บทที่ 35 - ซึโบซึโบะ

บทที่ 35 - ซึโบซึโบะ

วันนี้เป็นวันที่ 6 แล้วที่คาเอเดะออกเดินทางสู่เมืองโทกะ ดูจากแผนที่แล้ว อีกแค่ 1-2 วันเขาก็น่าจะถึงเมืองโคโทกิ

การเดินทางไกลหลายวันติดต่อกันทำให้เขารู้สึกว่าต้องหาเวลาพักผ่อนจริงๆ จังๆ สักหน่อยแล้ว

ตอนนี้คาเอเดะไม่ใช่คนเดิมที่เพิ่งข้ามมิติมาใหม่ๆ ที่ต้องใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบ เอาชีวิตรอดไปวันๆ

เขามีปัจจัยสี่ครบถ้วนแล้ว ตอนนี้จึงเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรให้ชีวิตมีความสุขและมีสีสันมากขึ้น

ช่วงที่ผ่านมา คาเอเดะได้เจอโปเกมอนป่ามากมาย และได้ต่อสู้กับพวกที่มีนิสัยหวงถิ่น ซึ่งช่วยเพิ่มประสบการณ์การต่อสู้ให้พวกเมรีปได้เป็นอย่างดี

แต่น่าเสียดายที่ยังไม่เจอโปเกมอนตัวไหนที่ทำให้เขารู้สึกอยากจับเลย ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนโปเกมอนแล้ว จึงไม่อยากทำตัวเหมือน 'โก' ในอนิเมะที่เห็นตัวอะไรก็จับดะไปหมด

ที่โกทำแบบนั้นได้เพราะมีดร.ซากุรางิคอยสนับสนุน มีสวนนิเวศวิทยาของสถาบันวิจัยให้ฝากเลี้ยง แถมยังช่วยดูแลให้ด้วย

แต่ถึงอย่างนั้น คาเอเดะก็ไม่เชื่อว่าโกจะสามารถดูแลและฝึกฝนโปเกมอนจำนวนมหาศาลขนาดนั้นได้พร้อมกัน ส่วนใหญ่น่าจะจับมาแล้วก็ปล่อยเลี้ยงตามมีตามเกิด สำหรับโปเกมอนแล้วก็เหมือนแค่เปลี่ยนที่อยู่ ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น

คาเอเดะไม่อยากทำแบบนั้น เพราะบ้านเขาไม่ได้รวยล้นฟ้า ทุกอย่างต้องสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง

นอกจากโปเกมอนที่สามารถสร้างรายได้ให้ฟาร์มแล้ว โปเกมอนที่เขาจะจับในอนาคตต้องเป็นตัวที่สามารถเติบโตไปพร้อมกับเขาได้ หรือไม่ก็ต้องเป็นตัวที่ถูกชะตากันจริงๆ

"เฮราครอส เป็นอะไรไป"

ตอนเที่ยง ขณะที่คาเอเดะกำลังกินเสบียงแห้งแกล้มกับผลไม้จากฟาร์ม เพราะใกล้จะถึงเมืองโคโทกิแล้ว เขาเลยขี้เกียจก่อไฟทำอาหาร กะว่าจะไปกินมื้อใหญ่ทีเดียวในเมือง

กินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ เฮราครอสก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา แล้วใช้ขาหน้าทำท่าทำทางบอกใบ้อะไรบางอย่าง

ปกติหลังจากเฮราครอสกินโปเกบล็อกเสร็จ มันจะชอบเข้าไปในป่าใกล้ๆ เพื่อหาน้ำหวานดอกไม้หรือยางไม้กินเป็นของว่าง

หลังจากพยายามสื่อสารอยู่พักหนึ่ง เห็นคาเอเดะยังไม่เข้าใจ เฮราครอสเลยตัดสินใจอุ้มคาเอเดะขึ้นมา แล้ววิ่งแน่บไปทางทิศหนึ่ง

"เฮ้ย เฮราครอส นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย"

คาเอเดะรู้สึกพูดไม่ออกกับท่าทางของตัวเองตอนนี้ แต่คิดว่าเฮราครอสคงไปเจออะไรเข้าและอยากให้เขาไปดู ก็เลยยอมให้มันอุ้มไปแต่โดยดี

