บทที่ 240 - อาการลงแดงของชิมิสึ

บทที่ 240 - อาการลงแดงของชิมิสึ

ทันใดนั้นหลินเจ๋อก็รู้สึกปวดหัวจี๊ด ในความทรงจำของเขามีแค่ชื่อสมรภูมิอย่าง 'การสกัดกั้นที่เถิงเซี่ยน' หรือ 'สมรภูมิไถเอ๋อร์จวง' แต่รายละเอียดเรื่องวันเวลา เส้นทางการเดินทัพ หรือยุทธวิธีของฝ่ายญี่ปุ่น เขาไม่รู้อะไรเลย

ต่อให้ตอนนี้รู้ว่าอิตางากิ เซชิโร่ จะยกทัพลงใต้ ก็ช่วยอะไรการรบข้างหน้าไม่ได้มากนัก

ในเมื่ออิตางากิมาพบเทราอุจิ แสดงว่าพวกมันต้องวางแผนการรบกันที่ปักกิ่งแน่ๆ

แต่เขาไม่เคยเหยียบเข้าไปในกองบัญชาการกองทัพภาคเหนือเลย และตอนนี้ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เข้าไปด้วย ต่อให้อยากใช้ 'แมลงดักฟังจิ๋ว' ที่ระบบให้มา ก็ไม่รู้จะเอาไปแปะไว้ตรงไหน!

เว้นแต่จะหาโอกาสเข้าไปในกองบัญชาการได้ และทางที่ดีต้องได้เจอเทราอุจิ หรืออย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าห้องทำงานของมันอยู่ตรงไหน

"แองเจลิน่า ข่าวนี้สำคัญมาก ถ้ามีข้อมูลทำนองนี้อีก ต้องรายงานผมทันที เข้าใจไหม?"

"ค่ะ!" แองเจลิน่าดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้รับคำชม รีบพยักหน้ารัวๆ

"ช่วงนี้มีข่าวอะไรที่มีราคาอีกไหม เอามาสักข่าวสิ ผมจะเอาไปตบตาทางกองบัญชาการหน่อย"

แองเจลิน่าครุ่นคิดสักพักแล้วลุกเดินไปเปิดตู้เซฟในห้องนอน หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

นางวางกระดาษลงบนโต๊ะ "คุณคะ บังเอิญจัง คุณจำเฟลิกซ์ได้ไหม? นายหน้าค้าอาวุธของห้างลี่เหอ หมอนั่นนอกจากจะค้าอาวุธค้ายาแล้ว ยังหาข่าวเกี่ยวกับทางเยอรมันได้ด้วย ฉันคิดว่าข่าวเชิงยุทธศาสตร์แบบนี้ แม้ทางกองบัญชาการที่นี่อาจจะไม่สน แต่ทางเบื้องบนที่โตเกียวน่าจะอยากเห็นนะคะ"

หลินเจ๋อหยิบกระดาษขึ้นมาดูผ่านๆ อ่านไม่ออกสักตัว มันเป็นภาษาเยอรมัน

"นี่มันเขียนว่าอะไร?"

แองเจลิน่ารีบทำหน้าตื่นตระหนก "ขอโทษค่ะคุณ คราวหน้าฉันจะแปลไว้ให้ นี่เป็นข่าวกรองทางยุทธศาสตร์ เนื้อหาเกี่ยวกับเยอรมนีกำลังจะผนวกออสเตรียในเร็วๆ นี้ค่ะ ทราบมาว่าทางเยอรมันเตรียมการพร้อมสรรพแล้ว มีการเจรจาลับหลังกับอังกฤษและฝรั่งเศส แม้สองประเทศนั้นจะประท้วง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากก่อสงครามเพราะเรื่องนี้ จากการคาดการณ์ อย่างช้ากลางเดือนนี้ เยอรมนีจะยึดครองออสเตรียโดยสมบูรณ์ค่ะ"

หลินเจ๋อเลิกคิ้ว "ไม่เลว เอาไอ้นี่ไปหลอกพวกมันได้พอดี"

พอเห็นหลินเจ๋อพอใจ แองเจลิน่าก็โล่งอก

นางกระซิบเสียงหวาน "คุณคะ เอเลน่าพวกนั้นซ้อมหนักกันมาตลอด... แล้วคุณล่ะคะ?"

