บทที่ 140 - สารวัตรหลินผู้รักพวกพ้อง

บทที่ 140 - สารวัตรหลินผู้รักพวกพ้อง

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเจ๋อจึงสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ "ท่านนิมาตสึ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านไล่จับคนมั่วซั่ว ผมก็คงไม่ต้องถ่อมาถึงนี่หรอก มีนักเรียนมัธยมคนหนึ่งโดนจับมา ผมล่ะงงจริงๆ เด็กอายุสิบหกสิบเจ็ดเนี่ยนะจะเป็นฆาตกร?"

นิมาตสึคาดไม่ถึงว่าหลินเจ๋อจะกล้าใช้คำพูดแบบนี้กับตน!

พื้นเพของเขาไม่ได้ดีเด่นแต่ก็ไม่แย่ พ่อเป็นนายทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่ได้เลื่อนยศเสียที ทำให้เขาไม่มีเส้นสายในกองทัพ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเข้มงวดกับตัวเองอย่างหนัก และแน่นอนว่าเขายิ่งเข้มงวดกับคนอื่นหนักกว่า ตั้งแต่เข้ากรมมาจึงเข้ากับใครไม่ค่อยได้

ยิ่งเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งเก็บกดและขวางโลกหนักข้อขึ้น จนเพื่อนร่วมงานมองว่าเขาเป็นพวกจิตไม่ปกติ ไม่มีใครอยากตอแยด้วย

แต่นั่นกลับทำให้เขาหลงคิดว่า พฤติกรรมก้าวร้าวของตนนี่แหละที่ทำให้คนอื่นยำเกรง

พอได้ยินคนจีนอย่างหลินเจ๋อกล้าปีนเกลียว นิมาตสึก็ระเบิดอารมณ์ทันที "บะกะยาโร่!"

มือคว้าหมับไปที่ซองปืน หลินเจ๋อแค่นหัวเราะเยาะ "ดูทำเข้า เก่งเหลือเกินนะพ่อคุณ ถึงกับจะชักปืนเลยรึ ข้าเป็นที่ปรึกษาพิเศษที่ท่านคิตาฮาระเชิญมา สัญญาจ้างเซ็นโดยท่านพันเอกมัตสึซากิเชียวนะโว้ย เอ้า ยิงสิ ยิงเลย ถ้าไม่กล้ายิงมึงมันก็ลูกเมียน้อย!"

นิมาตสึฟังภาษาจีนคำว่า 'ลูกเมียน้อย' ไม่ออก แต่รู้น้ำเสียงว่าโดนด่าแน่ๆ เลือดขึ้นหน้าจนขาดสติ ชักปืนขึ้นมาเล็งเปรี้ยง

ทหารสารวัตรที่อยู่รอบๆ ถึงกับตะลึงตาค้าง

พวกเขารู้จักหลินเจ๋อดี แม้จะเป็นคนจีน แต่ก็ได้ยินมาว่าเป็นคนโปรดของฝ่ายต่อต้านจารกรรม แถมยังนิสัยดี มักจะมีค่าขนมค่ายาสูบมาแจกจ่ายเสมอ โดยเฉพาะยามหน้าประตู ใครบ้างไม่เคยสูบบุหรี่ของคุณหลิน

ส่วนนิมาตสึ พวกเขาก็รู้จักดีในฐานะ 'ไอ้บ้า' ประจำกองบัญชาการ

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมสองคนนี้ถึงจะฆ่ากัน?

แม้สัญชาติของนิมาตสึจะเป็นญี่ปุ่น แต่ดูเหมือนหลินเจ๋อจะเป็นพวกเดียวกันมากกว่า!

ทหารกลุ่มหนึ่งรีบกรูกันเข้ามาห้ามปราม การยิงกันในกองบัญชาการถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

ใครจะนึกว่านิมาตสึจะพาลไม่เลือกหน้า "บะกะยาโร่! พวกแกบังอาจนัก!"

