บทที่ 3 - มีสกิลโกงติดตัวมาด้วย? มันต๊าชมากแม่

บทที่ 3 - มีสกิลโกงติดตัวมาด้วย? มันต๊าชมากแม่

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สายตาของหรงเยียนพุ่งเป้าไปที่เด็กแฝดร่างกายผอมแห้งสองคนนั้นทันที

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอรู้ว่านี่คือน้องชายและน้องสาวของฉินเย่ อายุสิบสองปีแล้วแต่ตัวเล็กยังกับเด็กแปดขวบ

แต่ถึงจะผอมโซ เครื่องหน้าของเด็กทั้งสองคนนี้ถือว่าดูดีใช้ได้เลยทีเดียว

ขณะที่เธอกำลังจะฉีกยิ้มทักทาย สองพี่น้องคู่นั้นก็วิ่งจู๊ดหนีเข้าห้องตัวเองไปซะ ดื้อ ๆ

รอยยิ้มของหรงเยียนค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า

เธอ... ดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? สายตาหวาดระแวงเหมือนเห็นโจรนั่นทำเอาเธอรู้สึกเฟลนิดหน่อยนะ

ตอนนั้นเอง ฉินเย่ที่เงียบมาตลอดทางก็เอ่ยขึ้น "ในหม้อยังมีข้าวเหลือ เธอไปหากินเองนะ"

ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น เขาก็หันหลังเดินออกจากบ้านไป

เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์อยู่แล้ว แต่ดันไปเจอฉากเธอซ้อมหลิวเอ้อร์เข้าซะก่อน

ตอนนี้ยังไงก็ต้องไป ไม่อย่างนั้นมีปากท้องเพิ่มมาอีกคน พรุ่งนี้ที่บ้านคงไม่มีอะไรจะกินแน่

แถมเขายังต้องหาของป่าไปขายเพื่อซื้อยาให้น้องเล็กอีก

หรงเยียน: ...

แต่ช่างเถอะ เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้ว เพราะตอนนี้ในใจเธอกำลังลิงโลดสุดขีด... รู้สึกเหมือนได้รับสิทธิพิเศษระดับลูกรักพระเจ้า

ในหัวของเธอจู่ ๆ ก็ปรากฏภาพมิติส่วนตัวที่มีฟาร์มพร้อมสรรพ และที่เด็ดที่สุดคือ มันมาพร้อมกับซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมา

ซูเปอร์มาร์เก็ตนั่น... คืออันที่พ่อมหาเศรษฐีของเธอสร้างให้เธอเป๊ะ ๆ เลย

โอ้โห เธอรู้สึกว่าชีวิตเริ่มมีความหวังขึ้นมาทันที

เธอตัดสินใจเดินเข้าห้อง ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว

นิยายออนไลน์อ่านมาเยอะ เรื่องแค่นี้เธอรู้งาน

แค่กำหนดจิต ขนมปังก็โผล่มาอยู่ในมือ... ว้าว เธอฉีกซองออก ขนมปังนุ่ม ๆ หอม ๆ เติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่าได้เป็นอย่างดี

คิดอีกที นมกล่องก็โผล่มา เจาะหลอดดูดปุ๊บ... รสนมเข้มข้นอบอวลไปทั่วปาก

พอกระเพาะหายหิว เธอก็เริ่มสำรวจทรัพย์สินในซูเปอร์มาร์เก็ตและโกดังในมิติสมอง รวมไปถึงวิลล่าส่วนตัวที่เธเคยอาศัยอยู่

ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ เธอลองเอาตัวเข้าไปในมิติ เฮ้ย เข้าได้จริงด้วยแฮะ

ท้องฟ้าในมิติสีครามสดใส อากาศบริสุทธิ์ ผลไม้ในฟาร์มส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย เธอเดินไปเด็ดแอปเปิลมากัดกร้วมโดยไม่ต้องล้าง

รสชาติสุดยอดทำเอาตาเป็นประกาย

นี่คือของขวัญปลอบใจจากพระเจ้าสินะ?

