บทที่ 21 แกไปแหย่รังภัยพิบัติลำดับที่สี่เข้าให้

บทที่ 21 แกไปแหย่รังภัยพิบัติลำดับที่สี่เข้าให้

“ฟู่ว~”

เฉาเหวินเลี่ยงที่เพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จ พ่นควันเป็นวงกลมออกจากปากหลายวงพร้อมกับถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์

บุหรี่หลังอาหารนี่มันดีกว่าการเป็นเซียนจริงๆ

“ป่านนี้ ไวท์ไฮบิสกัสคงจะมีข่าวคราวอะไรบ้างแล้วมั้ง”

เฉาเหวินเลี่ยงผลักหน้าต่างออก กวาดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอกด้วยสีหน้าพึงพอใจ

อันที่จริง เขาไม่ได้จำเป็นต้องได้ตำแหน่งหัวหน้าคุมงานนั่นหรอก ด้วยสถานะของเขา จะมีหัวหน้าคุมงานเพิ่มหรือลดสักคนก็ไม่มีผลอะไร

แต่ใครใช้ให้เขาดันไปลั่นวาจากับลูกน้องไว้แล้วว่าจะมอบตำแหน่งว่างนี้ให้ลูกน้องคนนั้นกันล่ะ?

ในสถานที่อย่างโรงงานหล่อเย็นร้าง นอกจากเงินและอำนาจแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือ ‘หน้าตา’ ที่ทุกคนต้องเคารพยำเกรง!

ไวท์ไฮบิสกัสอาจจะไม่ได้ตั้งใจยั่วยุเขาจริงๆ แต่ในเมื่อเธอกล้าเข้ามาในเกมและหักหน้าเขา ก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

เฉาเหวินเลี่ยงบี้ก้นบุหรี่ลงบนขอบหน้าต่าง

ซ่า!

แมลงตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งถูกเผาจนดำเป็นตอตะโกอย่างง่ายดาย

เฉาเหวินเลี่ยงโยนก้นบุหรี่ลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้น เสียงตะโกนโวยวายดังลั่นก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง

“เกิดอะไรขึ้น?”

เขาผลักประตูเดินออกไปที่ลานโล่งด้านนอก มองซ้ายมองขวาอยู่แค่สิบวินาที ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

“ท่านรัฐมนตรี แย่ แย่แล้วครับ!”

เฉาเหวินเลี่ยงตวาด “จะรีบไปไหน? ฟ้ายังไม่ถล่มสักหน่อย”

“ครับ ครับ” ลูกน้องทำตัวนอบน้อม ไม่กล้าเถียงสักคำ

เฉาเหวินเลี่ยงแค่นหัวเราะ “ว่ามา เกิดอะไรขึ้น?”

ลูกน้องรีบรายงาน “ท่านรัฐมนตรี ไวท์ไฮบิสกัส เธอกับกลุ่มของเธอออกไปจับตัว คนนอก กลับมาได้สิบคนครับ!”

“กี่คนนะ?”

เฉาเหวินเลี่ยงสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป

ลำพังแค่ไวท์ไฮบิสกัสจับคนนอกได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่เล่นจับมาทีเดียวสิบคน บ้าไปแล้ว พวกแกไปจับคนหรือไปจ่ายตลาดกันแน่?

เขาทนยืนเฉยไม่ไหว รีบสาวเท้าไปยังต้นเสียงทันที

ลูกน้องที่มารายงานได้แต่ผายมืออย่างจนปัญญา เห็นไหมล่ะ? พอได้ยินเข้า ท่านก็ร้อนรนเหมือนกันนั่นแหละ

ไม่กี่นาทีต่อมา บริเวณหน้าประตูใหญ่ของแก๊งไฟป่า มีผู้คนมาชุมนุมกันกว่าร้อยคน

“สูดดด—”

“สูดดด↑”

เฉาเหวินเลี่ยงแทบนึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาในดงงู

สูดหาแม่พวกแกเหรอ มีอะไรให้สูดปากกันนักหนา?

“หลีกไป ให้หมด หลีกไปให้หมด!”

เขาเริ่มผลักผู้คนออกไปอย่างโมโห หลังจากแหวกคนไปได้ห้าหกคน ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปิดโล่ง

“ไหนขอดูหน่อยซิ... สูดดด!”