สักพัก เฮราครอสก็พาเขามาถึงตีนหน้าผาแห่งหนึ่ง สภาพแวดล้อมตรงนี้ดูเละเทะไปหมด มีเศษหินกระจายเกลื่อน น่าจะเกิดจากหินถล่มลงมาจากข้างบน

"เฮราครอส ที่นี่มีแต่กองหิน นายจะให้ฉันดูอะไร"

เฮราครอสวางคาเอเดะลงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เห็นความผิดปกติอะไร

ทันใดนั้น เฮราครอสก็ชี้ไปที่หลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง แล้วกวักมือเรียก คาเอเดะจึงเดินอ้อมไปดู แล้วเขาก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

"นี่มัน... ซึโบซึโบะ?"

หลังก้อนหินนั้นมีซึโบซึโบะอยู่ 3 ตัว สภาพของพวกมันดูไม่ดีเลย กระดองแข็งๆ เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

ตัวที่อาการหนักที่สุดคือตัวที่ใหญ่ที่สุด กระดองด้านหลังของมันแตกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ น้ำผลไม้ที่หมักอยู่ในกระดองกำลังไหลซึมออกมาตามรอยแตก ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของผลไม้และสมุนไพรฟุ้งไปทั่ว

ความจริงคาเอเดะได้กลิ่นนี้มาสักพักแล้ว แต่คิดว่าเป็นกลิ่นดอกไม้ป่าเลยไม่ได้สนใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นกลิ่นจากตัวซึโบซึโบะ

พอเห็นภาพตรงหน้า คาเอเดะก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทันที

น่าจะมีหินถล่มลงมาทับพวกซึโบซึโบะที่อาศัยอยู่ใต้หน้าผา

แล้วตัวที่บาดเจ็บหนักกระดองแตก ทำให้น้ำผลไม้ไหลออกมา กลิ่นหอมนี้เองที่ดึงดูดเฮราครอสที่กำลังตามหายางไม้ให้มาเจอ

พอเฮราครอสมาเห็นสภาพของซึโบซึโบะ มันรู้ว่ามีแค่คาเอเดะเท่านั้นที่รักษาอาการบาดเจ็บรุนแรงขนาดนี้ได้ มันเลยรีบวิ่งกลับไปพาเขามา

มองดูซึโบซึโบะที่นอนหายใจรวยริน และอีกสองตัวที่ตัวเล็กกว่าซึ่งกำลังทำหน้าเศร้าสร้อย พวกมันเมินเฉยต่อการปรากฏตัวของมนุษย์อย่างเขา ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน คาเอเดะรู้สึกสงสารจับใจ

"ซึโบซึโบะ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยรักษาพวกมันให้เอง!"

คาเอเดะพูดกับซึโบซึโบะตัวเล็กสองตัว

พอได้ยินเสียงคาเอเดะ แววตาที่สิ้นหวังของพวกมันก็เปล่งประกายความหวังขึ้นมาทันที พวกมันมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน

สถานการณ์คับขัน คาเอเดะเดินตรงเข้าไปหาซึโบซึโบะตัวนั้น วางมือขวาลงบนตัวมัน แล้วปลดปล่อยพลังรักษา แสงสีเขียวมรกตสว่างวาบห่อหุ้มร่างที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้

ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงสว่างจางลง ปรากฏร่างของซึโบซึโบะที่มีกระดองสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

"ซึโบะ?"

ซึโบซึโบะที่เกือบจะสิ้นสติไปแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกถึงพลังชีวิตที่อบอุ่นโอบล้อมตัวมัน

ความเจ็บปวดและความตายที่คืบคลานเข้ามามลายหายไป พอลืมตาขึ้นมา มันก็เห็นมนุษย์คนหนึ่งวางมืออยู่บนหลัง มันรู้ทันทีว่ามนุษย์คนนี้คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตมัน

"ซึโบะ ซึโบะ!"

