บทที่ 46 - เขาช่างถูกจริตเธอจริงๆ

บทที่ 46 - เขาช่างถูกจริตเธอจริงๆ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ผมขอ..." ฉินอวี่เอ่ยเสียงแห้งแล้ง แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค

ก็ถูกหรงเยียนพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน ราวกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะพูดอะไร

"ไม่ได้ ถ้านายไม่อยากโตเป็นควายแล้วยังต้องไปนั่งเรียนรวมกับเด็ก ป.1 ล่ะก็..."

เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง "ยังไงก็ไม่ได้"

สรุปใจความสำคัญก็คือ ไม่ว่านายจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ต่อไปนี้นายต้องมาเรียนหนังสือกับฉันทุกคืน

ฉินอวี่: ...

พี่ใหญ่ครับ พี่ช่วยจัดการพี่สะใภ้หน่อยไม่ได้เหรอ?

พี่ปล่อยให้เธอบังคับขู่เข็ญผมแบบนี้มันดีแล้วเหรอครับ?

ส่วนฉินเหมยนั้นดีใจมาก "ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้"

หรงเยียนเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่เป็นไรจ้ะ" เธอแค่ยังไม่อยากรีบกลับไปที่ห้องนั้น แล้วต้องไปนั่งจ้องตาทำตาปริบๆ ใส่ฉินเย่ก็เท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องสถานะการแต่งงาน... เธอยังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น สำหรับเธอในตอนนี้ ฉินเย่ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมเตียงคนหนึ่ง เท่านั้นเอง

ฉินอวี่เห็นว่าเรื่องมันลงเอยแบบนี้แล้ว ก็ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม พยักหน้าหงึกๆ "ครับ"

จากนั้นเขาก็ระบายความอัดอั้นตันใจลงไปในการคัดคำผิดที่เหลือจนเสร็จ ต้องยอมรับว่าพอมีตัวเปรียบเทียบ พัฒนาการของเจ้าเด็กนี่ก็ก้าวกระโดดแบบไม่ธรรมดา ดูสิ ตัวหนังสือที่เขียนออกมาดูดีกว่าไอ้ลายมือไก่เขี่ยเมื่อกี้ตั้งเยอะ

หรงเยียนมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขัน

ทำเอาฉินอวี่รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

"พี่สะใภ้ ผมไปนอนแล้วนะครับ..."

แล้วเขาก็รีบชิ่งหนีไปอย่างไว

"พี่สะใภ้ หนูไปนอนบ้างนะคะ"

ฉินเหมยเองก็จะไปนอนเหมือนกัน

ตอนนี้เธอพักอยู่ห้องเดียวกับฉินอวี่ นอนบนเตียงเตาเดียวกัน

เพียงแต่ตรงกลางใช้แผ่นไม้กั้นแบ่งเขต เจาะประตูเล็กๆ แล้วแขวนม่านไว้ ก็เหมือนแบ่งเป็นสองห้องเล็กๆ กลายๆ

ไม่งั้นป่านนี้หรงเยียนคงหอบผ้าหอบผ่อนมานอนกับน้องสาวตัวน้อยไปแล้ว

หรงเยียนมองส่งสองพี่น้องเดินออกไป แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะลุกเดินตามออกไปบ้าง

พอกลับมาถึงห้อง ก็พบว่าสายตาของฉินเย่กำลังจับจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตา

"คุณกลับมาแล้ว"

หรงเยียนสบสายตานั้น ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงรู้สึกแปลกๆ ไปนิดหน่อย

"ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ"

เธอถืออ่างน้ำเดินออกไป

ตรงนี้มีห้องเล็กๆ กั้นไว้อยู่ พอปิดประตู เธอก็แวบเข้าไปในมิติ...

เธอโอ้เอ้อยู่ในมิติจนวินาทีสุดท้าย ถึงค่อยออกมา

ตอนที่เธอกลับเข้ามาในห้อง ฉินเย่ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาจากตัวเธอตั้งแต่เธอยังเดินมาไม่ถึงเตียง

หรงเยียนมองดูสภาพห้องแล้ว ยิ่งรู้สึกว่าการสร้างบ้านใหม่เป็นวาระแห่งชาติที่รอไม่ได้

"ฉินเย่ สร้างบ้านที่นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

ฉินเย่ได้ยินคำถามนั้น แววตาไหววูบไปนิดหนึ่ง แต่ก็ตอบตามตรง "ถ้ามีหินกับไม้พร้อม ก็ไม่ต้องใช้เงินเท่าไหร่หรอกครับ แต่ว่า... ที่บ้านเรา ต่อให้มีเงิน จ้างคนเขาก็ไม่ยอมมาทำหรอก"

บ้านหลังนี้ทรุดโทรมมากเพราะขาดการซ่อมแซม

จริงๆ แล้วหลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยซ่อม แต่พอซ่อมเสร็จทีไร ก็ต้องเจอลมพายุฝนฟ้าคะนองถล่มใส่จนพังยับเยิน ซ่อมไปก็เปล่าประโยชน์

คนในหมู่บ้านต่างลือกันว่าที่นี่มีอาถรรพ์ เลยยิ่งไม่มีใครอยากเข้ามายุ่ง

อีกอย่าง เขาทั้งไม่มีเงิน และไม่มีข้าวเลี้ยงตอบแทนน้ำใจ

ชีวิตคนเราไม่ใช่แค่ขยันกับพยายามแล้วจะลืมตาอ้าปากได้เสมอไปจริงๆ

หรงเยียนเห็นว่าเขาหัวไวมาก เธอยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เขาก็เดาทางได้ถูก

ผู้ชายคนนี้... ช่างถูกจริตเธอจริงๆ

เธอเลยพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม "ฉันอยากอยู่แบบสบายๆ ก็เลยอยากจ้างคนมาซ่อมบ้าน ถ้าคนในหมู่บ้านจ้างแล้วไม่ยอมมาทำ งั้นฉันจะไปจ้างคนในเมืองมาแทน ยังไงช่วงนี้คนว่างงานก็เยอะแยะ"

ช่วงปีใหม่แบบนี้ ใครจะปฏิเสธโอกาสหาเงินเข้ากระเป๋าล่ะ จริงไหม?

[จบแล้ว]