บทที่ 23 หนุ่มน้อยผู้กล้าที่ช่วยชีวิต

บทที่ 23 หนุ่มน้อยผู้กล้าที่ช่วยชีวิต

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว

แต่หลี่หยูไม่ทันสนใจรางวัลที่จะได้รับ เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยชีวิตคน! ต่อหน้าสายตาผู้คนที่กำลังมุงดู เขากระโจนลงจากสะพานโดยไม่ลังเล

สะพานสูงจากผิวน้ำพอสมควร การกระโดดลงไปแบบนี้จริง ๆ แล้วอันตรายมาก เสี่ยงจะบาดเจ็บได้ง่าย ไหนจะยังมีเศษน้ำแข็งเล็ก ๆ ลอยอยู่ในน้ำอีกด้วย

ทันทีที่เขากระโดดลงไป เสียงอุทานตกใจก็ดังระงมไปทั่ว

“โอ๊ยพระเจ้า! ดูคนนั้นสิ! กล้ากระโดดลงไปเลยเหรอเนี่ย?”

“ใช่สิ อากาศก็หนาวขนาดนี้ แถมเมื่อวานยังมีหิมะตกอีก ฉันไม่กล้าแม้แต่จะแตะน้ำด้วยซ้ำ แต่นี่เขากล้ากระโดดลงไปทั้งตัว!”

“เมื่อกี้ฉันเห็นอยู่ว่าเจ้าหนุ่มน้อยคนนี้ปั่นจักรยานมาจากระยะไกล พอเห็นคนตกน้ำ ก็รีบกระโดดลงไปทันทีเลย!”

“นายใจกล้าเกินไปแล้วล่ะ! คนอย่างฉันไม่มีทางกระโดดแน่ ๆ น้ำในแม่น้ำมันเย็นจัด ถ้าเกิดตะคริวขึ้นกลางน้ำ มีหวังจมน้ำน้ำตายเอาง่าย ๆ” ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ไปด้วยความตกตะลึงและชื่นชมในความกล้าหาญของหลี่หยู

ยิ่งเป็นช่วงกลางฤดูหนาวเช่นนี้ ไม่มีใครอยากเสี่ยงลงไปในน้ำที่เย็นยะเยือก ทุกคนห่วงสุขภาพของตัวเองทั้งนั้น เพราะสมัยนี้ระดับการดูแลของแพทย์ยังต่ำมาก คนป่วยตายก็มีเยอะ ถ้าต่อให้รอดก็มักจะมีโรคเรื้อรังติดตัวไป

ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากเสี่ยง แต่ในยามที่ทุกคนลังเล ความกล้าของหลี่หยูกลับยิ่งโดดเด่น เพราะมีเพียงเขาคนเดียว ที่กล้ากระโจนลงไปกลางน้ำเย็นจัดเพื่อช่วยชีวิตคน!

เรื่องนี้ทำให้ผู้คนตกใจไปตาม ๆ กัน แม้แต่ลุงใหญ่ก็ยังตาค้าง ต้องพูดตามตรง ตอนแรกเขาไม่คิดว่าหลี่หยูจะกล้ากระโดดจริง ๆ เพราะเงื่อนไขมันเลวร้ายเกินไป ใครที่ไหนจะยอมเสี่ยงลงไปช่วยกันง่าย ๆ

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า หลี่หยูไม่แม้แต่จะถอดเสื้อผ้า เขากระโจนลงน้ำไปทั้งชุด ทำเอาท่านลุงใหญ่อึ้งจนพูดไม่ออก

ในแม่น้ำ…

หลี่หยูไม่สนเสียงอุทานรอบข้าง ไม่สนแม้แต่ความหนาวเย็นที่กัดกระดูก เขามุ่งหน้าว่ายน้ำอย่างเต็มแรงตรงไปยังเด็กชายที่กำลังจมน้ำ ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งบวกกับค่าพลัง “กายแกร่ง” ที่เพิ่มขึ้นถึง 6 แต้ม ทำให้เขาว่ายน้ำได้รวดเร็วเป็นพิเศษ

เพียงไม่กี่สิบวินาที เขาก็ว่ายมาถึงตรงหน้าเด็กชายแล้ว

เด็กชายสวมเสื้อผ้าดูดี สะอาดใหม่เอี่ยม รูปร่างออกจะอวบเล็กน้อย ผิวพรรณดูขาวผ่อง ชัดเจนเลยว่าเป็นลูกหลานบ้านร่ำรวย

แต่ปัญหาคือ เด็กคนนั้นว่ายน้ำไม่เป็น! ตอนนี้กำลังตะเกียกตะกายโผล่ขึ้น ๆ จม ๆ ทั้งยังเผลอกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก หากไม่รีบช่วยทันเวลา มีหวังสิ้นใจตายแน่

หลี่หยูรีบคว้ามือเด็กชาย ดึงตัวขึ้นมาโอบไว้ให้ศีรษะโผล่เหนือน้ำเพื่อหายใจ แต่เด็กน้อยที่ตกใจจนสติแตก พอเจอคนให้พึ่งพาได้ก็เกาะกอดหลี่หยูแน่นไม่ยอมปล่อย!

