ตอนที่ 29 ดันเจี้ยน (8)

ตอนที่ 29 ดันเจี้ยน (8)

"ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าศิษย์พี่ใหญ่ยังไม่ได้อุปกรณ์อะไรเลยนะ"

"ดูสีหน้าพี่ใหญ่สิ เห็นก็รู้ว่าดวงกุดมืดมนขนาดไหน"

"พวกนายจะมาเหยียดฉันเพียงเพราะฉันผิวสีแทนไม่ได้นะ"

"หรือว่าศิษย์น้องสามไม่อยากได้ของอีกแล้ว?"

"ไม่นะ ผมผิดไปแล้ว!"

"เด็กดื้อต้องทำยังไง? ตีให้เข็ดสิคะ" เย่ว์เหยาหันไปแนะนำศิษย์พี่ใหญ่อย่างจริงใจ

"พี่อิจฉาความน่ารักของผมล่ะสิ"

แหวะ... ทำเอาเพื่อนร่วมทีมทำท่าจะอาเจียนกันถ้วนหน้า

"พอเลย ต่อให้นายน่ารักแค่ไหนก็สู้ฮัสกี้ไม่ได้หรอก ดูหน้าเบบี้เฟซของเขาสิ ถ้าทำหน้าแบบนั้นไม่ได้ ก็อย่าเรียกตัวเองว่าน่ารักเลย"

ฮัสกี้: "..." เขายักไหล่ใส่ศิษย์น้องสามอย่างจนใจ ช่วยไม่ได้นะ ธรรมชาติให้มา จะโทษฉันได้ไง?

"ยังมีอุปกรณ์สีเขียวอีกสองชิ้นกับอัญมณีอีกนิดหน่อย เอาไว้จบดันเจี้ยนค่อยมาแบ่งกันนะ" เย่ว์เหยาพูดพลางมองของที่เหลือ

"ได้เลย เธอตัดสินใจได้เลย"

"อ้อ จริงสิ ตรงนี้มีหีบสมบัติด้วย แต่เราไม่มีกุญแจ" เย่ว์เหยาพูดกับทุกคนพลางมองหีบสมบัติบนพื้น

"เก็บไว้ก่อนแล้วกัน เราลงไปจัดการบอสตัวต่อไป อาจจะดรอปกุญแจก็ได้" ศิษย์พี่ใหญ่เสนอ

"แบบนั้นก็ได้"

"อื้ม รีบเคลียร์ดันเจี้ยนกันเถอะ"

กลุ่มคนเก็บกวาดสนามรบเสร็จก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในถ้ำ ระหว่างทางเจอมอนสเตอร์ทั่วไปและระดับอีลีทอีกสองระลอก ซึ่งพวกเขาก็จัดการจนเรียบ

ที่น่าพูดถึงคือ ในที่สุดศิษย์พี่ใหญ่ผู้หน้ามืด (ดวงกุด) ก็ได้รับอุปกรณ์ดรอปมาสักชิ้นแล้ว

หลังจากกำจัดลูกกระจ๊อกเสร็จ ทั้งห้าคนก็มาถึงที่อยู่ของ 'นักเล่นแร่แปรธาตุทมิฬ'

ส่วนลึกที่สุดของถ้ำมีลักษณะคล้ายวังใต้ดินที่เต็มไปด้วยไอความมืด นักเล่นแร่แปรธาตุทมิฬนั่งอยู่บนบัลลังก์ตรงกลาง

รอบโถงมีกรงเหล็กวางอยู่หลายกรง ภายในขังเ...สัตว์ต่างๆ ไว้ ดูเหมือนพวกมันจะถูกยาพิษแห่งความมืดกัดกินจนกลายพันธุ์ไปหมดแล้ว

ตอนที่เย่ว์เหยาและพรรคพวกมาถึง เขากำลังถือขวดน้ำยาผสมอะไรบางอย่าง พรานจางยืนอยู่ด้านหลังทางขวา คอยอารักขาเหมือนอัศวิน อย่างที่ท่านปู่เฟิงบอก เขาเสียสติและกลายเป็นสมุนของนักเล่นแร่แปรธาตุทมิฬไปแล้วจริงๆ

"ดูท่าบอสตัวนี้จะเคี้ยวยากแฮะ" เย่ว์เหยาอดเดาะลิ้นไม่ได้

เกมระดับอินเตอร์สเตลลาร์นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้แต่ดันเจี้ยนหมู่บ้านมือใหม่ยังมีเอกลักษณ์ขนาดนี้

"อย่าเพิ่งดูถูกตัวเองไป ศิษย์น้องรองได้อาวุธใหม่แล้ว พวกเราก็เปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่กันแล้วด้วย การจะจัดการมันคงไม่ยากเกินความสามารถหรอก" ศิษย์พี่ใหญ่วิเคราะห์สถานการณ์จากด้านข้าง

"พี่ใหญ่พูดถูก แม้ดาเมจของผมตอนนี้อาจจะยังห่างชั้นกับฮัสกี้อยู่บ้าง แต่ก็คงไม่ทิ้งห่างกันมากนัก"

"ไม่ต่างกันมากหรอกครับ อาวุธผมสู้พี่ไม่ได้ ระดับก็ไม่สูงเท่า แค่มีสถานะพรคุ้มครองมากกว่าแค่นั้นเอง" ฮัสกี้เห็นด้วยกับคำพูดของพวกเขา

"หวังว่าบอสตัวนี้จะเป็นสายโจมตีระยะประชิดนะ จะได้ลองสกิลใหม่ซะหน่อย" เย่ว์เหยาคิดอย่างอารมณ์ดี

"ถ้าบอสไม่ขยับ เราก็สร้างเงื่อนไขให้มันขยับสิ ยังไงก็ต้องหาวิธีจัดการได้อยู่แล้ว"

"คราวนี้ผมคงจะได้มีบทบาทในฐานะหมอจริงๆ สักทีใช่ไหม?" ศิษย์น้องสามยังคงฝังใจกับประสบการณ์ตีมอนสเตอร์ก่อนหน้านี้ เป็นถึงฮีลเลอร์ผู้สง่างามที่ดันเจี้ยนขาดไม่ได้ แต่กลับกลายเป็นแค่คนดู มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

"ฉันว่าก่อนตีบอส เราต้องจัดการพรานจางก่อน เขาอาจจะเป็นมินิบอส"

"ไม่สิ อาจจะเป็นพวกสัตว์ในกรงด้วยก็ได้"

"แล้วจะสู้ยังไงดี?"

"ก่อนที่มอนสเตอร์ในกรงจะถูกปล่อยออกมา เราต้องรีบจัดการพรานจางก่อน"

"พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ลองดูสกิลบอสก่อนเถอะ"

"ดันเจี้ยนไม่ได้บอกว่าให้ลองได้แค่ครั้งเดียวนี่นา ถ้าตายยกทีมก็แค่เริ่มใหม่"

หลังจากปรึกษากันสักพัก ทุกคนก็ตัดสินใจได้... อย่าปอดแหก ลุยเลย!