บทที่ 11 คืนก่อนการหวนคืนของราชันมังกร

บทที่ 11 คืนก่อนการหวนคืนของราชันมังกร

"รปภ. เนี่ยนะ?" เวอร์โก้ถึงกับพูดไม่ออกเป็นครั้งแรก ฐานทัพอย่างตำหนักทมิฬจำเป็นต้องมี รปภ. ด้วยเหรอ? แต่ก็นะ สมาชิกของตำหนักทมิฬทุกคนจำเป็นต้องมีตัวตนบังหน้าในโลกภายนอก

"เอาเถอะ รปภ. ก็ รปภ..." เวอร์โก้โบกมือปัดๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดต่อ

ทันใดนั้น หวังฮ่าวก็เอ่ยถามขึ้น "ผมขอใช้ผ้าขี้ริ้วบนโต๊ะหน่อยได้ไหมครับ?"

"ตามสบาย" เวอร์โก้ตอบโดยไม่เงยหน้ามอง

พริบตาเดียว หวังฮ่าวก็พุ่งไปที่โต๊ะวางไวน์ หยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมา ใช้นิ้วคีบมุมผ้าแล้วออกแรงเช็ดคราบเล็กจิ๋วบนโต๊ะอย่างขะมักเขม้น

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เวอร์โก้ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะค่อยๆ เอียงคอด้วยความสงสัย

ผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไร?

สายตาของหวังฮ่าวกวาดมองไปทั่วโต๊ะทุกตัวในบาร์อย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่เขาขมวดคิ้ว นั่นหมายความว่าเขาเจอคราบสกปรกเข้าแล้ว

จากนั้น เวอร์โก้ก็ได้แต่นั่งมองหวังฮ่าวขัดถูตรงนั้นที ตรงนี้ทีอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถูขึ้นถูลง ซ้ายทีขวาที

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง เวอร์โก้ถึงกับต้องยกมือขึ้นป้องตา

นะ... นี่มันจะเงาวับเกินไปแล้ว!

เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ฉากห้องที่ถูกเช็ดจนสะอาดวิ้งวับราวกับในหนังหรืออนิเมะ จะมาปรากฏให้เห็นในโลกแห่งความเป็นจริง!

หวังฮ่าวมองดูบาร์ที่ไร้ฝุ่นผงแม้แต่นิดเดียว รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในที่สุด

"นาย... เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่าเนี่ย?" เวอร์โก้ถามด้วยความอยากรู้นิดๆ เพราะในบรรดาสมาชิกตำหนักทมิฬ เธอคือคนที่มีอาการย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาดรุนแรงที่สุด

นั่นเป็นเหตุผลที่เธออาสารับหน้าที่ทำความสะอาดสถานที่

"ก็นิดหน่อยครับ" หวังฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เวอร์โก้กวาดตามองบาร์ที่สะอาดจนแสบตา มุมปากกระตุกยิกๆ โดยไม่รู้ตัว

แบบนี้เขาเรียกว่านิดหน่อยเหรอ?

"งั้นนอกจากงาน รปภ. แล้ว ต่อไปนี้นายรับผิดชอบเรื่องทำความสะอาดไปด้วยเลยแล้วกัน" เวอร์โก้พูดจบก็กวาดพื้นต่อ

ส่วนหวังฮ่าวก็ไปยืนประจำการที่หน้าประตู ยืดตัวตรงแน่ว

ดูเหมือนเขาจะปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างเคร่งครัดทีเดียว

...

ตัดมาอีกด้านหนึ่ง

เจียงจวินอี้และว่านชิงอวิ๋นกลับมาจากลานบ้านเข้ามาในห้องทำงาน ว่านชิงอวิ๋นกำลังยุ่งอยู่กับการวางแผนงานของบริษัท

ส่วนเจียงจวินอี้ที่ว่างงานก็นั่งเล่นเกมอยู่ข้างๆ ส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความขัดใจออกมาเป็นพักๆ

ว่านชิงอวิ๋นไม่ได้รู้สึกรำคาญ ตรงกันข้าม เธอกลับชอบบรรยากาศแบบนี้เอามากๆ

【ติ๊ง ~ เป้าหมายรักบริสุทธิ์ชื่นชอบบรรยากาศในขณะนี้มาก! แต้มรักบริสุทธิ์ +1 ต่อเนื่อง ~】

เจียงจวินอี้ที่กำลังเล่นเกมอยู่ชะงักไป ดูเหมือนว่าแต้มรักบริสุทธิ์จะไม่ได้มาจากการสัมผัสร่างกายเพียงอย่างเดียว การทำให้จิตใจหวั่นไหวก็เป็นอีกวิธีหนึ่งสินะ

เขาลูบคางอย่างใช้ความคิด ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็มีช่องทางให้เล่นตุกติกได้อีกเพียบเลยสิ