เฉาเหวินเลี่ยงเผลอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

ท่ามกลางฝูงชน ไวท์ไฮบิสกัสเดินนำหน้า ทางซ้ายคือสมาชิกในกลุ่มของเธอ ส่วนมือขวาถือเชือกเส้นหนึ่งที่ผูกโยง คนนอก ทั้งสิบคนเอาไว้

ภาพนี้ไม่ได้ดูอลังการงานสร้างอะไร แต่มันทำเอาทุกคนในที่นั้นอึ้งจนพูดไม่ออก

ขนาดหมูสิบตัวยังต้องใช้เวลาจับเป็นครึ่งค่อนวัน แต่นี่เธอเล่นจับคนมาสิบคนในเวลาแค่บ่ายเดียวเนี่ยนะ?

ล้อกันเล่นหรือเปล่า?

เฉาเหวินเลี่ยงรู้สึกขมขื่นในใจ

ทีนี้ ใครจะกล้าตั้งคำถามว่าผลงานของไวท์ไฮบิสกัสไม่พอที่จะเป็นหัวหน้าคุมงานได้อีก?

เขาเงยหน้าขึ้น เห็น หัวหน้าแก๊งไฟป่า กำลังประกาศให้สมาชิกทุกคนเอาเยี่ยงอย่างไวท์ไฮบิสกัส สมาชิกดีเด่นคนใหม่ของแก๊ง

“พวกแกทุกคนดูไว้เป็นตัวอย่าง เวลาเกิดเรื่องอย่าใช้แต่กำลัง ต้องรู้จักใช้สมองบ้าง ถ้าไม่รู้จักใช้สมอง ชาตินี้ก็เป็นได้แค่พวกปลายแถว!”

เฉาเหวินเลี่ยงรีบสะกิดคนข้างๆ

“เธอทำได้ยังไง?”

“อ้าว รัฐมนตรีเฉา? คืออย่างนี้ครับ ตอนที่หัวหน้าไป๋ออกไปข้างนอก เธอไปเจอพวกคนนอกกลุ่มนี้กำลังก่อไฟทำอาหารกันอยู่ เธอเลยนำสมาชิกในกลุ่มไปล่อพวกคนนอกออกมา แล้วฉวยโอกาสวางยาสลบในอาหาร จนจับพวกมันได้ทั้งหมด โอ้โห หัวหน้าไป๋นี่ทั้งกล้าหาญและรอบคอบจริงๆ ผมอยากจะฉลาดให้ได้สักครึ่งหนึ่งของเธอจัง” สมาชิกแก๊งไฟป่าที่เล่าให้ฟังทำหน้าตาอิจฉาสุดขีด

เฉาเหวินเลี่ยงทนดูภาพนี้ไม่ไหว หันหลังเตรียมจะเดินหนี

“เหวินเลี่ยง มาแล้วเหรอ”

เสียงของหัวหน้าแก๊งดังมาจากด้านหลัง

เฉาเหวินเลี่ยงจำใจต้องหันกลับไป “ฮ่าฮ่า ท่านหัวหน้า ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่ครับ?”

หัวหน้าแก๊งยิ้มแล้วตบไหล่เฉาเหวินเลี่ยง “มา มานี่สิเหวินเลี่ยง มาทำความรู้จักกับดาวรุ่งดวงใหม่ของแก๊งเราหน่อย พูดถึงเรื่องนี้ นายเองก็มีส่วนช่วยนะเนี่ย ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ถ้าไม่ใช่เพราะนายมาเตือน ฉันก็คงลืมนึกเรื่องหาหัวหน้าคุมงานคนใหม่ให้กลุ่มของมาร์ตินไปแล้ว ตอนนี้เยี่ยมเลย เราได้เจอดาวรุ่งพุ่งแรงโดยไม่คาดฝัน ฮ่าฮ่าฮ่า”

เฉาเหวินเลี่ยง: “...”

เขาอยากจะหัวเราะตามจริงๆ แต่หัวเราะไม่ออก

จะชมไวท์ไฮบิสกัสก็ชมไปสิ ทำไมต้องลากฉันไปเอี่ยวด้วย? จะฆ่ากันทางอ้อมหรือไง?

โลกบัดซบนี่!

เฉาเหวินเลี่ยงที่เดิมทีก็ไม่ใช่คนใจเย็นอยู่แล้ว แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา

ใจเย็นๆ ใจเย็นไว้ ต้องใจเย็นเดี๋ยวนี้!

