บทที่ 19 สังคมมันอันตรายจริงๆ

บทที่ 19 สังคมมันอันตรายจริงๆ

ด้วยความพยายามของเธอเมื่อสักครู่ ภาพลักษณ์ลึกลับที่ไวท์ฮิบิสกัสคาดหวังไว้ก็ได้ฝังรากลึกในใจของผู้เล่นอย่างสมบูรณ์ และสถานะสมาชิกแก๊งไวลด์ไฟร์ที่เดิมทีจะเป็นจุดด่างพร้อยในสายตาผู้เล่น ณ โรงงานหล่อเย็นร้างแห่งนี้ ก็ถูกแทนที่ด้วยบทบาทสายลับ

จากนี้ไป เธอเพียงแค่ต้องค่อยๆ เติมเต็มภาพลักษณ์ลึกลับนี้ให้สมบูรณ์ โดยอิงจากการพูดคุยของผู้เล่นในฟอรัมและแผนการในอนาคตของเธอ

สิ่งที่ไวท์ฮิบิสกัสได้รับจริงๆ นั้นมีมากกว่านั้น

สำหรับเธอ สิ่งล้ำค่าที่สุดในระยะนี้คือความรู้สึกผิดที่ผู้เล่นมีต่อเธอ

ด้วยความรู้สึกผิดนี้ เธอจะไม่ใช่แค่ "แจกันสวยๆ" ในสายตาผู้เล่นอีกต่อไป และด้วยความรู้สึกผิดนี้ เธอจะสามารถบัญชาการผู้เล่นได้ง่ายขึ้น

การแสดงครั้งนี้คุ้มค่าเหนื่อยจริงๆ

ไวท์ฮิบิสกัสกลับบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน อันที่จริงเธอยังมีไพ่ตายเด็ดๆ อีกหลายใบที่ยังไม่ได้งัดออกมาใช้

ทำยังไงถึงจะสร้างตัวละครที่น่าจดจำและเป็นที่รักได้อย่างรวดเร็ว?

นอกจากจะปั้นบารมีตัวละครให้สูงส่งไร้เทียมทานแล้ว ทริคที่ง่ายที่สุดก็คือสร้างเรื่องเข้าใจผิดและการเสียสละ!

ยกตัวอย่างเช่น

มีตัวละครหญิงคนหนึ่งในเกม ลึกลับและงดงาม แต่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ปรากฏตัว ข้อมูลทุกอย่างกลับบอกใบ้ว่าเธอเป็นตัวร้าย แต่เมื่อเนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้น ตอนที่ผู้เล่นตกอยู่ในความสิ้นหวัง เธอกลับใช้การเสียสละตัวเองที่ยิ่งใหญ่และงดงามที่สุดเพื่อเบิกทางให้ผู้เล่นคว้าชัยชนะในท้ายที่สุด

ถ้าใส่รายละเอียดการสร้างตัวละครให้ลึกซึ้งเข้าไปอีก ผลลัพธ์สุดท้ายจะต้องเปรี้ยงปร้างเหมือนไฟลามทุ่ง ทุกจังหวะจะกระแทกใจผู้เล่นและจุดอ่อนของทีมพัฒนาอย่างจัง ยากที่ผู้เล่นจะไม่ประทับใจจนฝังใจ

อย่างไรก็ตาม ไวท์ฮิบิสกัสตอนนี้ก็แค่คิดไปเรื่อย ความแข็งแกร่งของเธอยังไม่เอื้อให้ทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนั้น

"อันยา ออกมากินข้าวได้แล้ว"

"เอ่อ ลูกพี่ เราไม่ต้องไปจัดการพวกคนนอกกับคนที่เรียกพวกเขามาจริงๆ เหรอ?"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพวกนั้นก็ช่วยเราจัดการเอง กินข้าวก่อนเถอะ"

...

สามทุ่มตรง

ข้างถังเก็บน้ำขนาดยักษ์ที่ทรุดโทรม ชายสวมเสื้อกล้ามสีขาวยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือเก่าครึคระ

"ดึกป่านนี้แล้วเหรอ? ถ้าทุกอย่างราบรื่น ป่านนี้ไวท์ฮิบิสกัสน่าจะตายไปแล้ว"

ท่านผู้นั้นให้เงินเขามา 2000 หยวนสำหรับงานนี้ ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องลงแรงเยอะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะจ้างวานคนนอกได้สำเร็จด้วยเงินแค่ 500 ฟันกำไรเน้นๆ 1500 ในคราวเดียว รวยเละเทะ

ต้องยอมรับว่าพวกคนนอกพวกนั้นโง่จนน่าเอ็นดู

กล้ารับทุกงาน กล้าร่วมมือกับทุกคน ไม่กลัวโดนฆ่าปิดปากหลังจบงานบ้างเลยหรือไง?

ไอ้หนู วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนดีๆ ให้ แล้วจะให้รู้ว่าสังคมมันโหดร้ายขนาดไหน!

ชายเสื้อกล้ามกระดิกขาอย่างมีความสุข

ไม่กี่นาทีต่อมา กุยยี่หว่อฟู่ก็ปรากฏตัวในสายตา

มันกลับมาแล้ว พวกคนนอกนี่รักษาคำพูดสมคำร่ำลือจริงๆ

ชายเสื้อกล้ามเดินเข้าไปหาพร้อมเสียงหัวเราะ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

กุยยี่หว่อฟู่ไม่ได้มาคนเดียว เขาพกคนนอกมาด้วยอีกสี่คน แต่ละคนแผ่รังสีอำมหิตราวกับใครไปติดหนี้พวกมันมาเป็นล้าน

"พวกแกจะทำอะไร?"

