บทที่ 190 - รีบไปเชิญท่านมัตสึซากิด่วน

บทที่ 190 - รีบไปเชิญท่านมัตสึซากิด่วน

ไซโตะแม้จะเมายาฝิ่นจนสมองเบลอ แต่ก็ไม่ได้โง่ดักดานถึงขั้นดูไม่ออก

พอเห็นสภาพหน้าบวมปูดเป็นหัวหมูของนิมาตสึ ไทเซ เหลือบไปเห็นหลินเจ๋อถูกมัดมือไพล่หลัง และด้านหลังสุดยังมีฝรั่งตาน้ำข้าวเดินคอตกตามมาอีกคน

สมองเขาก็แล่นจี๋ทันที!

ฉิบหายแล้ว! ไอ้ฝรั่งนั่นต้องเป็นนายหน้าที่หลินเจ๋อหามาแน่ๆ แต่ไอ้บ้านิมาตสึมันโผล่มาขัดลาภทำซากอะไรตอนนี้!

มันจะจับหลินเจ๋อทำไม!

ไซโตะรีบพุ่งเข้าไปขวางทางนิมาตสึ "ร้อยเอกนิมาตสึ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คุณหลินเป็นที่ปรึกษาพิเศษของกองบัญชาการ หนังสือแต่งตั้งก็ลงนามโดยท่านพันเอกมัตสึซากิ คุณมีสิทธิ์อะไรมาจับเขาซี้ซั้ว!"

นิมาตสึเริ่มชินกับอาการปากเจ่อลิ้นคับปาก เขาหรี่ตาที่บวมตุ่ยจนเหลือแค่เส้นขีด จ้องมองไซโตะในชุดลำลองสลับกับเกาเซิงผิงที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลัง

อ้อ... มีมูล

ดีไม่ดีไอ้พวกนี้มันเป็นแก๊งสายลับเดียวกันทั้งขบวนการ!

"ร้อยเอกไซโตะ อย่าเพิ่งถามว่าทำไมผมถึงจับหลินเจ๋อ คุณตอบผมมาก่อนว่าทำไมคุณถึงมาโผล่หัวที่นี่?"

คนติดยามักจะมีอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พอโดนนิมาตสึย้อนถามแบบนี้ ไซโตะก็ของขึ้นทันที

"นิมาตสึ! แกยศร้อยเอก ฉันก็ยศร้อยเอก ฉันจะไปไหนมาไหนต้องรายงานแกด้วยเรอะ! ฉันจะมากินข้าวกับคุณเกาไม่ได้หรือไง! เดี๋ยวนี้แกชักจะกำแหงใหญ่โตแล้วนะ คิดว่าพรุ่งนี้จะได้เลื่อนยศเป็นผู้บัญชาการสูงสุดหรือไงวะ!"

นิมาตสึโดนด่ากราดก็เดือดดาลไม่แพ้กัน "ร้อยเอกไซโตะ! ผมจะบอกอะไรให้ การที่คุณแต่งตัวนอกเครื่องแบบมาทำตัวลับๆ ล่อๆ แถวนี้มันก็น่าสงสัยพออยู่แล้ว! คุณถามเหตุผลที่จับไอ้หมอนี่ใช่ไหม? ฟังให้ชัดๆ ใส่หูนะ... หลินเจ๋อคือสายลับ! เป็นหนอนบ่อนไส้ที่แฝงตัวอยู่ในกองบัญชาการ! ผมจับได้คาหนังคาเขาตอนมันส่งรหัสลับให้ไอ้ฝรั่งนั่น! ทีนี้มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม? แล้วตอนนี้คุณช่วยบอกผมหน่อยซิ ว่าการที่คุณมาโผล่ที่นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า?"

ไซโตะฟังจบก็หน้ามืดคล้ายจะเป็นลม

เข้าใจแจ่มแจ้งแดงแจ๋

แผนเดิมที่คุยกันไว้คือรอให้ดีลจบ ของส่งออกไปเรียบร้อย ค่อยหาแพะมารับบาป แล้วให้คนไปกระซิบ 'บอกเบาะแส' กับนิมาตสึให้ไปไล่จับลมจับแล้ง

ตอนนั้นของกลางก็ไม่มี หลักฐานก็หายเกลี้ยง มันจะไปเจออะไร?