สิ่งที่เซอร์ไพรส์ที่สุดคือวิลล่ายังคงสภาพเดิมทุกอย่าง ของข้างในอยู่ครบ รวมถึงห้องพยาบาลขนาดย่อมของเธอด้วย

สกิลโกงนี้มันจะโหดเกินไปไหม? แต่ก็นะ... เธอชอบ

ในขณะที่หรงเยียนกำลังตรวจตราอาณาจักรส่วนตัวในมิติ

อีกด้านหนึ่งในบ้านโทรม ๆ สองพี่น้องคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกเป็นระยะ

"พี่รอง พี่สะใภ้เหมือนจะยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ" ฉินเหมยกระซิบเสียงเบา

เธอเป็นเด็กขี้อายหัวอ่อน แต่จิตใจดี

พี่ชายอุตส่าห์แต่งเมียเข้าบ้าน แถมพี่สะใภ้ยังสวยเหมือนนางฟ้า ตัวน้อย ๆ ของเธอเลยอดดีใจไม่ได้

"หิวเดี๋ยวก็กินเองแหละ" ฉินอวี่เองก็หิวเหมือนกัน ที่บ้านมีของกินแค่นิดเดียว เขากับน้องสาวยังไม่อิ่มเลยด้วยซ้ำ ของที่เหลือก็เก็บไว้ให้พี่สะใภ้คนใหม่กินนั่นแหละ

สำหรับเขา ถ้าคนหิวแล้วไม่กิน... ก็คงเป็นคนบ้าแล้วมั้ง?

"แต่ว่า..." ฉินเหมยกำลังจะพูดต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงทุบประตูปัง ๆ ดังมาจากข้างนอก... พร้อมกับเสียงด่าทอไม่หยุดหย่อน

"หรงเยียน นังตัวดี ออกมานะ..."

ฉินเหมยขวัญอ่อน เริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว "พี่รอง ข้างนอกมีคนมาด่า..."

ฉินอวี่จับสังเกตความเครียดของน้องสาวได้ทันที เขาปลอบโยน "ไม่ต้องกลัว เธอรออยู่ในนี้นะ... เดี๋ยวพี่ออกไปดูเอง"

ไม่รอให้น้องสาวอนุญาต เขาก็พุ่งพรวดออกไปราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่หวงถิ่น

ในเวลาเดียวกัน หรงเยียนที่อยู่ในมิติก็ได้ยินเสียงด่าทอของกู้หลาน เธอรีบออกมาจากมิติทันที

พอเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็นเด็กชายกำลังโก่งก้นส่องดูเหตุการณ์ผ่านรอยแยกประตู...

เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหา

"เปิดประตู"

ฉินอวี่ได้ยินเสียงก็สะดุ้งจนเกือบหน้าทิ่มพื้น

หันขวับมามองเธอ "...พี่ใหญ่ไม่อยู่..."

ความหมายแฝงคือ เธอไปซ่อนซะ อย่าออกไป

เพราะในสายตาเขา ท่าทางบอบบางอย่างเธอสู้แรงใครไม่ได้แน่นอน

หรงเยียนรับรู้ถึงความห่วงใยนั้น จึงยื่นมือไปลูบหัวเขาเบา ๆ

คราวนี้ฉินอวี่ขนลุกซู่ กระโดดหนีไปตั้งหลักทันที พร้อมถลึงตาจ้องเธออย่างระแวดระวัง

หรงเยียนขำกับปฏิกิริยานั้น ไม่เลวแฮะ เจ้านี่ก็น่ารักดี

แต่พอได้ยินคำด่าหยาบคายจากด้านนอก แววตาเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา แล้วกระชากประตูเปิดออกทันที

กู้หลานที่กำลังทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง ไม่ทันตั้งตัวเลยเกือบจะถลาหน้าคะมำเข้ามา

โชคดีที่ยั้งตัวไว้ทัน

พอเห็นว่าเป็นนังหรงเยียน สายตาของเธอก็เหมือนอาบไปด้วยยาพิษ

"หรงเยียน นังแพศยา แกกล้าตลบหลังฉันเหรอ?"

