บทที่ 50 - ทำตัวให้สมกับเป็นคนหน่อยเถอะ จียงหยวน!

บทที่ 50 - ทำตัวให้สมกับเป็นคนหน่อยเถอะ จียงหยวน!

ทันทีที่แม่อสูรเกล็ดหนังสิ้นใจ

ปีศาจปรสิตทั้งหมดก็ส่งเสียงโหยหวนพร้อมกัน เกล็ดบนร่างกายร่วงกราว เผยให้เห็นใบหน้าของนักศึกษาที่ซ่อนอยู่ภายใน

เนื้อตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยเมือกเหนียวเหนอะหนะ ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง

กึก กึก กึก...

ขุนพลยมทูตสามตาลากศพของแม่อสูรเกล็ดหนังเดินเข้ามาหา

"แกจะลากมันมาทำไม" จียงหยวนถาม

"กึก... กึกกึก"

จียงหยวนเข้าใจเจตนาของขุนพลยมทูตสามตา จึงส่ายหน้าด้วยความรังเกียจ "ไม่เอาหรอก แม่อสูรเกล็ดหนังนี่มันน่าขยะแขยงจะตาย แถมในหมู่ปีศาจมันก็กระจอกงอกง่อย"

เมื่อกี้ขุนพลยมทูตสามตาต้องการจะบอกให้เขาเก็บศพนี้ไว้ เพื่อเอามาทำเป็นภูตวิญญาณในวันข้างหน้า

ปีศาจระดับขุนพลขั้นต้น สำหรับนักศึกษาทั่วไปก็ถือว่าตึงมืออยู่

แต่พอจียงหยวนนึกถึงเมือกเหนียวๆ กับหน้าตาอัปลักษณ์ของมัน

ก็หมดอารมณ์จะเอามาทำพันธุ์แล้ว

"กึก"

ขุนพลยมทูตสามตาได้ยินดังนั้น ก็ก้มมองซากแม่อสูรเกล็ดหนังแทบเท้า ก่อนจะหวดเปรี้ยงเข้าให้เตะซากนั้นกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร

จากนั้นก็หันมามองจียงหยวนด้วยดวงตาไฟวิญญาณ

จียงหยวนโบกมือ ส่งมันกลับยมโลกไป

"เอ่อ... คุณช่วยพาฉันลงไปหน่อยได้ไหมคะ" ชู่ชู่ยืนขาสั่นพั่บๆ อยู่บนแท่นยกสูงสามเมตร เอ่ยขอความช่วยเหลือเสียงสั่นเครือ

จะให้บังคับแท่นยกลงมาก็ทำไม่ได้แล้ว

รีโมทคอนโทรลโดนน้ำซัดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"รีโมทหายไปแล้ว คุณกระโดดลงมาเลย เดี๋ยวผมรับเอง" จียงหยวนเดินไปที่ใต้แท่นยก เงยหน้าบอกชู่ชู่

ชู่ชู่ไม่กล้ากระโดดพรวดลงมา เธอค่อยๆ คลานมาที่ขอบ หย่อนขาเรียวขาวลงมาหยั่งเชิงทีละนิด

จียงหยวนเห็นดังนั้น จึงยื่นมือออกไปรับประคองเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ช่วยให้เธอลงสู่พื้นได้อย่างปลอดภัย

ชู่ชู่ปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย "ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉัน... เมื่อกี้ฉันนึกว่าจะต้องตายซะแล้ว ขอบคุณจริงๆ ค่ะ"

อย่าเห็นว่าปกติเธอดูบอบบางน่ารังแก

ความจริงแล้ว...