ตบหน้าทหารที่เข้ามาห้ามฉาดใหญ่คนละทีสองที

ทหารเหล่านั้นทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนตรงตะเบ๊ะ "ไฮ่!"

ภายนอกดูเคารพ แต่ในใจคงสาปแช่งบรรพบุรุษมันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

เถ้าแก่ต้วนที่ยืนมองอยู่ไกลๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

สารวัตรหลิน... ช่างรักพวกพ้องอะไรเช่นนี้!

ท่าทางแบบนี้ มันเหมือนคนบุกเดี่ยวมาปล้นลานประหารชัดๆ!

สารวัตรหลินสุดยอดไปเลย!

จังหวะนั้นเอง คิตาฮาระ รันสุเกะ ก็เดินลงมาจากตึกบัญชาการ

"บะกะยาโร่! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เขาตีหน้ายักษ์มองนิมาตสึสลับกับหลินเจ๋อ น้ำเสียงเย็นเยียบ "เจ้าโง่สองตัว ตามฉันขึ้นไปที่ห้องทำงาน! อย่ามาขายขี้หน้าตรงนี้!"

นิมาตสึฮึดฮัดเก็บปืน เดินกระแทกเท้าปังๆ ขึ้นตึกไป

หลินเจ๋อปั้นหน้าสำนึกผิด กล่าวกับคิตาฮาระ "ท่านคิตาฮาระ ขอโทษจริงๆ ครับที่ก่อความวุ่นวาย"

คิตาฮาระมองไอ้บ้านิมาตสึ แล้วหันมามองหลินเจ๋อที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัว ถอนหายใจในอก อย่างไรเสียเขาก็ต้องเข้าข้างคนญี่ปุ่นด้วยกัน

แต่การวางตัวของหลินเจ๋อ ทำให้ตาชั่งในใจของคิตาฮาระเอนเอียงมาทางเขาเล็กน้อย

"ขึ้นไปคุยกันข้างบน"

เมื่อถึงห้องทำงาน คิตาฮาระด่ากราดทั้งคู่ไปหนึ่งยก แล้วจึงถาม "สรุปว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!"

นิมาตสึจ้องหลินเจ๋อตาเขม็ง "หลินเจ๋อขัดขวางการทำงานของผม บอกว่าจะให้ช่วย ผมปฏิเสธ เขาก็มาวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของผม!"

คิตาฮาระพยักหน้า "คุณหลิน ว่ามาซิ"

"ท่านคิตาฮาระ ท่านนิมาตสึจับคนมาเยอะเกินไป ไม่ใช่แค่คนลากรถ แม้แต่นักเรียนมัธยมฮุ่ยเหวินก็ยังจับมา เด็กคนนี้เป็นลูกชายเพื่อนสนิทผม เด็กอายุสิบกว่าปีจะเป็นฆาตกรโหดได้ยังไงครับ"

แค่เรื่องเนี้ย?

คิตาฮาระนึกด่านิมาตสึในใจว่าไอ้หัวสี่เหลี่ยม

ยุคนี้เพื่อกันไม่ให้ปลาหลุดรอด การจับเหวี่ยงแหเป็นเรื่องปกติ ย่อมมีผู้บริสุทธิ์ติดร่างแหมาเป็นเบือ

พอกวาดจับมา ก็ต้องมีคนมาวิ่งเต้นขอประกันตัว อย่าว่าแต่ระดับนิมาตสึเลย แม้แต่พันเอกมัตสึซากิเองก็ยังได้รับโทรศัพท์ฝากฝังให้ปล่อยคนอยู่บ่อยๆ

แค่ตรวจสอบดูว่าไม่มีปัญหา ปล่อยไปก็ได้บุญคุณแถมได้ตังค์ กองทัพเขาก็ทำกันแบบนี้มาตลอด ไอ้นิมาตสึทำไมมันถึงไม่รู้จักพลิกแพลงบ้างนะ