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าพวกคนนอกกำลังมองมาที่เขาด้วยความสงสัย แววตาไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ความโกรธของเฉาเหวินเลี่ยงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

นี่เหล่าเฉาคนนี้หมดน้ำยาแล้ว หรือว่าพวกแกมันจองหองเกินไป? โดนจับมาแล้วยังไม่กลัวกันอีกเหรอ?

“มองอะไรวะ?”

เขาเดินดุ่มๆ ไปหา เครื่องขุด ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างเกรี้ยวกราด

ไม่กี่วันที่ผ่านมา เครื่องขุดเริ่มปรับตัวเข้ากับความสมจริงของเกมได้แล้ว ดังนั้นต่อให้โดนเฉาเหวินเลี่ยงจ้องหน้า เธอก็ไม่รู้สึกกลัว แถมยังจ้องกลับไปอีกหลายที

เหวินเลี่ยง?

คนบงการที่จ้างวานฆ่าฝูฝูชื่อเฉาเหวินเลี่ยงไม่ใช่เหรอ? หรือจะเป็นหมอนี่?

เครื่องขุดกำลังเดาอยู่ เฉาเหวินเลี่ยงก็หัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัด

เขาโดนคนนอกเมินใส่!

ดี ดี ดีมาก ไอ้พวกคนนอกพวกนี้ นอกจากจะฆ่าคนของเขาแล้ว ยังไม่เห็นหัวเขาอีก วันนี้เขาจะขอดูหน่อยซิว่าพวกคนนอกพวกนี้มันไม่กลัวตายจริงๆ หรือเปล่า!

เฉาเหวินเลี่ยงง้างมือขวาขึ้นสูง

ขณะที่กำลังจะฟาดลงไป หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นไวท์ไฮบิสกัส

“เธอ ไปฆ่ามันซะ”

“หือ ฉันเหรอ?”

ไวท์ไฮบิสกัสชี้มาที่ตัวเอง

เฉาเหวินเลี่ยงพูด “ใช่ เธอนั่นแหละ สังเกตไหม? คนนอกที่เธอจับมาพวกนี้ไม่กลัวอะไรเลย ปกติเรื่องแบบนี้มีคำอธิบายอยู่สองอย่าง หนึ่งคือพวกมันไม่กลัวตายจริงๆ สองคือพวกมันเป็นพวกเดียวกับเธอ แกล้งยอมให้จับเพื่อจะแฝงตัวเข้ามาในแก๊งไฟป่า”

“นี่ นี่มันไม่ถูกหรือเปล่าครับ?”

ก่อนที่ไวท์ไฮบิสกัสจะพูดอะไร ลูกน้องในกลุ่มของเธอก็เริ่มโวยวาย พวกเขามองไปที่หัวหน้าแก๊ง หวังว่าหัวหน้าจะพูดอะไรบ้าง

หัวหน้าแก๊งยิ้มแล้วพูดว่า “สิบคนก็นับว่าเยอะไปหน่อย เปลืองข้าวเปลืองน้ำ เราแค่ต้องการเค้นข้อมูล เก็บไว้สักสองสามคนก็พอ”

แม้หัวหน้าแก๊งจะไม่ได้สนับสนุนเขาอย่างเปิดเผย แต่เฉาเหวินเลี่ยงรู้ว่าเขาพลิกสถานการณ์ได้แล้ว

ต่อให้หลังจากนี้หัวหน้าแก๊งจะด่าหรือลงโทษ เขาก็ไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้ลงมือกับไวท์ไฮบิสกัสโดยตรง แต่ไวท์ไฮบิสกัสนั้นต่างออกไป

ถ้าเธอแอบสมรู้ร่วมคิดกับคนนอกจริงๆ ไม่ว่าเธอจะฆ่าหรือไม่ฆ่า เธอก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

แต่ถ้าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนนอก การฆ่าคนนอกทีเดียวตั้งเยอะขนาดนี้จะทำให้พวกมันโกรธแค้นสุดขีด และพวกคนนอกจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่

“ยืนบื้ออะไรอยู่? เร็วเข้าสิ” เฉาเหวินเลี่ยงเร่งเร้า

ท่าทีของเขาทำให้ผู้เล่นไม่พอใจทันที โดยเฉพาะพวกที่ดูไลฟ์สตรีมอยู่

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตของแก๊งไฟป่า เครื่องขุดก็เริ่มเปิดไลฟ์สตรีมแล้ว เธอดึงดูดผู้เล่นจำนวนมากให้เข้ามาดู โดยใช้ข้ออ้างว่าพาเที่ยวชมแก๊งไฟป่า