แองเจลิน่าหน้าแดงระเรื่อ

..........

กว่าจะออกมาจากโรงแรมหกชาติก็ปาเข้าไปพลบค่ำ หลินเจ๋อไม่นึกเลยว่าไอ้ทักษะ 'พื้นที่เจ้าถิ่น' ที่เพิ่มความคล่องตัวในโรงแรม จะได้เอามาใช้ประโยชน์ในสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก...

หลินเจ๋อไม่รอช้า บึ่งรถตรงไปยังกองบัญชาการสารวัตรทหาร

พอเจอคิตาฮาระ รันสุเกะ หลินเจ๋อก็วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ

"คิตาฮาระคุง นี่เป็นข่าวกรองทางยุทธศาสตร์ ผมอ่านไม่ออก แต่แองเจลิน่าบอกว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับทางเยอรมัน ผมคิดว่าเบื้องบนน่าจะสนใจนะครับ"

คิตาฮาระขมวดคิ้วหยิบกระดาษขึ้นมา เขาก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน "ทางศูนย์บัญชาการใหญ่อาจจะสนใจ แต่ยัยผู้หญิงคนนี้จะหาข่าวที่เป็นประโยชน์กับเราโดยตรงไม่ได้รึไง?"

หลินเจ๋อยิ้ม "นางคลุกคลีอยู่แต่กับพวกทูตแล้วก็พ่อค้าต่างชาติน่ะครับ แต่ผมกำชับไปแล้ว ให้พยายามสืบข่าวทางใต้ โดยเฉพาะข้อมูลเกี่ยวกับพวกสายลับของฝ่ายนั้น"

คิตาฮาระพยักหน้า "ข่าวนี้ราคาเท่าไหร่?"

"นางเรียกมาสองพันเหรียญ แต่ผมบอกว่าให้ได้แค่พันเดียว ต่อรองอยู่นานสุดท้ายนางก็ยอมครับ"

คิตาฮาระหัวเราะร่า "หลินซัง หลินซัง นายเนี่ยหัวการค้าจริงๆ เอาอย่างนี้ วันหลังบอกนางนะ ครั้งนี้จ่ายเป็นเงินเหรียญไปก่อน แต่คราวหน้าให้พยายามรับเป็นเงินเยน"

พูดจบ คิตาฮาระก็ตวัดปากกาเขียนใบเบิกเงิน "นายเอาใบนี้ไปเบิกที่การเงินนะ ให้เขาออกเป็นแคชเชียร์เช็คให้ อย่าหอบเหรียญเงินถุงใหญ่เดินไปเดินมา"

"ไฮ่!"

กองบัญชาการสารวัตรทหารนี่รวยจริง เงินพันเหรียญนี่ซื้อบ้านหลังย่อมๆ ได้เลยนะ คิตาฮาระเซ็นอนุมัติง่ายๆ เหมือนจ่ายค่าขนม

ก่อนกลับ หลินเจ๋อถามขึ้น "เอ้อ คิตาฮาระคุง ร้อยเอกชิมิสึเป็นยังไงบ้างครับ?"

คิตาฮาระถอนหายใจ "หลินซัง นายเป็นคนรักพวกพ้องจริงๆ ยังอุตส่าห์เป็นห่วงชิมิสึคุง เขาฟื้นแล้วล่ะ แต่อาการทางใจไม่ค่อยดี คือ... เฮ้อ หน้าตาเขาเสียโฉมไปหมดแล้ว แต่สมองดูเหมือนจะไม่กระทบกระเทือน เมื่อวานฉันเพิ่งไปเยี่ยมมา ได้คุยกันนิดหน่อย"

หลินเจ๋อพยักหน้า "งั้นผมแวะไปเยี่ยมชิมิสึคุงหน่อยดีกว่า"

โรงพยาบาลคาวาดะอยู่ไม่ไกลจากกองบัญชาการ หลินเจ๋อเลยถือโอกาสไปดูสภาพของชิมิสึผู้โชคร้ายเสียหน่อย

เสียโฉมงั้นเหรอ?

