บทที่ 18 - ปฏิบัติการกวาดล้างเมืองป๋อเฉิง

บทที่ 18 - ปฏิบัติการกวาดล้างเมืองป๋อเฉิง

เหลือเวลาอีกหนึ่งปีก่อนจะจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมเวทมนตร์เทียนหลาน

หายนะเมืองป๋อเฉิงใกล้เข้ามาทุกที

ผู้คนยังคงใช้ชีวิตไปทำงานตามปกติ นักเรียนยังคงไปโรงเรียน ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น

คนใกล้ชิด เพื่อนสนิท จะถูกอสุรกายกลืนกิน

เมืองทั้งเมืองจะกลายเป็นซากปรักหักพัง

เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้น จียงหยวน โมฝาน และจางเสี่ยวโหว จึงมายืนรวมตัวกันที่หน้าสมาพันธ์นักล่า

"สรุปวันนี้เรามาทำอะไรกัน?" โมฝานถามอย่างสงสัย

"นั่นสิพี่หยวน เรียกพวกเรามาทำไม? หัวหน้าก็ไม่ได้แจ้งว่ามีภารกิจนี่นา" จางเสี่ยวโหวเสริม

ที่เขาเรียกสวีต้าฮวงว่าหัวหน้า เพราะจียงหยวนเพิ่งดึงเขาเข้าหน่วยล่าอสูรเมืองเมื่อไม่นานมานี้

เดิมทีโควตาหน่วยล่าอสูรเมืองเต็มแล้ว แต่ผลงานของจียงหยวนกับโมฝานมันโดดเด่นเกินไป

คนนอกอาจมองว่าทีมของสวีต้าฮวงกวาดล้างอสุรกายไปค่อนเมือง

แต่คนในทีมรู้ดีว่ากว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นฝีมือของจียงหยวนกับโมฝาน

สองคนนี้ขยันรับภารกิจ แถมฝีมือยังเทพจนน่าตกใจ ไม่เคยทำงานพลาดสักครั้ง

ดังนั้นสวีต้าฮวงที่ไม่มีความอิจฉาริษยา จึงมีความคิดอยากให้จียงหยวนตั้งทีมล่าอสูรของตัวเอง เลยไม่ว่าอะไรที่จางเสี่ยวโหวจะเข้ามา

ถือซะว่าเป็นลูกทีมในอนาคตของจียงหยวน

"ฉันอยากให้พวกนายช่วยอะไรหน่อย" จียงหยวนเกริ่น

"ช่วยอะไรล่ะ? พูดมาตรงๆ เลย เพื่อนฝูงกันทั้งนั้น" โมฝานตบอกผาง

จียงหยวนเรียบเรียงคำพูด "ฉันอยากจะทำความสะอาดเมืองป๋อเฉิงสักรอบ"

"ทำความสะอาด? อย่าบอกนะว่าจะกวาดล้างอสุรกาย?" โมฝานตาโต

การกวาดล้างอสุรกายที่ซ่อนตัวในเมืองเป็นงานช้างที่ยากลำบากมาก

"ไม่เชิง ฟังฉันก่อน" จียงหยวนส่ายหน้า อธิบายต่อ "พวกนายก็น่าจะรู้ว่าอสุรกายในเมืองโผล่มาจากใต้ดิน ทางออกถ้าไม่ใช่ท่อระบายน้ำก็เป็นรูที่พวกมันขุดเอง ซึ่งซ่อนพรางตาได้ดีมาก"

"โมฝาน นายก็เคยเห็นรูพวกนั้น ตอนไปโรงอาหารโรงเรียนของซินเซี่ย รูที่หนูยักษ์นัยน์ตาโลหิตมุดออกมานั่นแหละ"

"อืมๆ" โมฝานพยักหน้า ส่วนจางเสี่ยวโหวยังงงเป็นไก่ตาแตก

ฟังมาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าจียงหยวนจะกวาดล้างอะไร

จียงหยวนไม่ลีลาแล้ว "ที่ฉันหมายถึงคือ การตามหาปากรูที่อสุรกายใช้มุดออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วจดบันทึกพิกัดไว้"

"ทำแบบนี้ พอพวกเราเก่งขึ้น ก็หาจังหวะไปทำลายรูพวกนี้ทิ้งให้หมด เมืองป๋อเฉิงจะได้ปลอดอสุรกาย"

เหตุผลนี้ฟังดูดี แต่โมฝานยังสงสัย "แล้วทำไมเราไม่ทำลายมันซะตอนนี้เลยล่ะ?"