จากนั้นค่อยรายงานท่านมัตสึซากิ ให้ท่านลงดาบเชือดไก่ให้ลิงดู กำจัดตัวปัญหาอย่างนิมาตสึให้พ้นทาง

แต่ตอนนี้ผิดแผนมหันต์!

พวกเขายังไม่ทันเริ่มเจรจา นิมาตสึดันโผล่มาจ๊ะเอ๋เข้าให้!

หลินซังน่ะไว้ใจได้ คงไม่ปริปากง่ายๆ แต่ไอ้ฝรั่งนั่นล่ะ? ถ้าโดนนิมาตสึซ้อมจนน่วมแล้วคายความลับออกมา เรื่องนี้จะบานปลายใหญ่โต!

ถ้าไอ้บ้านิมาตสึบ้าจี้รายงานข้ามหน้าข้ามตาไปถึงเบื้องบน...

งานนี้ท่านมัตสึซากิคงต้องยอมเฉือนเนื้อตัวเองเพื่อปิดข่าวแน่

ไซโตะสูดหายใจลึก ตั้งสติให้มั่น "ร้อยเอกนิมาตสึ ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์คุมตัวคุณหลินกับชาวต่างชาติคนนี้กลับไป คุณมีคำสั่งจับกุมจากกองบัญชาการหรือเปล่า? การนำกำลังพลออกมาปฏิบัติการโดยพลการแถมยังจับกุมที่ปรึกษาของกองทัพ มันผิดระเบียบร้ายแรงนะ!"

นิมาตสึแสยะยิ้มทั้งปากบวมๆ ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาโบกตรงหน้าไซโตะ "ท่านพันตรีคิตาฮาระเซ็นอนุมัติเองกับมือ! แม้แต่กำลังพลพวกนี้ท่านพันตรีก็เป็นคนจัดหาให้! เป็นไงล่ะ? ร้อยเอกไซโตะแห่งฝ่ายรักษาความสงบ ยังจะมาก้าวก่ายงานของฝ่ายต่อต้านจารกรรมอีกไหม? หลีกทาง!"

ยังดีที่เกาเซิงผิงหัวไวกว่าวัย แกเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งตื๋อขึ้นบันได พุ่งไปที่ล็อบบี้โรงแรมเพื่อโทรศัพท์หาท่านมัตสึซากิทันที!

ถ้านิมาตสึไม่ได้โกหก แสดงว่าใบอนุญาตนั้นเป็นของจริง... คุณพระช่วย! น้ำลึกหยั่งไม่ถึงจริงๆ!

คิตาฮาระคิดจะทำอะไร?

หรือหมอนั่นคิดจะใช้เรื่องนี้เลื่อยขาเก้าอี้ท่านมัตสึซากิ?

จังหวะนั้นเอง แองเจลิน่าก็วิ่งถลันออกมาจากลิฟต์

เธอได้ยินเสียงปืน แล้วมองลงมาจากหน้าต่างเห็นหลินเจ๋อถูกจับมัดมืออยู่หน้าโรงแรม!

สัญชาตญาณสาวรัสเซียเลือดเดือดทำงานทันที เธอกวักมือเรียกเอเลน่าและสาวๆ ในสังกัด คว้าอาวุธครบมือวิ่งลงมา

ภาพที่เห็นคือแองเจลิน่าถือปืนพกสั้น ด้านหลังมีขบวนสาวเมดถือมีดถือไม้หน้าสามเตรียมลุย

เธอไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ชักปืนเล็งไปที่หัวนิมาตสึทันที

"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!"

นิมาตสึกับไซโตะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก... นี่มันละครฉากไหนอีกวะเนี่ย!

หลินเจ๋อรีบตะโกนเสียงเข้ม "คุณขึ้นไปก่อน ผมไม่เป็นไร!"

ดวงตาคู่สวยของแองเจลิน่าฉายแววตื่นตระหนก ตลอดชีวิตการเป็นสายลับ เธอไม่เคยห่วงใครจนใจสั่นขนาดนี้มาก่อน

"วางปืนลง! กลับขึ้นห้องไป! นี่คือคำสั่ง!"