เจียงจวินอี้วางโทรศัพท์ลง แล้วทอดสายตามองว่านชิงอวิ๋นที่กำลังตั้งใจทำงาน ใบหน้าด้านข้างที่งดงามเย็นชาของเธอทำเอาหัวใจเขาเต้นแรง

เขารีบหันหน้าหนีแล้วตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ

หัวใจมันอยู่ไม่สุขจริงๆ ให้ตายสิ เจียงจวินอี้อยากจะดึงตัวว่านชิงอวิ๋นเข้ามากอดแล้วฟัดให้หนำใจเสียเดี๋ยวนี้

แต่ถ้าขืนทำแบบนั้นจริงๆ มีหวังว่านชิงอวิ๋นคงเตลิดหนีไปแน่

เขาพยายามข่มอารมณ์ให้สงบลง แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

ตอนนี้แต้มรักบริสุทธิ์ของเขาสะสมได้ถึง 200 แต้มแล้ว

ไอคอนร้านค้าที่เคยเป็นสีเทาก็กำลังกระพริบวิบวับ

【ระบบ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?】

เจียงจวินอี้ถามด้วยความงุนงง

【ติ๊ง ~ ตรวจพบความหวั่นไหวระลอกแรกของเป้าหมายรักบริสุทธิ์ ร้านค้าถูกปลดล็อกแล้ว ~】

เจียงจวินอี้ครุ่นคิด ที่แท้มันก็มีเงื่อนไขลับแบบนี้นี่เอง

เขามองไปที่ว่านชิงอวิ๋นที่กำลังมีสมาธิ รอยยิ้มเอ็นดูปรากฏขึ้นบนใบหน้า ที่แท้คุณก็แอบมีใจให้ผมแล้วสินะ หึหึ

เจียงจวินอี้กลิ้งตัวไปมาบนโซฟา ว่านชิงอวิ๋นได้ยินเสียงก็หันมามองด้วยความสงสัย ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกลับไปทำงานต่อ

เธอไม่รู้ว่าเจียงจวินอี้เป็นบ้าอะไร แต่เดาว่าคงกำลังคิดอะไรเพี้ยนๆ อยู่ตามเคย

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ เจียงจวินอี้ก็กดเข้าไปดูในร้านค้า

อาจเป็นเพราะเลเวลยังไม่สูง สินค้าที่วางขายจึงมีไม่มากนัก

【ทักษะหัตถ์เทวะนวดเท้า】: 100 แต้มรักบริสุทธิ์

【รวมมิตรคำคมจีบสาวเสี่ยวๆ】: 10 แต้มรักบริสุทธิ์

【ผลไม้ฮอร์โมน】: 50 แต้มรักบริสุทธิ์

ตอนนี้มีแค่สามอย่างนี้เท่านั้น

เจียงจวินอี้ลูบคางใช้ความคิด ทักษะหัตถ์เทวะนวดเท้าเหรอ?

เขาเหลือบมองน่องเรียวขาวผ่องของว่านชิงอวิ๋นและถุงเท้าสีขาวที่ยาวเลยข้อเท้าขึ้นมา

"ซู๊ด~"

เจียงจวินอี้รีบปาดน้ำลายที่มุมปาก เสียกิริยาจริงๆ เสียกิริยาหมด

แต่ว่า แลก! ของมันต้องมี!

【ติ๊ง ~ แลกเปลี่ยน 'ทักษะหัตถ์เทวะนวดเท้า' สำเร็จ!】

หลังจากแลกเปลี่ยนเรียบร้อย เจียงจวินอี้ก็ได้เห็นคำอธิบายของทักษะนี้

【ทักษะหัตถ์เทวะนวดเท้า】: ความเข้าใจในศาสตร์แห่งการนวดเท้าของคุณบรรลุถึงขั้นเหนือมนุษย์ แม้แต่ขาที่ไร้ความรู้สึกก็ยังสัมผัสได้ถึงเทคนิคของคุณ! (คำเตือนด้วยความหวังดี: วิธีนี้สามารถบำรุงรักษาขาที่พิการของเป้าหมายรักบริสุทธิ์ได้ รับรองว่ากลับมาใช้งานได้ดีแน่นอน!)

หึหึ หึหึหึ!

เจียงจวินอี้หัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก ทำให้ว่านชิงอวิ๋นที่อยู่ไม่ไกลรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ว่านชิงอวิ๋นขมวดคิ้วมองเจียงจวินอี้ หมอนี่กำลังคิดแผนชั่วอะไรอยู่อีก?