"ง่ายมาก เพราะลำพังพวกเราตอนนี้ยังกำจัดต้นตอไม่ได้หมด ต่อให้อุดรูนี้ไป อสุรกายก็ขุดรูใหม่ได้อยู่ดี แถมจะยิ่งหายากกว่าเดิม"

"สู้หาปากรูให้เจอ แล้วคอยเฝ้าระวังไว้ จะช่วยลดความสูญเสียได้มากกว่า"

พอจียงหยวนอธิบายแบบนี้ โมฝานกับจางเสี่ยวโหวก็เข้าใจทันที

"ไม่นึกเลยว่านายจะมีจิตสาธารณะขนาดนี้ คิดการณ์ไกลเพื่อความสงบสุขของชาวเมืองป๋อเฉิงเชียวนะ" โมฝานแซว

ถ้านายรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายก็คงต้องทำแบบฉันนี่แหละ

จียงหยวนไม่ได้พูดความในใจออกไป

หายนะเมืองป๋อเฉิงเป็นปมในใจของผู้รอดชีวิตอย่างโมฝานและจางเสี่ยวโหวเสมอมา

จียงหยวนวางแผนนี้มาแปดปีแล้ว

แปดปีก่อนวางแผนเพื่อไม่ให้โมฝานกับเพื่อนต้องเจ็บปวด

แต่ตอนนี้ เขาใช้ชีวิตในป๋อเฉิงมาแปดปี ผูกพันกับที่นี่ไปแล้ว

แผนการนี้จึงทำเพื่อปกป้องเมืองที่เขาอาศัยอยู่มาแปดปีด้วย

โมฝานนึกอะไรขึ้นได้ "จำได้ว่านายเริ่มจดพิกัดปากรูมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?"

จียงหยวนพยักหน้า "จดไว้แล้ว แต่ครอบคลุมแค่หนึ่งในสามของเมือง ทำคนเดียวมันช้าไป ฉันเลยต้องขอแรงพวกนายไง"

"อ๋อ~ ไม่มีปัญหา แต่ต้องมีค่าจ้างนะ" โมฝานยิ้มกริ่ม

"พี่ฝาน ทำไมต้องเอาค่าจ้างด้วยล่ะ?" จางเสี่ยวโหวหันไปหาจียงหยวน "พี่หยวน ผมทำให้ฟรี แค่พี่ช่วยสอนเทคนิคการใช้เวทมนตร์ให้ผมหน่อยก็พอ"

"ไปๆๆ ไปไกลๆ เลย" โมฝานผลักจางเสี่ยวโหว "ฉันล้อเล่นเว้ย จริงจังไปได้ เพื่อนกันใครเขาคิดเงิน จียงหยวนสอนไอ้ลิงกังแล้วอย่าลืมสอนฉันด้วยนะ"

โมฝานอยากให้จียงหยวนสอนเทคนิคการเชื่อมต่อวิถีดวงดาวใจจะขาด

ผ่านไปนานขนาดนี้ ความเร็วของจียงหยวนยังทิ้งห่างเขาไม่เห็นฝุ่น ช่วงหลังมานี่ถึงขั้น 'หนึ่งความคิดวิถีดวงดาวสำเร็จ' แล้ว

หนึ่งความคิดวิถีดวงดาวสำเร็จเชียนะ!

เขาไปค้นห้องสมุดมาแล้ว นั่นมันความเร็วระดับจอมเวทระดับสูงถึงจะทำได้

จียงหยวนทำได้ตั้งแต่ระดับต้น บ้าบอที่สุด!

อิจฉาโว้ย!