แองเจลิน่ากัดริมฝีปากแน่น ยอมลดปืนลงอย่างจำใจ

เธอจ้องหน้านิมาตสึเขม็ง จดจำใบหน้าอัปลักษณ์นี้ไว้ในสมอง ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ แม่จะสั่งคนไปแล่เนื้อเถือหนังมันทีละชิ้น!

ไซโตะเห็นว่าขืนยืนเถียงกันหน้าโรงแรมต่อไปคงไม่ดีแน่ คนเริ่มมุงดูเยอะแล้ว ข่าวลือคงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองในไม่ช้า

"ร้อยเอกนิมาตสึ เอาอย่างนี้ ผมจะกลับไปกองบัญชาการพร้อมกับคุณ ตกลงไหม? ถึงผมจะไม่ได้อยู่ฝ่ายต่อต้านจารกรรมแล้ว แต่ผมก็ยังเป็นนายทหารสารวัตร ถ้าคุณสงสัยว่าที่ปรึกษาหลินเป็นสายลับจริง ฝ่ายรักษาความสงบของผมก็มีสิทธิ์ร่วมสอบสวนด้วย!"

นิมาตสึใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เขาต้องรีบชิงลงมือก่อนที่คิตาฮาระหรือมัตสึซากิจะรู้เรื่อง ต้องใช้เครื่องทรมานง้างปากหลินเจ๋อกับไอ้ฝรั่งนั่นให้ได้

ขอแค่พวกมันสารภาพ จะพลิกลิ้นทีหลังก็สายไปแล้ว!

แต่ไอ้โง่นี่คิดตื้นเขินเกินไป... คำสารภาพน่ะหรือ?

ใครบอกว่ามีคำสารภาพแล้วจะกลับคำให้การไม่ได้?

"ได้! ร้อยเอกไซโตะ เชิญคุณไปกับเรา แต่ผมขอเตือนไว้ก่อน ห้ามยุ่มย่ามกับการสอบสวนของผมเด็ดขาด"

ขบวนรถเคลื่อนตัวกลับสู่กองบัญชาการสารวัตรทหาร

แองเจลิน่ากลับถึงห้องก็รีบต่อสายหาคิตาฮาระ รันสุเกะทันที

"พันตรีคิตาฮาระ! คุณจับคนของฉันไปทำไม?"

คิตาฮาระงงเป็นไก่ตาแตก "เดี๋ยวนะมิสแองเจลิน่า... ผมไปจับใครตอนไหน?"

"มิสเตอร์หลิน! ฉันจะบอกอะไรให้ มิสเตอร์หลินคือคนกลางคนสำคัญของฉัน ความปลอดภัยของเขาคือเครื่องยืนยันความจริงใจของพวกคุณ ถ้าเขาเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ฉันขอยกเลิกความร่วมมือทุกอย่าง! ต่อให้พวกคุณฆ่าฉันให้ตาย ก็อย่าหวังว่าจะได้ข่าวกรองจากฉันแม้แต่คำเดียว!"

"นานิ??!!!" (อะไรนะ!)

"คุณบอกว่าหลินซังโดนจับ? ใครจับ?"

คิตาฮาระมึนตึ้บ ฝ่ายเขาก็ไม่ได้สั่งจับ กรมตำรวจยิ่งไม่มีทางกล้าหือ แล้วใครหน้าไหนมันกล้ามาอุ้มคนของเขา?

หรือจะเป็นกองบัญชาการกองทัพภาคเหนือ?

หลินซังไปเหยียบตาปลาบิ๊กคนไหนเข้าหรือเปล่า?

คิตาฮาระวางหูโทรศัพท์ แล้วรีบต่อสายไปที่กองบัญชาการกองทัพภาคเหนือทันที

คุยอยู่นานสองนาน ปลายสายยืนยันหนักแน่นว่าไม่ได้จับใครมาทั้งนั้น

คิตาฮาระวางหูลงช้าๆ... แล้วตกลงใครมันเป็นคนจับหลินซังไปวะ!

[จบแล้ว]