บทที่ 19 ลุงอู๋และสมุดบันทึกเล่มน้อยของราศีมังกร

บทที่ 19 ลุงอู๋และสมุดบันทึกเล่มน้อยของราศีมังกร

"นายน้อยครับ เด็กคนนี้มีพลังมหาศาลแฝงอยู่ เขาอันตรายมากครับ"

"ต้องให้ผม..."

ลุงอู๋โค้งคำนับเล็กน้อย แล้วทำท่าปาดคอ

ใช่แล้ว คนที่เฝ้าดูอยู่จากอีกฝั่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจียงจวินอี้นั่นเอง!

ทันทีที่หวังฮ่าวเริ่มเตรียมการต่อสู้ ข่าวก็ไปถึงหูเจียงจวินอี้แล้ว

เขาสั่งให้ลุงอู๋ไปซื้อตึกระฟ้าฝั่งตรงข้ามในคืนนั้นทันที เพื่อจุดประสงค์เดียวคือการสังเกตการณ์หลินซิ่ว

เจียงจวินอี้วางกล้องส่องทางไกลลง ยกมือห้ามลุงอู๋ "ไม่จำเป็น ลุงไปรังแต่จะทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้น"

ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงตาฉายแววเย็นชา

เจียงจวินอี้รู้ดีว่าทำไปก็เปล่าประโยชน์ มันเป็นพล็อตสำเร็จรูปประเภท "ตบตัวเล็ก ตัวแก่ก็โผล่มา" ซึ่งรังแต่จะเข้าทาง 'บุตรแห่งโชคชะตา' และช่วยให้หมอนั่นเก่งขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

ครั้งนี้ถือเป็นการลองเชิง แต่ข้อมูลที่ได้มาก็ถือว่าคุ้มค่า

บุตรแห่งโชคชะตาที่ระบบยอมรับ ย่อมฆ่ายากเป็นธรรมดา... จะจัดการยังไงดีนะ?

เจียงจวินอี้ก้มหน้าเล็กน้อย ครุ่นคิดถึงปัญหานี้

ลุงอู๋มองดูนายน้อยของตนจากด้านข้าง แววตาฉายความพึงพอใจ นายน้อยในตอนนี้ช่างเหมือนกับเจียงอู๋เต้าไม่มีผิด...

หลังจากซาบซึ้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ลุงอู๋ก็หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา แล้วจดลงไปอย่างรวดเร็ว—

【คืนนี้ นายน้อยเติบโตขึ้นอีกแล้ว เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ราวกับราชาท่ามกลางราตรีกาล】

จากนั้นเขาก็แอบหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างแนบเนียน ถ่ายรูปเจียงจวินอี้ที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่โดยมีแสงจันทร์สาดส่องลงมาเจือจางอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ

เลือกกลุ่มแชท—ครอบครัวศาลขาว

กดส่ง

หยกสยบหล้า (จ้าวหนิงอวี่): ว้าว~ ลูกชายสุดที่รักของแม่หล่อจังเลย! (น้ำลายไหล) (น้ำลายไหล)

หนทางยังมี (เจียงอู๋เต้า): สมกับเป็นลูกพ่อ! (ยกนิ้วโป้ง) (ยกนิ้วโป้ง)

เหล่าหวัง: เฮ้ นายน้อยกำลังมองดูลูกชายผมอยู่ใช่ไหม? แค่โชว์พาวนิดหน่อยน่า!

เหล่าเหลียง: จะโม้ทำไม?! ลูกสาวฉันต้องทำได้ดีกว่าลูกชายนายแน่ๆ

เหล่าหวัง: ฮ่าๆ ลูกชายฉันเป็นทัพหน้านะเว้ย! (แลบลิ้น)

เหล่าเหลียง: (ทุบโต๊ะ) (ทุบโต๊ะ)

น้าจ้าว: นายน้อยยิ่งโตยิ่งเท่นะเนี่ย (ใส่แว่นดำ) (ใส่แว่นดำ)

ลุงอู๋เหลือบมองโทรศัพท์ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

โดยที่เจียงจวินอี้ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองมีกลุ่มแฟนคลับคอยเชียร์อยู่!