ถ้าแค่หน้าพัง ก็รู้สึกเสียดายการ์ดซวยที่ใช้ไปหน่อยแฮะ!

ให้หนิ่วซานเอ๋อร์แวะซื้อของเยี่ยม แล้วหลินเจ๋อก็ตรงไปโรงพยาบาล

ในห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นบนสุด หลินเจ๋อได้พบกับชิมิสึ

ใบหน้าของชิมิสึยังคงพันผ้ากอซไว้แน่น เหลือแค่ลูกตาสองข้างโผล่ออกมา ดูเหมือนมัมมี่ แต่ร่างกายขยับเขยื้อนได้ปกติแล้ว

พอเห็นหลินเจ๋อมา ชิมิสึก็ยังทักทายอย่างสุภาพ "หลินซัง มาแล้วเหรอ"

"ไฮ่ มาเยี่ยมชิมิสึคุงครับ อาการเป็นยังไงบ้าง?"

ชิมิสึ ทาคุโนะ ดูหดหู่ นั่งคอตกอยู่บนเตียง "เป็นยังไงงั้นเหรอ? หลินซัง ถ้าผมแกะผ้ากอซออก นายคงตกใจกลัวแน่ๆ บ้าเอ๊ย! เศษกระจกบาดหน้าซีกซ้ายของผม อีกนิดเดียวตาซ้ายก็จะบอดแล้ว แต่ผมยอมตาบอดข้างนึงดีกว่าต้องมีแผลเป็นน่าเกลียดแบบนี้บนหน้า!"

สิ่งที่ชิมิสึรับไม่ได้ที่สุดคือ แผลเป็นอัปลักษณ์นี้ไม่ได้เกิดจากการรบ แต่มาจากอุบัติเหตุรถชน!

แล้วต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

คนอื่นเห็นคงทักว่า 'โอ้โห ชิมิสึคุง ต้องผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนแน่ๆ ดูแผลเป็นนี่สิ สมชายชาติทหารจริงๆ!'

แล้วเขาจะตอบยังไง?!

จะให้บอกเหรอว่า 'อ๋อ เปล่าครับ รถชนเสาไฟครับ'

หลินเจ๋อถอนหายใจตาม ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "ผมเสียใจด้วยจริงๆ"

เสียใจจริงๆ ที่แกไม่ตกเขาตายห่าไปซะ!

ชิมิสึเลิกผ้ากอซตรงปากขึ้นหน่อยนึง คาบบุหรี่ไว้ แล้วหยิบไม้ขีดหัวเตียงมาจุด

เขาสูบอัดเข้าปอดลึกๆ "ช่างเถอะ หลินซัง เรามันลูกผู้ชาย ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ดีใจที่สมองยังปกติดี ยังทำงานต่อได้ เชื่อว่าอีกไม่นาน ผมคงได้กลับไปทำงานแล้ว"

คุยกันไปสักพัก จู่ๆ ชิมิสึก็เริ่มตัวสั่น มือที่คีบบุหรี่สั่นระริกจนขี้เถ้าหล่นเรี่ยราด

หลินเจ๋อนึกสงสัย เป็นโรคอะไรวะ อาการข้างเคียงเหรอ?

ชิมิสึรีบพูดรัวเร็ว "หลินซัง ถ้าไม่มีอะไรแล้วนายกลับไปทำงานเถอะ ขอบใจมากที่มาเยี่ยม"

"ไฮ่ งั้นผมขอตัวก่อนครับ พักผ่อนให้สบายนะครับ"

พอหลินเจ๋อพ้นประตูไป ชิมิสึ ทาคุโนะ ก็รีบร้อนเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบกล่องเล็กๆ ออกมา ข้างในมีเข็มฉีดยากับขวดยาใบจิ๋ว

เขาปักเข็มเข้าที่แขนตัวเองอย่างชำนาญ แล้วเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจอย่างผ่อนคลาย ร่างกายที่สั่นเทาค่อยๆ สงบลง

เนื่องจากความเจ็บปวดจากบาดแผล ทางโรงพยาบาลจึงให้มอร์ฟีนระงับปวด

และไอ้หมอนี่... ติดยาเข้าให้แล้ว!

[จบแล้ว]