เธอก็น่ารังแกจริงๆ นั่นแหละ

นี่อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น

"ไม่เป็นไรแล้วครับ ปลอดภัยแล้ว" จียงหยวนยิ้มปลอบ

ทันใดนั้น จียงหยวนก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนหลังคาโดม

ตูมมมม~~~~!!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สัตว์อสูรยักษ์สวมเกราะเหล็กสีเขียวครามขนาดเท่าภูเขาย่อมๆ กระทืบหลังคาโดมที่แข็งแกร่งจนแตกกระจาย ร่วงลงมาจากฟากฟ้า

บนศีรษะของสัตว์อสูรร่างยักษ์ ระหว่างเขาอันมหึมา มีชายหนุ่มมาดขรึมยืนตระหง่านอยู่อย่างมั่นคง

ตามมาด้วยขบวนนักล่าในชุดเครื่องแบบที่กรูกันเข้ามาจากภายนอก

ตอนเกิดเรื่องไม่เห็นหัว

พอเรื่องจบก็โผล่มากันสลอน

"เร็วเข้า อย่าปล่อยให้ปีศาจหลุดรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว ปกป้องนักศึกษาให้ถึงที่สุด!!" นักล่าหัวโล้นที่เป็นหัวหน้าทีมตะโกนสั่งการเสียงดัง

แต่พอพวกเขาเห็นสภาพความเสียหายภายในหอประชุม ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

"ปีศาจล่ะ? แม่อสูรเกล็ดหนังหายไปไหนแล้ว?" หัวหน้าทีมหัวโล้นชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง

"นั่นไง"

ชายหนุ่มบนหลังสัตว์อสูรเกราะเหล็กชี้มือไปที่ซากแม่อสูรเกล็ดหนังที่นอนตายสนิทอยู่บนพื้น

หัวหน้าทีมหัวโล้นถึงบางอ้อ รีบฉีกยิ้มประจบ "สมกับเป็นท่านราชาพราน เพิ่งเข้ามาก็จัดการเรียบร้อย ช่วยประหยัดแรงพวกเราไปได้เยอะเลย ขอบคุณท่านมากครับ!"

แม่อสูรเกล็ดหนังถึงจะเป็นแค่ขุนพลขั้นต้น

แต่ถึงขั้นต้องให้ระดับราชาพรานลงมือเอง

พูดกันตามตรง มันออกจะขี่ช้างจับตั๊กแตนไปหน่อย

"ไม่ใช่ฝีมือฉัน เขาต่างหาก" ราชาพรานสีหน้าเรียบเฉย ปฏิเสธพร้อมชี้มือไปทางจียงหยวน แล้วเสริมว่า "รีบไปช่วยคนเถอะ อย่าให้นักศึกษาที่โดนปรสิตต้องเสียขวัญไปมากกว่านี้"

พูดจบ สัตว์อสูรเกราะเหล็กก็กระโจนพรวดเดียว ออกไปทางช่องโหว่บนหลังคาโดม

หัวหน้าทีมหัวโล้นตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะละสายตาจากจียงหยวน แล้วรีบสั่งลูกทีมให้เริ่มปฏิบัติการกู้ภัย

นักศึกษาที่ถูกปรสิตค่อยๆ ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากกองเมือก ผิวหนังของพวกเขาแห้งเหี่ยวจนน่ากลัว กล้ามเนื้อฝ่อลีบ ผอมโซราวกับหนังหุ้มกระดูก

พลังงานในร่างกายถูกปีศาจปรสิตสูบไปเกือบหมด ถ้าไม่รีบรักษา อาจทิ้งผลกระทบระยะยาวได้

...

จังหวะนั้นเอง ก็มีคนสองคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

จียงหยวนเหลือบไปเห็นเจ้าคนท่าทางกวนโอ๊ย แววตาอวดดี แถมยังยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเดินนำหน้ามา...

โมฝานมาแล้ว

โมฝานเข้ามาถึงก็เห็นซากแม่อสูรเกล็ดหนังเป็นอย่างแรก

เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ตามหลังมาก็เห็นเช่นกัน เธอชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังประมวลผลว่านั่นคือตัวอะไร

จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นว่า "นั่นแม่อสูรเกล็ดหนัง มันถูกฆ่าตายแล้ว"

"เชี่ย? เชี่ยยยย!"