การกระทำแบบนี้อันตรายมาก เพราะหากอีกฝ่ายตื่นตระหนกเกินไป ก็อาจดึงให้ทั้งคู่จมน้ำไปด้วยกันได้

ทว่า…หลี่หยูไม่ใช่คนธรรมดา เขามีกำลังมหาศาล จึงจับแขนเด็กชายออกได้อย่างง่ายดาย แล้วคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายลากว่ายน้ำตรงไปยังฝั่ง

บนตลิ่ง…

ตอนแรกที่ทุกคนเห็นเด็กชายเกาะหลี่หยูแน่น ต่างก็เหงื่อซึมเต็มหลัง เพราะสถานการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว และมักจะจบลงด้วยการที่ทั้งสองคนจมไปด้วยกัน

ขณะที่ทุกคนกำลังใจหายใจคว่ำ…

หลี่หยูกลับสามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ เขาลากเด็กชายว่ายตรงไปยังฝั่งอย่างมั่นคง จนผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เมื่อกี้อันตรายจริง ๆ เด็กนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เกือบทำให้หนุ่มคนนี้ตายไปด้วยแล้ว”

“ใช่นั่นแหละ ฉันถึงไม่กล้าลงไปช่วย อย่างกับวันนี้ที่อากาศหนาวจัด แค่คิดก็อันตรายเกินไปแล้ว”

“พูดได้คำเดียวว่า หนุ่มน้อยคนนี้จิตใจดีเกินคนสมัยนี้แล้ว คนใจบุญแบบนี้หายากเต็มที”

“เอาล่ะ ๆ อย่าพูดมาก มาช่วยกันดึงพวกเขาขึ้นมาก่อนเถอะ”

“อืม ๆ ไปช่วยกัน”

…

ทุกคนรีบเข้ามาที่ริมตลิ่ง ยื่นมือออกไปรอช่วยดึงหลี่หยูขึ้นมา ในท่ามกลางสายตานับสิบ หลี่หยูพาเด็กชายว่ายถึงตลิ่งและดันร่างอีกฝ่ายขึ้นฝั่งได้สำเร็จ

ในจังหวะนั้นเอง…

แพทย์กับพยาบาลจากโรงพยาบาลใกล้ ๆ ก็วิ่งกรูกันมาถึง เห็นได้ชัดว่ามีคนรีบแจ้งแพทย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

หลี่หยูไม่รอช้า รีบส่งเด็กชายให้ทีมแพทย์ตรวจรักษาทันที

โชคดีที่อาการไม่หนัก เด็กเพียงแค่สำลักน้ำเข้าไปบ้าง และถูกความหนาวทำให้ร่างกายแข็งเกร็งไปนิดหน่อย เพียงพักฟื้นก็จะหายดี

เมื่อเห็นพยาบาลพาตัวเด็กไปดูแล หลี่หยูก็โล่งอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนรีบไปหยิบจักรยานของตัวเองแล้วปั่นกลับบ้านทันที

ตอนนี้ร่างกายเขาเปียกโชกไปหมด ต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปทำงาน ไม่อย่างนั้นต้องไปสายแน่

[ติ๊ง! ทำตามคำแนะนำสำเร็จ ได้รับรางวัล : ความจำ +1, ร่างกาย +1, และ “บุคคลใหญ่โต” กำลังจะกลายเป็นผู้หนุนหลังของคุณ]

เสียงราวเครื่องกลแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว

ทันใดนั้น หลี่หยูรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นแล่นไปทั่วทั้งสมองและร่างกาย ความเหน็บหนาวที่ซึมลึกเพราะน้ำเย็นจัดก็คลายหายไปไม่น้อย แต่เขาไม่ทันสนใจมาก รีบปั่นจักรยานกลับไปยังซื่อเหอหยวนอย่างเร่งรีบ

“อ้าว?”

ในบ้านซื่อเหอหยวนนั้น พวกบรรดาป้า ๆ ที่กำลังนั่งเม้าท์มอยกันอยู่ต่างหันมามองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นหลี่หยูทั้งตัวเปียกปอน ร่างกายหยดน้ำไหลติ๋ง ๆ จนดูทุลักทุเล