บทที่ 24 - หอพักนี้เป็นบ้านเธอหรือไง?

บทที่ 24 - หอพักนี้เป็นบ้านเธอหรือไง?

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หรงเยียนชะงักฝีเท้า เธอหันกลับมา สีหน้าเย็นชาแฝงแววเย้ยหยัน "ยายแก่ กฎหมายบ้านเมืองน่ะมี แต่สำหรับคนอย่างป้า..."

เธอแค่นเสียง "แม้แต่เทวดาฟ้าดินยังไม่อยากจะยุ่งด้วยเลย เอาสิ ป้าไปแจ้งตำรวจเลย ฉันจะรออยู่ที่หมู่บ้านนี่แหละ! รับรองไม่หนี แต่ว่า..."

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที "ถ้ามีข่าวลือหลุดรอดออกไปว่าฉันตีป้า แล้วป้าไม่ไปแจ้งตำรวจ ฉันนี่แหละจะเป็นคนไปแจ้งเอง ไม่เชื่อก็ลองดูสิ"

พูดจบ เธอก็เดินสะบัดก้นจากไปอย่างผู้ชนะ

ยายเฒ่าหวังมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างยโสโอหัง เธอโกรธจนแทบจะเป็นลม

ความโกรธทำให้เธอด่าทอไล่หลัง "นังเด็กเปรต มิน่าล่ะถึงได้ไปแต่งงานกับไอ้ฉินเย่ตัวซวยนั่น..."

คำหยาบคายสารพัดพรั่งพรูออกมา แต่น่าเสียดายที่หรงเยียนเดินไปไกลแล้ว

ยายเฒ่าหวังด่าอยู่พักใหญ่ ด่าจนคอแห้ง แต่เสียดายที่ไม่มีคนดู

ถนนเส้นนี้คนน้อยอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้หน้าหนาวใครๆ ก็ชอบหมกตัวอยู่ในบ้าน ไม่มีใครออกมาเป็นลูกคู่ให้ยายเฒ่าหวัง

ยายเฒ่าหวังจำต้องลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเลพร้อมคำก่นด่า

เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ยิ่งทำให้เธอโมโหหนักเข้าไปอีก

"ไม่ได้การ จะยอมให้นังเด็กนั่นมีความสุขไม่ได้" ในเมื่อไม่อยากให้ยืมจักรยานดีนัก งั้นเธอก็จะไปเอามาเอง

แต่เดินไปได้แค่สองก้าว เธอก็หยุดกึก

บ้านซอมซ่อนั่น นอกจากฉินเย่ ยังมีไอ้เด็กฉินอวี่จอมโหดอยู่อีกคน! บ้านนั้นมันเลวกันทั้งบ้าน

ลำพังตัวคนเดียวเธอสู้ไอ้เด็กบ้านั่นไม่ได้แน่ ต้องกลับไปตามคนมาช่วย

เธอลากขาแก่ๆ ที่เจ็บจากการหกล้ม เดินโซซัดโซเซกลับบ้านไปตามคน...

ทางด้านหรงเยียน ตอนนี้เดินมาถึงหอพักยุวปัญญาชนแล้ว

พอดีมีคนเดินออกมาเห็นเธอเข้า ก็เลยทำหน้าเหวอ

"หรง หรงเยียน... เธอมาทำไม..."

ไม่แปลกที่เขาจะตกใจขนาดนี้ ก็สองวันมานี้เรื่องราววีรกรรมของหรงเยียนมันเยอะเหลือเกิน

วิธีการจัดการปัญหาของเธอในช่วงสองวันนี้ มันพลิกภาพลักษณ์เดิมๆ ที่พวกเขารู้จักไปอย่างสิ้นเชิง

หรงเยียนมองเขา ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทำให้รู้ทันทีว่าหมอนี่เป็นใคร

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "พูดจาแบบนี้ หมายความว่าฉันมาที่นี่ไม่ได้เหรอ?"

ผู้ชายคนนี้ชื่อ หวังกว่างผิง เขารีบแก้ตัว "เปล่าๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร ไปเถอะ ไปทำธุระของนายซะ ฉันจะเข้าไปดูในหอพักหญิงหน่อย" หรงเยียนโบกมือไล่ แล้วเดินตรงไปยังหอพักหญิง

หวังกว่างผิงเห็นเธอเดินเข้าไปแล้ว ก็รีบวิ่งกลับเข้าห้องพักชาย

ตะโกนบอกคนที่นอนอยู่บนเตียงเตา "หรงเยียนกลับมา..."

ทุกคนได้ยินก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกัน หันมามองเขาเป็นตาเดียว

มีคนอดถามไม่ได้ "เธอมาทำไม?"

"เธอเดินไปห้องนั้นแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่ามาทำไมเหมือนกัน" ขนาดสวีเข่อกับเย่ยวี่ยังโดนหรงเยียนเล่นงานซะน่วม เขาเองก็ไม่กล้าถามมากความหรอก

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครถามต่อ และไม่มีใครลุกออกไปดู

อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า! เรื่องชาวบ้านบางทีก็ไม่น่าดูขนาดนั้น

ทางฝั่งหอพักหญิง เดิมทีรวมหรงเยียนด้วยก็พักกันอยู่ห้าคน

ตอนนี้สวีเข่อไม่อยู่ ก็เหลืออีกสามคนอยู่กันครบ

กู้หลานเห็นหรงเยียนผลักประตูเข้ามา

เธอก็ของขึ้นทันที "เธอมาทำไม?"

หรงเยียนปรายตามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"ทำไม ฉันจะมาที่นี่ต้องทำเรื่องขออนุญาตเธอด้วยเหรอ?"

"เธอ..." กู้หลานโกรธจัด ความแค้นที่โดนหรงเยียนวางแผนตลบหลังเมื่อวานยังไม่จางหาย

หนิวโยวเหลียนที่อยู่ไม่ไกลรีบกระตุกแขนเสื้อเธอ

"กู้หลาน พอเถอะ หรงเยียนกลับมาก็เป็นเรื่องปกตินี่นา ยังไงซะที่นี่ก็เปรียบเหมือนบ้านเดิมของเธอนะ เธอเงียบๆ หน่อยเถอะ!"

หอพักยุวปัญญาชนก็มีกันอยู่แค่นี้ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน จะสงบศึกกันหน่อยไม่ได้หรือไง?

[จบแล้ว]