【เชี่ย ไอ้ระยำนี่! บังคับให้ไวท์ไฮบิสกัสฆ่าพวกเราเฉยเลย】

【ดูหน้าก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี】

【ตอนที่หัวหน้าแก๊งชมฝูฝู นึกว่าเป็นคนดี ที่ไหนได้ก็ตาแก่เจ้าเล่ห์เหมือนกัน】

【ทำไงดีล่ะทีนี้? ฝูฝูจะทำลงเหรอ? ถ้าไม่ทำจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นไหม?】

เครื่องขุดและคนอื่นๆ รีบส่งสายตาให้ไวท์ไฮบิสกัสอย่างมีความหมาย

แพทริก สตาร์ ถึงกับตะโกนออกมาตรงๆ “ฆ่าสิ เข้ามาฆ่าพวกเราเลย! คิดว่าฉันกลัวเหรอ?”

“หุบปาก ไอ้พวกคนนอกเฮงซวย พวกแกมันสมควรตายกันทุกตัว!”

เฉาเหวินเลี่ยงคำราม ในที่สุดก็เงียบลงได้ เขาหันไปมองไวท์ไฮบิสกัสด้วยสายตาเย็นชา

“ลงมือซะ ถ้าไม่ทำ ฉันว่าทุกคนคงสงสัยว่าเธอมีปัญหาแน่”

สีหน้าของไวท์ไฮบิสกัสเริ่มดูแปลกๆ

พี่ชาย พี่รู้ตัวไหมว่าเพิ่งทำอะไรลงไป?

พี่เพิ่งด่ากราดว่าผู้เล่นสมควรตายต่อหน้ากองทัพผู้เล่น นี่มันการประกาศสงครามชัดๆ!

แค่ไปแหย่แม่มดยังว่าน่ากลัวแล้ว แต่นี่ดันไปแหย่ ภัยพิบัติลำดับที่สี่? งานนี้ต่อให้เทวดาหน้าไหนก็ช่วยพี่ไม่ได้แล้วล่ะ

ช่างเถอะๆ

ขอไว้อาลัยให้สามวินาที

“ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้ ฉันก็ต้องพิสูจน์ตัวเอง”

ไวท์ไฮบิสกัสชักมีดสั้นออกมา ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอเดินตรงไปหาแพทริก สตาร์ แล้วแทงมีดลงไปที่หัวใจของเขา

【คุณสังหารแพทริก สตาร์ ได้รับค่าประสบการณ์ 200 แต้ม】

เอ๊ะ เดี๋ยวสิ ฆ่าผู้เล่นก็ได้ค่าประสบการณ์ด้วยเหรอ?

ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาทำเอาไวท์ไฮบิสกัสประหลาดใจสุดๆ

จากนั้นเธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น แพทริก สตาร์หนึ่งคนให้ 200 แต้ม ถ้าฆ่าอีกสัก 6-7 คน ก็น่าจะได้แปดเก้าร้อย บวกกับที่สะสมมาก่อนหน้านี้ เธอก็อัปเลเวลได้อีกรอบแล้ว

พูดตามตรง ไวท์ไฮบิสกัสเริ่มสับสนแล้วว่าเฉาเหวินเลี่ยงเป็นคนดีหรือคนเลวสำหรับเธอกันแน่

แม้เฉาเหวินเลี่ยงจะจ้องเล่นงานเธอตลอด แต่ตั้งแต่วันที่เขาส่งคนไปจ้างวานผู้เล่นให้มาฆ่าเธอ ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เฉาเหวินเลี่ยงคิดร้ายกับเธอ เธอกลับได้กำไรเป็นกอบเป็นกำทุกที

อย่างครั้งนี้ก็เหมือนกัน เธอเป็นคนฆ่าผู้เล่น เธอเป็นคนได้ค่าประสบการณ์ แต่เฉาเหวินเลี่ยงกลับเสนอหน้ามารับตีนแทนเธอทั้งหมด

ถ้าพี่เปียวคือผู้สนับสนุนเบอร์หนึ่งของเธอ งั้นเฉาเหวินเลี่ยงก็เรียกได้ว่าเป็น Angel Investor ของเธอเลยล่ะ