"คุณทำอะไรน่ะ?" เธออดถามไม่ได้

"อะแฮ่ม เปล่าครับ ไม่มีอะไร คุณทำงานต่อเถอะ ทำต่อเลย" เจียงจวินอี้กระแอมไอสองที พยายามกลั้นยิ้มสุดชีวิต

"จริงเหรอ?" ว่านชิงอวิ๋นมองอย่างจับผิด เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเจียงจวินอี้ต้องมีแผนร้ายแน่ๆ

"จริงสิครับ จริงแท้แน่นอน" เจียงจวินอี้รีบรับคำ

เขาคิดดูแล้ว ตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะที่ดีที่สุด

วันนี้เขารุกเธอมามากพอแล้ว ขืนพุ่งเข้าไปนวดเท้าให้ว่านชิงอวิ๋นตอนนี้ เธอคงสติแตกแน่ๆ

【ติ๊งต่อง ~ คุณได้รับเอกสารลับฉบับใหม่!】

เจียงจวินอี้เห็นเครื่องหมายตกใจปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ

เขาขมวดคิ้วแล้วกดเข้าไปที่คลังเอกสาร เอกสารลับฉบับหนึ่งปรากฏขึ้น

โดยทั่วไปแล้ว การปรากฏของเอกสารลับมักหมายความว่ากำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น

เอกสารลับระดับ D "คืนก่อนการหวนคืนของราชันมังกร": 100 แต้มรักบริสุทธิ์

วินาทีนี้ เจียงจวินอี้รู้สึกขอบคุณตัวเองที่เมื่อกี้ไม่ได้ใช้แต้มจนหมด ไม่อย่างนั้นคงเปิดดูไม่ทันการณ์แน่

"แลกเปลี่ยน!"

เขาพึมพำในใจ

เมื่อแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เจียงจวินอี้ก็รีบกดเปิดอ่านทันที —

【กำหนดการสามปีกำลังจะมาถึง ราชันมังกรเองก็ใกล้จะหวนคืนสู่เหย้า】

【เนื่องจากการแทรกแซงของคุณ ทำให้การเข้าสู่ด้านมืดของสุดยอดตัวร้าย 'ว่านชิงอวิ๋น' ยังไม่สมบูรณ์เพียงพอ พลังแห่งการแก้ไขของโลกจึงเริ่มทำงาน】

【น้องสาวภรรยาของคุณกำลังจะเผชิญกับเงื้อมมือมารของน้องชายคู่หมั้นราชันมังกร ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องเขยของราชันมังกรในวันนี้】

【เขาคือลูกท่านหลานเธอแห่งเมืองเจียง เป็นเพลย์บอยที่มักใช้อำนาจครอบครัวข่มเหงรังแกชาวบ้าน】

【และครั้งนี้ เป้าหมายของเขาก็คือ 'ว่านเสี่ยวเสี่ยว'... 】

【เนื่องจากถูกพลังของโลกขัดขวาง จึงไม่สามารถระบุเวลา สถานที่ และชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้องได้ในขณะนี้ ขอให้โฮสต์เตรียมแผนรับมือแต่เนิ่นๆ!】

คิ้วของเจียงจวินอี้ขมวดเข้าหากันแน่น หรือว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับ 'ตำหนักราชันมังกร' ด้วย? ไม่สิ บางทีชิงอวิ๋นอาจจะถูกกำหนดมาให้เป็นศัตรูกับพวกบุตรแห่งโชคชะตาเหล่านี้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว

เขาเหลือบมองเวลา สี่โมงครึ่ง

แย่แล้ว!

สีหน้าของเจียงจวินอี้เปลี่ยนไปทันที เขารีบถามเสียงตื่น "ชิงอวิ๋น! ว่านเสี่ยวเสี่ยวเลิกเรียนกี่โมง?"

ว่านชิงอวิ๋นวางเอกสารในมือลง ถามด้วยความแปลกใจ "ห้าโมงเย็น มีอะไรเหรอ?"

เจียงจวินอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ เขาไม่อยากให้ว่านชิงอวิ๋นต้องกังวล "ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่อยากจะกระชับความสัมพันธ์กับว่านเสี่ยวเสี่ยวหน่อย เดี๋ยวผมไปรับเธอเอง"

ว่านชิงอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย "อืม ได้สิ"

แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น น้ำเสียงของเจียงจวินอี้เมื่อครู่ดูเร่งรีบผิดปกติ ราวกับกำลังร้อนใจที่จะไปจัดการเรื่องบางอย่าง

"งั้นผมไปก่อนนะ เดี๋ยวมา~"

เจียงจวินอี้วิ่ง "ตึงตึงตึง" ออกจากห้องทำงานไปทันที

คิ้วเรียวสวยของว่านชิงอวิ๋นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "แคปริคอร์น"

เงาดำสายหนึ่งกระเพื่อมไหวขึ้นมาจากพื้น ร่างของแคปริคอร์นปรากฏตัวขึ้น "ขอรับนายท่าน"

"ตามเขาไปดูหน่อย"

"รับทราบครับ จำเป็นต้องลงมือสังหารเจ้าคนสามหาวที่บังอาจล่วงเกินท่านทิ้งซะเดี๋ยวนั้นเลยไหมครับ?"

"พะ... พูดบ้าอะไรของนาย! ฉันหมายถึงให้ไปคุ้มกันเขาต่างหากเล่า!"

"รับทราบครับ"