรื่องที่แกไม่กล้าแม้แต่จะคิด
"พี่รอง แล้วตรงนี้จะทำยังไง?"
"ไม่เป็นไร มีพี่สะใภ้อยู่ทั้งคน" ตอนนี้ฉินอวี่นับถือคนอยู่คนเดียว
เรื่องที่พี่ใหญ่ทำไม่ได้ พี่สะใภ้ทำได้ เรื่องที่พี่ใหญ่ทำได้ พี่สะใภ้ก็ทำได้เหมือนกัน
ฉินเหมย: "...อ๋อ" แกสึกว่าวันนี้พี่รองดูแปลกๆ ชอบกล
ทางด้านหรงเยียนพยุงคนป่วยกลับมาที่เตียง แล้วตรวจดูอาการ พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร
"สองวันนี้ให้นอนเฉยๆ ห้ามขยับ"
สายตาของฉินเย่จับจ้องที่แกไม่วางตา "ครับ"
"ฉันไปพังกำแพงบ้านโน้นมา" หรงเยียนจ้องดูปฏิกิริยาบนหน้าเขา
"แล้วคุณเจ็บตรงไหนไหม?" ฉินเย่ถามด้วยความเป็นห่วง
"ฉันไม่เจ็บอยู่แล้ว คุณไม่มีอะไรจะถามอีกเหรอ?"
"คุณไม่เจ็บก็ดีแล้ว" ฉินเย่ไม่สนเรื่องอื่น
"คุณไม่กลัวว่าปู่ของคุณ..."
ประโยคหลังของหรงเยียนยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนฉินเย่พูดแทรกขึ้นมา "เขากับผมไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน ครอบครัวเรากับครอบครัวเขาก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน แต่ว่าวันหลังงานใช้แรงงานหนักๆ แบบนี้ รอให้ผมทำเองเถอะ คุณอย่าทำให้ตัวเองเจ็บตัวเลย"
คำพูดประโยคนี้ของฉินเย่ทำให้หรงเยียนพอใจมาก
เป็นลูกผู้ชายมันต้องแบบนี้ ไม่ใช่มัวแต่ยืดยาดโลเล ตัดไม่ขาด
"จริงสิ เรื่องสร้างบ้าน ฉันไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว ค่าหินกับค่าไม้ จ่ายไปสิบหยวน เดี๋ยวเขาหาคนมาให้ เสียดายที่ไม่มีอิฐ ไม่อย่างนั้นเราคงได้สร้างบ้านอิฐแดงมุงกระเบื้องเขียวแล้ว"
มันต้องดีกว่าบ้านหินแน่นอน
ฉินเย่ได้ยินแกพูดแบบนั้น หัวใจก็ไหววูบ "คุณชอบบ้านอิฐแดงเหรอ?"
"ของที่ชอบไม่จำเป็นต้องครอบครองเสมอไปหรอก" แกยังชอบเงินเลย แล้วตอนนี้เงินที่มีมันจะใช้ได้ไม่วันหมดไหมล่ะ?
[จบแล้ว]