"ไม่มีปัญหา ช่วงนี้ฉันพอจะจับเคล็ดลับได้บ้าง เดี๋ยวพิกัดครบเมื่อไหร่ ฉันถ่ายทอดให้หมดเปลือกเลย" จียงหยวนรับปาก ซึ่งเขาก็ตั้งใจจะสอนจริงๆ ไม่ได้กั๊ก

ความเก่งกาจของเขาส่วนหนึ่งมาจากพรสวรรค์ อีกส่วนมาจากความรู้ทฤษฎีที่แน่นปึกจนตกผลึกเป็นประสบการณ์

ทั้งสามคนวางแผนแบ่งเขตค้นหา แล้วเริ่มปฏิบัติการพลิกแผ่นดินล่า

............

วันเวลาผ่านไป

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า จียงหยวนคิดตื้นเขินไปหน่อย

รูในเมืองป๋อเฉิงมีเยอะมาก และซ่อนตัวได้เนียนสุดๆ

พวกเขาออกหาในเขตนอกเหนือจากที่จียงหยวนเคยบันทึกไว้ พบว่าความหนาแน่นของรูมีมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงหนึ่งในหก

พอย้อนกลับไปดูเขตเดิม ถึงเพิ่งเจอรูลับที่ซ่อนอยู่มิดชิดอีกเพียบ

มิน่าล่ะ ตอนเกิดหายนะ อสุรกายถึงได้โผล่ออกมาเต็มบ้านเต็มเมือง มุดออกมาจากทั่วทุกสารทิศ

เพราะรูมันเยอะขนาดนี้นี่เอง

ระหว่างค้นหา ก็มีปะทะกับหนูยักษ์นัยน์ตาโลหิต หมาป่าปีศาจตาเดียว และอสุรกายปลายแถวที่ซ่อนตัวอยู่บ้าง

ทั้งสามคนก็จัดการเก็บเรียบ

ถ้าพวกเขาไม่มาเจอเข้า คนที่หายสาบสูญคงมีเพิ่มขึ้นอีกเยอะ

ด้วยเหตุนี้ เวลาจึงล่วงเลยไปมากกว่าที่คาด

จากไตรมาสแรกของชั้นม.6 ลากยาวไปจนเกือบจบไตรมาสสองถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ

"อ๊ากกก!"

"จบซะทีโว้ย!"

ที่บ้านของจียงหยวน โมฝานแหกปากลั่นบ้าน ระบายความเหนื่อยยากตลอดช่วงที่ผ่านมา

"ใช่แล้วพี่ฝาน!!!" จางเสี่ยวโหวก็ตะโกนด้วย

เหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ

นอกจากเวลาทำสมาธิ เวลาที่เหลือก็ทุ่มให้กับการหารูหรือไม่ก็เดินทางไปหารู

จียงหยวนเห็นสภาพเพื่อนก็ยิ้มปลอบ "เหนื่อยก็จริง แต่พลังเวทของเราก็พัฒนาขึ้นเยอะนะ ถือซะว่าเป็นการฝึกฝนรูปแบบหนึ่งก็แล้วกัน"

"นายพูดถูก" โมฝานทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ หลับตาซึมซับความเปลี่ยนแปลงของละอองดาว

มีหลายวิธีในการเร่งความเร็วการบ่มเพาะ

การต่อสู้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ละอองดาวธาตุไฟของโมฝานถึงขั้นที่สามมาได้สามเดือนกว่าแล้ว ขยายตัวจนถึงขีดสุด พร้อมจะทะลวงสู่ระดับกลางได้ทุกเมื่อ

ต้องรู้ก่อนนะว่าตามเวลาเดิม เขาจะถึงขั้นสามก็ตอนก่อนประลองกับอวี่อ๋างนิดเดียว แต่นี่เร็วกว่าเดิมถึงสามเดือน!

ธาตุสายฟ้าก็ถึงขั้นสามแล้วเช่นกัน

ธาตุลมของจางเสี่ยวโหวก็เพิ่งแตะขั้นสามเมื่อไม่กี่วันก่อน

[จบแล้ว]