บทที่ 1 หลี่หยู

บทที่ 1 หลี่หยู

“หลี่หยู รถเก๋งสีดำคันนั้นซ่อมเสร็จหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วครับ เป็นเพราะแบตเตอรี่เสีย ผมก็คุยกับเจ้าของรถไว้แล้ว เขาบอกว่าจะมาเอารถหลังจากกินบาร์บีคิวเสร็จ” หลี่หู่ตอบกลับ

“งั้นก็ดี รีบกลับไปพักเถอะ ตอนนี้ก็เกือบห้าทุ่มครึ่งแล้ว”

“ขอบคุณครับ ผู้จัดการ”

หลี่หยูเปลี่ยนชุดทำงานที่เปื้อนน้ำมันออก ร่างกายอ่อนล้าเหมือนถูกถ่วงน้ำหนัก เดินลากเท้ากลับบ้านไป

การซ่อมรถเป็นงานที่โหดจริง ๆ เลิกงานห้าทุ่มถือว่าโชคดีแล้ว บางวันต้องลากยาวไปถึงตีสามตีสี่ก็มีให้เห็นเป็นปกติ

หลายครั้งหลี่หยูก็อดเสียใจไม่ได้ที่ตัวเองก้าวเข้ามาในเส้นทางนี้ เพราะในใจจริง ๆ แล้ว เขารักการแสดงมากกว่า ตั้งแต่เด็กเขาเรียนศิลปะหลายแขนง เข้าศึกษาต่อที่สถาบันศิลปะ แถมหน้าตาก็ดี มีคุณสมบัติพร้อมที่จะเป็นนักแสดง

ทว่าโลกความจริงกลับโหดร้าย เขาไม่มีเส้นสาย ไม่มีแบ็กอัพใหญ่โต ทำได้เพียงรับงานเป็น “นักแสดงตัวประกอบ”

ทำงานตัวประกอบอยู่ปีหนึ่งก็ยังไม่เห็นอนาคต สุดท้ายเลยหันเหเข้าสู่วงการซ่อมรถ และติดอยู่ตรงนี้มานานถึงสิบปีเต็ม เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่หยูต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไข่สองฟอง ควันร้อน ๆ ลอยคลุ้งขึ้นมา เขารีบซดกินจนหมดชามเพื่อเติมพลัง

หลังจากอิ่มท้อง เขารู้สึกหาววอด ๆ แล้วเดินไปอาบน้ำ แต่พออาบเสร็จ ใส่กางเกงขาสั้นเดินออกมาจากห้องน้ำ อาการเวียนหัวก็ถาโถมเข้าใส่ทันที

“แย่แล้ว…”

เขาพยายามพยุงตัว แต่ยังไม่ทันตั้งหลักก็ทรุดลงไป

“ตุบ!”

“โอ๊ย! เจ็บชะมัด…”

ความเจ็บปวดแล่นวาบที่หน้าผาก เลือดสด ๆ ไหลหยดลงพื้น และบังเอิญหยดลงบนแหวนโบราณวงหนึ่ง

แหวนวงนี้เขาเคยขุดเจอตอนเด็ก ๆ ที่บนภูเขา เก็บไว้ติดตัวมาตลอด

ไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้จะพลาดหัวโขกโดนแหวนเสียเอง

“เก็บไว้ตั้งนาน สุดท้ายกลายเป็นตัวซวยซะงั้น” หลี่หยูบ่นพลางหยิบแหวนขึ้นมา ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เขากลับเห็นแหวนกำลังดูดซับเลือดของตัวเองอย่างชัดเจน

เหตุการณ์ประหลาดทำให้หัวใจเขาสะท้านเฮือก ทำให้เขาคิดจะโยนทิ้ง แต่ไม่ทันแล้ว ทันใดนั้น แสงสีดำเป็นวงหมุนก่อตัวขึ้นห่อหุ้มร่างกาย ก่อนที่เขาจะถูกดูดหายไปจากโลกนี้

——

โลกซื่อเหอหยวน

ฉางผิง เป็นหมู่บ้านตระกูลจาง ภายในบ้านเก่า ๆ หลังหนึ่ง หลี่หยูที่ใส่เพียงกางเกงขาสั้น ยืนตะลึงจ้องมองร่างไร้วิญญาณบนพื้น รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เพราะใบหน้าของศพนั้น…เหมือนกับเขาไม่มีผิด แถมยังดูอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น! ยิ่งไปกว่านั้น ร่างนั้นกำลังค่อย ๆ สลายหายไปในแสงสีดำ จนกลายเป็นความว่างเปล่า

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? …ฉันทะลุมิติมาเหรอ? แล้วเมื่อกี้นั่นคือ ‘ตัวฉัน’ ในโลกคู่ขนานงั้นหรือ?”