คิดได้ดังนั้น แต่ปากกลับพูดอีกอย่าง

คิตาฮาระทำหน้าขรึมตำหนิหลินเจ๋อ "คุณหลิน ความดีความชอบที่คุณมีต่อกองทัพ ผมเห็นอยู่ในสายตา แต่ครั้งนี้คุณทำไม่ถูก! การจับกุมผู้ต้องสงสัยรอบบ้านพักซ่งหงอี้เป็นคำสั่งของกองบัญชาการ ถ้าทุกคนทำแบบคุณ งานของเราจะเดินหน้าได้ยังไง"

หลินเจ๋อย่อมรู้งาน รีบน้อมรับ "ท่านคิตาฮาระ ท่านตำหนิถูกแล้วครับ ผมใจร้อนวู่วามไปหน่อย ผมขอโทษท่านนิมาตสึด้วยครับ"

คิตาฮาระพอใจมาก ถือว่ามีทางลงสวยๆ "แต่ว่านะ เด็กมัธยมที่คุณว่า ก็คงไม่น่าจะเป็นฆาตกรจริงๆ นั่นแหละ เอาอย่างนี้ เห็นแก่ที่คุณทุ่มเททำงานมาตลอด ผมจะไว้หน้าคุณสักครั้ง ให้คนไปตรวจสอบประวัติอีกที ถ้าไม่มีอะไรก็พาตัวกลับไปได้"

หลินเจ๋อรับมุกทันควัน แสดงท่าทีซาบซึ้งใจสุดขีด กล่าวขอบคุณแล้วรีบออกไปรับตัวคน

นิมาตสึเองก็พอใจ ท่านคิตาฮาระยังไงก็เข้าข้างคนกันเองอยู่วันยังค่ำ!

คิตาฮาระมองส่งหลินเจ๋อด้วยความเสียดาย

เฮ้อ! ทำไมคุณหลินถึงไม่ใช่คนญี่ปุ่นนะ!

ไม่ได้การ ต้องหาโอกาสโอนสัญชาติให้เขาให้ได้!

นิมาตสึกลอกตาไปมา แล้วเอ่ยขึ้น "ท่านคิตาฮาระ ผมยังรู้สึกว่าหลินเจ๋อคนนี้มีปัญหา ผมเคยอ่านประวัติเขา มันดูจงใจเกินไปที่จู่ๆ เขาก็โผล่มาแล้วก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ แถมครึ่งปีมานี้คดีแปลกๆ ที่เราเจอ ก็มักจะมีเขาเข้าไปพัวพันตลอด..."

คิตาฮาระนึกในใจ ถ้าแกมีวาทศิลป์สักครึ่งของเขานะ แกก็คงก้าวหน้าเร็วเหมือนกันนั่นแหละ!

"อ้อ แล้วไทเซจะเอายังไง"

"ท่านคิตาฮาระ ขออนุญาตให้ผมใช้โอกาสสืบคดีซ่งหงอี้นี้ ทดสอบความภักดีของหลินเจ๋ออีกสักครั้งเถอะครับ ยังไงการตรวจสอบภายในก็เป็นระเบียบปฏิบัติอยู่แล้ว"

คิตาฮาระจุดบุหรี่ พลิกแฟ้มเอกสารไปมา แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ "อยากทำก็ทำไป แต่ไทเซ ผมขอเตือนนะ การตรวจสอบภายในเป็นระเบียบก็จริง แต่กับคนที่สร้างประโยชน์ให้เรามหาศาล ต้องระมัดระวังให้มาก อย่าทำให้เขาเสียกำลังใจ เข้าใจที่ผมพูดไหม"

นิมาตสึดีใจที่ได้รับอนุญาต

"ไฮ่!"

แล้วก็เดินลิ่วออกไปอย่างฮึกเหิม ไม่รู้ทำไม สัญชาตญาณของเขามันร้องเตือนว่าหลินเจ๋อต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่

และเขา... เชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองเสมอ!

[จบแล้ว]