คำแรกคือความสงสัย คำหลังคือความตกใจ ทั้งหมดล้วนมาจากปากโมฝาน

"นี่มันภารกิจนักล่าแรกของข้าเลยนะเว้ย! เป้าหมายภารกิจม่องเท่งไปแล้วได้ไง? โอ๊ยยย!" โมฝานโอดครวญปานใจจะขาด ราวกับทำของรักของหวงหาย

หลิงหลิงยักไหล่ ทำหน้าไม่ยี่หระ "นายต้องทำใจให้ชิน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ แม้สำนักงานนักล่าชิงเทียนของเราจะไม่ค่อยเจอ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อีกอย่างภารกิจนี้ก็ไม่ใช่ภารกิจใหญ่อะไร ไม่สำเร็จก็ช่างมันเถอะ"

ค่าจ้างไม่กี่แสนหยวน สำหรับสำนักงานนักล่าชิงเทียนแล้ว มันก็แค่เศษเงินค่าขนม

โมฝานเบ้ปาก กำลังจะอ้าปากเถียง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นไอดอลสาวแสนสวยชู่ชู่ที่ยืนอยู่ไกลๆ จากนั้นก็เบนสายตามาเจอจียงหยวน

"สาวสวยชะมัด... อ้าว จียงหยวน ทำไมแกมาอยู่นี่?"

จียงหยวนเดินเข้าไปหา แกล้งทำเป็นโมโห "ไอ้เวร ถ้าแกไม่เห็นชู่ชู่ ก็คงมองไม่เห็นหัวข้าเลยสินะ?"

ไอ้หมาโมฝาน ในสมองมีแต่น้ำกาม เจอผู้หญิงสวยๆ เป็นไม่ได้ ขาตายก้าวไม่ออกทุกที

"ไม่เห็นๆ เพื่อนรัก ข้าไม่เห็นจริงๆ" โมฝานหัวเราะแห้งแก้เก้อ รีบแนะนำจียงหยวนให้หลิงหลิงรู้จัก "นี่เพื่อนซี้ข้า คบกันมาหลายปีแล้ว"

"สวัสดี ฉันจียงหยวน" จียงหยวนยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง

หลิงหลิงโบกมือเล็กๆ อย่างน่ารัก "สวัสดีค่ะ หนูชื่อหลิงหลิง"

พอทักทายกันเสร็จ โมฝานก็ถามขึ้นว่า "จียงหยวน เมื่อกี้แกอยู่ตรงนี้ แกเห็นไหมว่าใครเป็นคนเชือดไอ้ตัวอัปลักษณ์นั่น?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ตาเบิกกว้างจ้องหน้าจียงหยวน "เดี๋ยว... อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือแก?"

ลองคิดดูดีๆ ยิ่งดูยิ่งมีความเป็นไปได้สูง

ฝีมือระดับจียงหยวน กับไอ้แม่อสูรเกล็ดหนังนี่...

พอเห็นจียงหยวนพยักหน้า โมฝานก็ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที "งั้นก็ดีเลย แกฆ่าหรือข้าฆ่าก็เหมือนกัน ถือว่าภารกิจนี้ข้าทำสำเร็จละกัน"

จียงหยวนรู้ทันสันดานเพื่อนดี จึงพูดดักคอ "ไม่ต้องพูดมาก แบ่งคนละครึ่ง กฎนี้แกรู้ดี"

"แบ่งครึ่ง? งั้นหนูก็ได้ส่วนแบ่งแค่ไม่กี่หมื่นเองน่ะสิ น้อยไป ไม่เอา!" หลิงหลิงประท้วงทันควัน แก้มป่องด้วยความไม่พอใจ

โมฝานรีบผสมโรง "ใช่ๆ แกแบ่งตั้งครึ่งนึงมันเยอะไป เอาไปนิดเดียวพอ"

"หุบปาก ข้าไม่ได้บอกว่าจะแบ่งให้แก"

จียงหยวนสั่งให้โมฝานหุบปาก แล้วหันไปพูดกับหลิงหลิง "หลิงหลิง ไม่ต้องไปสนเจ้าโมฝาน ฉันแบ่งกับเธอคนละครึ่ง"

"เชี่ย! แกทำตัวให้สมกับเป็นคนหน่อยเถอะ จียงหยวน!"

[จบแล้ว]