ซึโบซึโบะตัวเล็กเห็นเพื่อนหายดีราวกับปาฏิหาริย์ก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ

แต่ถึงพวกมันจะบาดเจ็บน้อยกว่า การขยับตัวแรงๆ ก็ทำให้แผลระบม โดยเฉพาะตัวหนึ่งที่ขาบวมเป่ง มันร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บ

"ใจเย็นๆ เดี๋ยวฉันรักษาพวกเธอด้วยนะ!"

คาเอเดะวางมือลงบนตัวซึโบซึโบะทีละตัว เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้พวกมันจนหายสนิท

"เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ ฉันกลัวว่าจะมีหินถล่มลงมาอีก"

คาเอเดะเห็นพวกซึโบซึโบะกำลังดีใจที่หายเจ็บ เลยรีบเตือนสติ

ขืนอยู่ที่นี่ต่อ ถ้าหินถล่มลงมาอีกรอบเขาคงไม่รอดแน่ แถมวันนี้เขาใช้โควตาพลังรักษาหมดเกลี้ยงแล้วด้วย

"ซึโบะ ซึโบะ!"

พอได้ยินคำเตือน พวกซึโบซึโบะก็ชะงัก แววตาฉายแววหวาดกลัว แล้วรีบขยับหนีห่างจากหน้าผาทันที ดูท่าพวกมันจะเข็ดขยาดกับหินถล่มน่าดู

หลังจากนั้น คาเอเดะพาพวกซึโบซึโบะกลับมาที่แคมป์ แล้วเอาโปเกบล็อกให้พวกมันกินเพื่อฟื้นฟูพลังงาน

"ซึโบซึโบะ ต่อไปพวกเธอจะเอายังไงต่อ"

คาเอเดะมองพวกมันแล้วเริ่มมีความคิดอยากจะชวนเข้าฟาร์ม

ซึโบซึโบะจะเก็บสะสมผลไม้ไว้ในกระดอง การหมักบ่มของผลไม้ผสมกับของเหลวในร่างกายของมัน จะทำให้กลายเป็นน้ำผลไม้รสเลิศที่มีความหนืดนิดๆ

น้ำผลไม้นี้รสชาติดีเยี่ยมและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง เป็นเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพจากธรรมชาติที่เป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูง นอกจากนี้ยังสามารถนำไปเป็นส่วนผสมทำยารักษาโรคได้อีกด้วย ราคาของมันจึงแพงระยับ

"พวกเธอสนใจจะไปอยู่ที่ฟาร์มของฉันไหม ที่นั่นฉันมีผลไม้ให้กินไม่อั้น ให้พวกเธอหมักน้ำผลไม้ได้จุใจเลยนะ!"

คาเอเดะพูดจาหว่านล้อม พร้อมกับหยิบผลไม้ที่เหลือในกระเป๋าออกมาส่งให้พวกมัน เพื่อให้ได้ลิ้มลองคุณภาพผลไม้จากฟาร์มของเขา

และเป็นไปตามคาด พอได้กินผลไม้ของคาเอเดะ พวกซึโบซึโบะก็ยิ้มออกมาด้วยความฟิน พวกมันคิดว่านี่คือผลไม้ที่อร่อยที่สุดในโลก ถ้าเอาไปหมักต้องได้น้ำผลไม้ที่สุดยอดแน่ๆ

"ซึโบะ ซึโบะ!"

หลังจากปรึกษากันสักพัก พวกซึโบซึโบะก็ตกลงที่จะเข้าร่วมฟาร์มจิบะ ยอมเปลี่ยนสถานะเป็นพนักงานผลิตน้ำผลไม้

"ฉันรับรองว่าพวกเธอจะไม่ผิดหวัง ไปเลย มอนสเตอร์บอล!"

หลังจากให้คำมั่นสัญญา คาเอเดะก็ปามอนสเตอร์บอลออกไป และจับพวกมันได้สำเร็จ

คาเอเดะรู้ดีว่าที่จับพวกมันได้ง่ายดายขนาดนี้ สาเหตุหลักคือเขาได้ช่วยชีวิตพวกมันไว้ ทำให้พวกมันเชื่อใจเขาอย่างเต็มที่ อีกอย่างชีวิตในป่าของพวกมันก็ไม่ได้สุขสบายนัก การหาผลไม้มาหมักน้ำผลไม้ให้เพียงพอก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

[จบแล้ว]