บทที่ 33 - บอกได้คำเดียวว่าโคตรตึง

บทที่ 33 - บอกได้คำเดียวว่าโคตรตึง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หรงเยียนกำลังจะหันหลังกลับ แต่สายตาเหลือบไปเห็นแววตาสิ้นหวังของผู้หญิงที่อุ้มลูกคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเริ่มเสียใจกับการกระทำของตัวเอง เธอมายืนเกาะขอบหน้าต่าง ตะโกนร้องสุดเสียง "ช่วยลูกฉันด้วย... ช่วยลูกของฉันที..."

คราวนี้หรงเยียนทำเมินเฉยไม่ได้แล้ว พอดีกับที่ป้าคนเมื่อกี้วิ่งมาหยุดอยู่ข้างๆ เธอพอดี

เธอตัดสินใจยัดแฮนด์จักรยานใส่มือป้าทันที "ป้าคะ ฝากดูจักรยานให้หน่อย..."

ไม่รอให้ป้าแกตั้งสติทัน หรงเยียนก็เบียดฝูงชนพุ่งตัวเข้าไปยังบ้านที่ไฟกำลังลุกท่วม

"เอ้า แม่หนู..." ป้าคนนั้นประคองจักรยานไว้ด้วยความงุนงง

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

จักรยานของแพงขนาดนี้ จู่ๆ ก็โยนมาให้เฝ้าเฉยเลย

รู้จักกันก็ไม่ใช่? ใจกล้าเกินไปไหมเนี่ย? ไม่กลัวป้าจะเข็นหนีไปหรือไง?

ทันใดนั้น มีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา "ดูนั่น! มีคนวิ่งเข้าไปแล้ว..."

ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีใครกล้าบ้าบิ่นวิ่งฝ่ากองเพลิงเข้าไปในเวลานี้

ถ้าตาไม่ฝาด นั่นมันผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ

เหล่าผู้ชายอกสามศอกแถวนั้นเริ่มรู้สึกละอายใจ ขนาดผู้หญิงยังกล้าเสี่ยงชีวิต แล้วพวกเขามัวยืนบื้อทำอะไรกันอยู่?

แบบนี้มันหยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชายชัดๆ

ชาวบ้านเริ่มได้สติ ช่วยกันคนละไม้คนละมือ... วิ่งไปตักน้ำจากบ้านใกล้เรือนเคียงมาช่วยดับไฟ

ผิดกับคนบ้านต้นเพลิงที่ยืนบื้อเป็นสากกะเบือ ยายเฒ่านั่งตีอกชกตัวคร่ำครวญเสียดายบ้านเสียดายของ

ส่วนลูกชายก็ได้แต่ยืนตาค้างทำอะไรไม่ถูก... เห็นแล้วน่าโมโหชะมัด

ตอนที่หรงเยียนวิ่งฝ่าเข้าไป เธอถอดเสื้อนวมตัวนอกมาคลุมหัวไว้

ขอแค่ความเร็วมากพอ ไฟก็ตามเธอไม่ทัน

ชั่วพริบตาเดียวเธอก็พุ่งขึ้นไปถึงชั้นสอง

ซุนเหม่ยกอดลูกน้อยด้วยความสิ้นหวัง เธอเสียใจแล้ว ถึงเธออยากตาย แต่จะพาลูกตายไปด้วยได้ยังไง?

แกยังเด็กนัก ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิต ถึงจะลำบากหน่อย แต่ถ้าโตขึ้น สักวันลูกอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ก็ได้

แต่ตอนนี้จะทำยังไงดี? ใครก็ได้มาช่วยลูกของเธอที?

"ซิ่วเอ๋อร์ แม่ขอโทษนะลูก... ชาติหน้าเกิดมาก็เลือกที่เกิดดีๆ นะลูกเอ๋ย..."

อย่ามาเกิดในท้องแม่คนนี้อีกเลย

แม่มันไม่ดีเอง

ในขณะที่เธอกำลังสิ้นหวังเตรียมตัวตาย จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? ส่งเด็กมาให้ฉันเร็วเข้า"

ซุนเหม่ยมองคนที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยความอึ้ง

เธอ... เธอขึ้นมาตอนไหน? หรือว่า... เป็นนางฟ้าลงมาโปรด?

หรงเยียนเห็นท่าทางเอ๋อรับประทานของอีกฝ่ายก็ยิ่งโมโห ควันข้างบนหนาขนาดนี้ ขืนชักช้าเด็กจะสำลักควันตายเอาได้

เธอไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง แย่งเด็กจากมือผู้หญิงคนนั้นมาอุ้มไว้แนบอกทันที

แล้วย่อตัวลง ตวาดสั่งเสียงเข้ม "รีบขึ้นหลังฉัน เดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดทรงพลังจนซุนเหม่ยสะดุ้งโหยง ร่างกายขยับทำตามคำสั่งโดยอัตโนมัติ รีบปีนขึ้นไปเกาะหลังเธอทันที

พอซุนเหม่ยเริ่มได้สติ คิดว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้ กำลังจะขอลง ก็ได้ยินแม่สาวคนนั้นตะโกนสั่งอีกรอบ "จับให้แน่นๆ"

ภาพถัดมาที่เห็นคือผู้หญิงคนนี้อุ้มลูกสาวเธอไว้ข้างหน้า แบกเธอไว้ข้างหลัง แล้วก็... กระโดดพุ่งลงไปจากหน้าต่าง

วินาทีนั้นเธอกลัวจนต้องหลับตาปี๋

คนมุงข้างล่างต่างอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

พวกเขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่วิ่งเข้าไปเมื่อกี้ จะแบกคนกระโดดลงมาจากชั้นสองแบบนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทั่ว

คุณพระคุณเจ้า!

บางคนถึงกับหลับตาหนีภาพสยดสยองที่จะเกิดขึ้น

[จบแล้ว]