หลี่หยูใจสั่นระรัว แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ความหนาวเหน็บก็ทำให้เขาสั่นสะท้านจนพูดแทบไม่ออก

“ข้างนอกหิมะตก หนาวเกินไป ต้องหาเสื้อผ้าใส่ก่อน!”

เขารีบค้นหาทั่วบ้านเก่า ในที่สุดก็เจอเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่มีรอยปะหลายแห่ง พอใส่แล้วถึงได้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหน่อย แต่ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่า…ร่างกายของตนเปลี่ยนไปแล้ว จากผู้ชายวัยสามสิบกว่า ๆ กลายเป็นหนุ่มวัยสิบหก!

“ไม่น่าเชื่อว่าจะกลับมาเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง…ดูท่าเราจะทะลุมิติมาจริง ๆ งั้นก่อนอื่นต้องหาคำตอบว่าตัวตนใหม่เป็นใครกันแน่”

เขาค้นของในบ้านต่อ และพบเอกสารบางอย่าง ใบจบชั้นประถม จดหมายแนะนำตัว บัตรประชาชน และสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ด้วยความสงสัย หลี่หยูเปิดอ่านเอกสารเหล่านั้น ก็พบว่าชื่อบนบัตรคือ หลี่หยู เหมือนกับเขาเป๊ะ อายุเพิ่งครบสิบหกปี เขาเปิดสมุดบันทึกต่อไป และก็ได้พบข้อมูลสำคัญมากมาย

“นี่มัน…ปี 1952! ฉันทะลุมิติมาสู่ยุคยากจนหลังสงคราม!”

จากบันทึก เขาค่อย ๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวของร่างเดิม

หลี่หยูคนนี้ เดิมทีเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลหลี่ แห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่เมื่อสงครามบุกถึง หมู่บ้านก็แตกสลาย ผู้คนต่างกระจัดกระจาย

เขากลายเป็นพวกเร่ร่อนอยู่หลายปี ต้องทนอดทนหนาว ชีวิตแทบไม่ต่างจากการเสี่ยงตายทุกวัน และเพียงสามวันก่อน…

หลี่หยูถูกผู้ใหญ่บ้านตระกูลจางรับไว้เป็นลูกบ้านใหม่ จัดให้เขาอยู่ในกระท่อมเก่า ๆ หลังนี้

น่าเสียดาย…เจ้าของร่างเดิมเคยเร่ร่อนมานานเกินไป ร่างกายทรุดโทรมจนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อครู่ก็เพิ่งสิ้นลมหายใจไปในห้องนี้เอง

“หวังว่าชาติหน้าจะได้เกิดในที่ดี ๆ หน่อยนะ”

หลี่หยูเก็บข้าวของทั้งหมดไว้ แล้วหันสายตามองลานบ้านที่เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน พลางคิดถึงอนาคตที่กำลังรออยู่

ทันใดนั้น—

[ติ้ง! ยินดีด้วย คุณได้ทะลุมิติมาสู่ ‘โลกซื่อเหอหยวน’ และได้รับ ระบบคำแนะนำ!]

[ฟังคนสอน ฟังคนเตือน แล้วจะไม่อดตาย! เพียงทำตามคำแนะนำของผู้อื่น คุณจะได้รับรางวัล]

“โลกซื่อเหอหยวน…ระบบคำแนะนำนะเหรอ? ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”

หลี่หยูถึงกับเบิกตากว้าง รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงได้ทะลุมิติมา พร้อมกับนึกย้อนถึงละครเรื่องในซื่อเหอหยวนที่เขาเคยดูมาก่อน

ตอนนี้เป็นปี 1952 ซึ่งยังอีกนานกว่าตัวละครหลักในเรื่องจะเริ่มปรากฏ ตอนนี้เสาจื้อ (ไอ้ทึ่ม) ก็ยังเป็นเด็กสิบกว่าขวบ เฮ่อต้าชิงก็คงยังไม่หนีบ้าน และฉินหวยหรูเองก็คงยังไม่ได้แต่งงาน