สิ้นเสียง ใบหน้าที่บวมเป่งอยู่แล้วก็โดนตบฉาดใหญ่ซ้ำรอยเดิมอีกสองที

คราวนี้ ฉินอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึงตาค้าง อ้าปากหวออย่างไม่อยากเชื่อสายตา... พี่สะใภ้โหดขนาดนี้เลยเหรอ?

กู้หลานที่โดนตบจนหูอื้อตาลายสติขาดผึง นังหรงเยียนยังกล้าตบเธออีก

ความโกรธทำให้เธอกระโจนเข้าใส่หรงเยียน หมายจะตบนังตัวดีให้ตายคามือ

หรงเยียนแค่นยิ้ม ยังไม่ทันที่กู้หลานจะแตะตัวเธอได้ เธอก็ยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้าให้ ส่งร่างกู้หลานกระเด็นไปไกลเป็นเมตร

ฉินอวี่: ...

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... ต่อไปพี่ชายจะสู้เมียไหวไหมเนี่ย? แล้วเธอจะตีเขากับน้องสาวไหม?

เขากอดร่างผอมแห้งของตัวเองแล้วขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่งเงียบ ๆ เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่ากลัวเธอ

ส่วนฉินเหมยที่แอบมองผ่านร่องประตู ตาลุกวาวด้วยความชื่นชม พี่สะใภ้สุดยอดไปเลย!

หรงเยียนไม่รู้ความคิดของเจ้าตัวเล็กทั้งสอง เธอเดินออกไปยืนประจันหน้ากับกู้หลาน

มองเหยียดลงมาจากเบื้องบน

"กู้หลาน ฉันบอกเธอแล้วนะว่าให้ไปให้พ้นหน้าฉัน ไม่งั้น..." เธอแค่นเสียงในลำคอ "เจอเมื่อไหร่แม่จะตบเมื่อนั้น"

กู้หลานยังลุกไม่ขึ้น เจ็บร้าวไปถึงกระดูก

เธอเองก็โกรธจนแทบคลั่ง "หรงเยียน แกใส่ร้ายฉัน จดหมายนั่นแกเป็นคนเขียนใช่ไหม? แกสมรู้ร่วมคิดกับหลิวเอ้อร์ทำลายฉันใช่ไหม?"

เมื่อกี้กว่าเธอจะหลุดพ้นข้อกล่าวหาจากหลิวเอ้อร์และหัวหน้าหมู่บ้านมาได้เลือดตาแทบกระเด็น แต่ชื่อเสียงของเธอก็ป่นปี้ไปหมดแล้ว

จดหมายนั่นต้องเป็นฝีมือนังหรงเยียนแน่ ๆ

ต่อให้หรงเยียนจะเขียนขึ้นมาสด ๆ ร้อน ๆ แต่ใครจะไปยอมรับล่ะ?

หรงเยียนหัวเราะเยาะ เดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ใกล้ ๆ โน้มตัวไปกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"กู้หลาน ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว เธออยากยืมมือหลิวเอ้อร์มาทำลายชื่อเสียงฉัน ดังนั้น ผลกรรมจากการกระทำชั่ว ๆ ของเธอก็ต้องรับไปเองนะจ๊ะ"

กู้หลานเบิกตาโพลง เธอรู้ได้ยังไง?

แต่คนบางประเภทไม่มีวันยอมรับผิดหรอก

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น

"งั้นจดหมายนั่นแกก็เขียนจริง ๆ สินะ? แกทำร้ายฉันจริง ๆ ด้วย... ฉันจะฆ่าแก..."

เธอพุ่งเข้าใส่หรงเยียนอย่างคนเสียสติ

แต่น่าเสียดายที่มือของเธอถูกหรงเยียนบิดล็อคเอาไว้ซะก่อน

ความเจ็บปวดแล่นพล่านมาจากข้อมือ เจ็บจนแทบจะเป็นลม "...ปล่อยฉันนะ!"

[จบแล้ว]