ในขณะนี้ เขากำลังระดมสมองอย่างหนัก:

ถ้าดำเนินเรื่องตามสูตรนิยาย บุตรแห่งโชคชะตาจะได้รับโอกาสวาสนาต่างๆ นานา และการมีอยู่ของนางเอกก็เป็นส่วนหนึ่งในการเติบโตของเขา

ตัวอย่างเช่น หลินซิ่วคนนี้ มีซูคอร์ปอเรชั่นเป็นฐานที่มั่น

คุณหนูผู้เก่งกาจ กับลูกชายเสเพลไร้ประโยชน์

ราวกับสวรรค์จงใจมอบอำนาจนี้ให้กับหลินซิ่ว

ดังนั้น ต้องดับโชคของเขาเสียก่อน ถึงจะฆ่าเขาได้

ต้องทำลายซูคอร์ปอเรชั่น และปั่นป่วนจิตใจแห่งเต๋าของเขา การใหญ่จึงจะสำเร็จ!

ดวงตาของเจียงจวินอี้สว่างวาบ ความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวในที่สุดก็ตกผลึกเป็นแผนการเดียว

เขามีแผนสำหรับขั้นตอนต่อไปแล้ว

แต่ทว่า... ตำหนักทมิฬเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว นั่นหมายความว่าหว่านชิงอวิ๋นรู้เรื่องนี้แล้ว

เจียงจวินอี้ถอนหายใจ ยังไงก็ปิดไม่มิด หวังว่าระดับความดาร์กของชิงอวิ๋นจะไม่เพิ่มขึ้นมากนักนะ

เขารู้ดีว่าการเข้าสู่ด้านมืดของหว่านชิงอวิ๋นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

แรงแก้ไขของโลกจะทำให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผลักดันให้เธอเข้าสู่ด้านมืดและเติบโตขึ้น

"ไปกันเถอะลุงอู๋ ได้เวลาพักผ่อนแล้ว" เจียงจวินอี้เอ่ยเรียก

"ครับ"

ดวงจันทร์ลับขอบฟ้า ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า วันใหม่เริ่มต้นขึ้น

เจียงจวินอี้ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น รีบล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเรียกลุงอู๋มุ่งหน้าไปบ้านตระกูลหว่าน

ลุงอู๋รู้ดีว่านายน้อยกำลังมีความรัก จึงเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแต่เช้าตรู่

......

ตัดภาพมาที่นี่

ใบหน้าของหว่านชิงอวิ๋นเย็นชาขณะฟังราศีมังกรรายงานผลการปฏิบัติการเมื่อคืน

"ท่านจ้าว การลอบสังหารเมื่อคืนล้มเหลวขอรับ"

"ซูหลิงมีจอมยุทธ์น้อยคุ้มกัน และไม่ใช่จอมยุทธ์น้อยธรรมดาด้วย แถมยังมีอาวุธวิญญาณคุ้มกายอีกต่างหาก"

"ดูจากลักษณะลมปราณแท้ ประเมินเบื้องต้นว่าเป็น—ตำหนักราชามังกร!"

คิ้วสวยของหว่านชิงอวิ๋นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "ตำหนักราชามังกร?"

"ใช่ขอรับ นี่เป็นสำนักที่ลึกลับและทรงพลังมาก"

"ราชามังกรแต่ละรุ่นล้วนแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ มักจะรอดตายจากสถานการณ์วิกฤตมาได้ด้วยวิธีการต่างๆ นานา แล้วกลับมาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม"

"ที่สำคัญที่สุด ข้าสงสัยว่าตำหนักราชามังกรมีส่วนเกี่ยวข้องกับการล่มสลายของตำหนักทมิฬและการกวาดล้างตระกูลหว่าน"

คำพูดของราศีมังกรทำให้หว่านชิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นทันที แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่ราศีมังกรกลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "แน่ใจนะ?"

"แปดส่วนขอรับ"

"ตึก ตึก ตึก" หว่านชิงอวิ๋นเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ กลิ่นอายแห่งอำนาจที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ

เทียบกับท่าทีเขินอายและหงุดหงิดที่แสดงออกต่อหน้าเจียงจวินอี้แล้ว ตอนนี้เธอเริ่มฉายแววของผู้มีอำนาจอย่างเต็มตัว

เพราะกลิ่นอายที่เข้มข้นและหนักแน่นรอบตัวเธอนั้น ไม่ใช่สิ่งที่แสร้งทำกันได้

"เร่งการรับคนเพิ่ม ฉันต้องรู้ทุกความเคลื่อนไหวของหลินซิ่ว!"