ที่สำคัญก็คือ…เวลานี้ “สิทธิ์ครอบครองทะเบียนปักกิ่ง” (หูโข่ว คือระบบทะเบียนบ้านของจีน) ยังได้มาง่ายมาก แต่ถ้ารอให้การสำรวจประชากรเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะอยากได้ก็ยากเต็มที

“ถ้าอยู่ในชนบท อีกไม่นานก็ต้องเจอการกินข้าวก้นหม้อรวม ต้องผ่านสามปีแห่งทุพภิกขภัย แถมยังมีระบบกองการผลิตอีก…ต้องออกแรงแบกจอบทำไร่ทุกวันแบบนั้นไม่ใช่ชีวิตที่ฉันอยากได้เลย”

หลี่หยูพึมพำกับตัวเอง

“ถ้าเข้าเมืองได้ มีทะเบียนปักกิ่ง ก็กินตามโควตาของรัฐได้ ไม่ต้องอดอยาก เงินก็หาง่ายกว่า อยู่เมืองดีกว่าแน่นอน” เขาตัดสินใจทันทีว่าจะรีบเข้าเมืองกรุงก่อนที่การสำรวจประชากรจะเริ่ม เพื่อหาทางได้ทะเบียนบ้านในปักกิ่งให้เร็วที่สุด

แต่พอมองหิมะที่กำลังโปรยหนักข้างนอก แล้วก้มดูเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ใส่อยู่ หลี่หยูก็ถึงกับหนักใจ จะให้เดินเท้าเข้าเมืองกรุงทั้งหนาวทั้งหิวคงไม่ไหว

“ที่สำคัญคือฉันไม่มีเงิน จะไปนอนที่ไหน? จะเอาอะไรกิน?”

เขาคุ้ยหาของในบ้าน ก็พบเพียงแป้งหยาบกับมันเทศแดงเล็กน้อย พอกินประทังชีวิตได้ไม่เกินสามวัน

“ก่อนอื่นต้องหาทางหาเงินกับเสื้อผ้ากันหนาวให้ได้ จากนั้นค่อยเข้าเมืองไปหางานทำ” หลี่หยูกำหนดแผนการในใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย

“ใครน่ะ?” เขาตะโกนถามพลางเดินไปที่ประตู

“พี่หลี่หยู ผมเองจางเสี่ยวจวิน อากาศหนาวเกินไป คุณตาเป็นห่วง เลยให้ผมเอาผ้าห่มมาให้ครับ” เสียงหนุ่มน้อยดังมาจากนอกบ้าน

“อ๋อ ได้ ๆ เดี๋ยวเปิดให้”

หลี่หยูรีบสำรวจตัวเองให้แน่ใจว่าไม่มีพิรุธ ก่อนจะออกมาเปิดประตู ข้างนอกมีเด็กหนุ่มยืนอยู่สองคน คนหนึ่งผอมสูง อีกคนหนึ่งมีไฝฝ้ากระเต็มหน้า

“นี่ชื่อจางหม่าจื่อ” เสี่ยวจวินแนะนำเพื่อน

“ขอบใจมากนะ อากาศหนาวขนาดนี้ยังลำบากเอาผ้าห่มมาให้ ฝากขอบคุณคุณตาด้วย” หลี่หยูพูดด้วยความซาบซึ้ง

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราก็คนกันเอง” เสี่ยวจวินยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดต่อ “ว่าแต่หิมะกำลังจะหยุดแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปวางกับดักจับกระต่ายบนเขาหลังหมู่บ้าน สนใจไปด้วยไหม? ที่นั่นไม่ไกลหรอก”

“วางกับดักจับกระต่าย?” หลี่หยูขมวดคิ้ว เขาไม่เคยมีประสบการณ์พวกนี้มาก่อน

“ไปด้วยกันเถอะ เมื่อวานหิมะตกทั้งวัน วันนี้เป็นจังหวะดีที่จะจับกระต่ายพอดี” เสี่ยวจวินยังคงชักชวนต่อ

[ติ้ง! คุณได้รับคำแนะนำ — วางกับดักจับกระต่าย  รางวัล : กระต่ายใหญ่ 3 ตัว + ความจำเพิ่ม 2]