"เอาข้อมูลของซูคอร์ปอเรชั่นมาให้ฉัน"

หว่านชิงอวิ๋นออกคำสั่งสองข้ออย่างรวดเร็ว หัวใจหลักคือการตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่าย และดูว่าเธอจะฉกฉวยโอกาสจากเรื่องนี้ได้หรือไม่

"ขอรับ"

ราศีมังกรยื่นเอกสารปึกหนาให้อย่างนอบน้อม หว่านชิงอวิ๋นรับไปอ่าน ส่วนราศีมังกรยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ไม่กล้ารบกวน

ในจังหวะนี้เอง เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา แล้วรีบจดลงไป—

【วันนี้ท่านจ้าวน้อยก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและเติบโตอย่างรวดเร็วเช่นเคย แต่แผนการเมื่อคืนที่ล้มเหลวมันน่าอับอายนิดหน่อยแฮะ】

จากนั้นราศีมังกรก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แอบถ่ายรูปหว่านชิงอวิ๋นในชุดกระโปรงสีดำที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ ช็อตนี้สวยงามมาก

เลือกกลุ่มแชท—ครอบครัวตำหนักทมิฬ

กดส่ง

ราศีสิงห์: ว้าว ว้าว ว้าว! ท่านจ้าวสวยมาก! (หื่น) (หื่น)

ราศีกันย์: ข้าทำให้ความงามของท่านจ้าวต้องแปดเปื้อน ทำให้ท่านจ้าวผิดหวัง ให้ข้าตายซะเถอะ! (สติแตก)

มังกรผงาด (หวังฮ่าว): ข้าจะเป็นทัพหน้าเอง!

ราศีกันย์: เอ็งเปลี่ยนบทพูดบ้างไม่ได้รึไง?!

มังกรผงาด: การศึกยังไม่จบ! ลุย ลุย!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นใต้หน้ากากของราศีมังกร การกลับมาของท่านจ้าวทำให้ตำหนักทมิฬที่เคยไร้ชีวิตชีวากลับมาคึกคักอีกครั้ง ทุกอย่างกำลังจะไปในทิศทางที่ดี

ทันใดนั้น หูของหว่านชิงอวิ๋นกระดิกเล็กน้อย ราวกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

"ราศีมังกร เจ้ากลับไปก่อน ทำตามที่ฉันสั่ง ต้องเพิ่มกำลังคนให้มากขึ้น" หว่านชิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นสั่งการ

"ชิ" ราศีมังกรเดาะลิ้นเบาๆ

เขารู้ทันที ไอ้เด็กนั่นมาอีกแล้ว!

หว่านชิงอวิ๋น: ?

"ราศีมังกร เมื่อกี้เจ้าเดาะลิ้นเหรอ?"

"หามิได้ขอรับ ท่านจ้าว"

หว่านชิงอวิ๋นฟังน้ำเสียงจริงใจของราศีมังกรแล้วคิดว่าตัวเองคงหูฝาดไปเอง

"งั้นฉันคงหูฝาด เจ้ากลับไปก่อนเถอะ"

"ขอรับ"

หลังจากราศีมังกรหายตัวไปจากห้อง หว่านชิงอวิ๋นก็วางเอกสารในมือลง

ไม่รู้ทำไม หัวใจของเธอถึงรู้สึกเบิกบานขึ้นมาเล็กน้อย

"ที่รักของหว่านชิงอวิ๋น~ ที่รักของหว่านชิงอวิ๋นจ๋า~"

เสียงของเจียงจวินอี้ลอยเข้าหูหว่านชิงอวิ๋นมาจากไม่ไกล

แค่คำเรียกขานสองคำนั้นก็ทำเอาเธอเขินจนหงุดหงิด ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้หน้าด้านขนาดนี้นะ?!

เธอรีบแกล้งทำเป็นก้มหน้าอ่านเอกสารอย่างขะมักเขม้น

"ปัง!"

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือเจียงจวินอี้ พร้อมกับเสียงเรียกขานอันหน้าไม่อายที่ดังตามมา "ไม่เจอกันคืนนึง คิดถึงเค้าไหมจ๊ะ ชิงอวิ๋นตัวน้อย~"

หว่านชิงอวิ๋นวางเอกสารลงด้วยท่าทีสงบนิ่ง "เปล่า ไม่ได้คิดถึง"

เจียงจวินอี้ลูบคาง เดินส่ายอาดๆ เข้ามาหาหว่านชิงอวิ๋นช้าๆ

แต่หว่านชิงอวิ๋นกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆ เจียงจวินอี้ก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ วางคางเกยบนลำคอขาวผ่อง "งั้นเหรอ? แต่เค้าเห็นนะว่าหูตะเองแดงแจ๋เลย"

"อื้อ... อื้อ... คนบ้า!"