ชายเสื้อกล้ามรู้สึกเสียวสันหลังวาบและสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

"แกคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ?" กุยยี่หว่อฟู่แสยะยิ้ม "ไม่ต้องเกรงใจไอ้สารเลวนี่ ทุกคนลุย!"

เขาพุ่งเข้าไปพร้อมสาดปูนขาวอย่างรวดเร็ว

ดูไว้ นี่คือวิชาต่อสู้สำนักฟูฟู!

ก่อนที่ชายเสื้อกล้ามจะทันตั้งตัว มังกรหายนะก็เหวี่ยงตาข่ายที่ถักขึ้นลวกๆ คลุมร่างเขาไว้

"รุมมันเลย!"

แพทริคสตาร์ตะโกนลั่น คนอื่นๆ ที่ถือไม้หน้าสามก็เริ่มกระหน่ำตีอย่างไม่ยั้งมือ

หนึ่งที สองที สามที ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ชายเสื้อกล้ามสติแตก

"ไอ้พวกขอทานต่างถิ่น กล้าดียังไงมาลอบกัดข้า?! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

เขาดิ้นรนจะหลุดจากตาข่าย ดวงตาเบิกโพลงน่ากลัวราวกับปีศาจกินคน

ทว่า ยังไม่ทันได้อวดเบ่งถึงวินาที จีนักขุดก็สะบัดมือสาดพริกป่นที่ซ่อนไว้ออกไปอย่างคล่องแคล่ว

"แค่ก แค่ก แค่ก..." ผู้เล่นคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ไอโขลกขลาก "องค์หญิงนักขุด เล็งให้มันแม่นๆ หน่อยสิ! โดนฉันด้วยเนี่ย"

จีนักขุดรีบโบกมือ "คราวหน้าไม่พลาดแน่ คราวหน้าไม่พลาดแน่"

พวกเขายังมีเวลาคุยเล่นกัน แต่สภาพจิตใจของชายเสื้อกล้ามกำลังจะระเบิด

ตายังไม่หายแสบจากปูนขาว ตอนนี้มาเจอพริกป่นซ้ำเข้าไปอีก นี่พวกคนนอกกะจะโรยเกลือพริกไทยปรุงรสเขาเลยรึไง?

เขาไม่มีกะจิตกะใจจะสู้ต่อแล้ว เขาโซซัดโซเซวิ่งหนีกลับไป เชื่อว่าด้วยความชำนาญพื้นที่ เขาต้องหนีรอดได้แน่

หลังจากวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง ชายเสื้อกล้ามก็หันกลับมาขู่

"ไอ้พวกสารเลว ฝากไว้ก่อนเถอะ! สักวัน..."

ยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงกรีดร้องก็หลุดออกมาจากลำคอ

"เชี่ย ใครมันเอาตะปูเรือใบมาโปรยไว้เนี่ย?!"

ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่เท้าทำให้ชายเสื้อกล้ามเสียหลักล้มตึงลงกับพื้น

เมื่อมองผ่านสายตาที่พร่ามัวเห็นผู้เล่นคนอื่นๆ โผล่ออกมาจากความมืด เขาก็เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง

ไม่ต้องสงสัยเลย ตะปูพวกนี้ต้องเป็นฝีมือพวกคนนอกแอบมาโปรยไว้แน่ๆ

บัดซบ สังคมมันโหดร้ายจริงๆ!

ไหนบอกว่าคนนอกรักษาคำพูด รับงานไหนก็ทำให้สุดความสามารถไง? ทำไมกับเขาถึงเป็นแบบนี้? เขายังไม่ทันขยับตัว พวกคนนอกพวกนี้ก็เล่นงานเขาแล้ว มีความแค้นอะไรกันนักหนา?

เขาเจอคนเลวมาเยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอพวกไร้ยางอายขนาดนี้ ถ้าคนนอกทุกคนเป็นแบบนี้ อนาคตของโรงงานหล่อเย็นร้างคงจินตนาการไม่ออกเลย!

"พวกแกต้องการอะไรกันแน่?" ชายเสื้อกล้ามพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น

กุยยี่หว่อฟู่เดินเข้าไปเตะซ้ำ "บอกมา! ใครสั่งให้แกมาจ้างฉันฆ่าคน?"

ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้!

ชายเสื้อกล้ามตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่พอเห็นปูนขาวในมือกุยยี่หว่อฟู่ เขาก็ยอมจำนนทันที

"บอกแล้ว บอกแล้ว! อย่าตี! เฉาเหวินเหลียง หัวหน้าแผนกโลจิสติกส์ของแก๊งไวลด์ไฟร์! เขาบังคับข้า!"

ขณะที่กุยยี่หว่อฟู่กำลังสอบสวนชายเสื้อกล้าม แพทริคสตาร์ไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดเวลา ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับไม่หยุด

แม้วิธีการพวกนี้จะดูต่ำช้า แต่มันได้ผลชะงัดนัก!

ถ้าพวกเขาใช้วิธีต่อสู้ปกติกับมอนสเตอร์ระดับอีลีทตัวนี้ อย่างน้อยๆ สิบคนต้องมีตายไปบ้าง และถ้าซวยหน่อย อาจจะตายยกทีมเลยก็ได้ ไม่ใช่แค่ถลอกปอกเปิกนิดหน่อยแบบนี้

หรือนี่จะเป็นวิธีเล่นเกมที่แท้จริง?

เมื่อก่อนเขามัวแต่กังวลเรื่องเลือกอาชีพ เรื่องไกด์เก็บเวล ยึดติดกับกรอบเดิมๆ ของเกมที่เคยเล่น

เกมอิสระมันต้องเล่นด้วยวิธีการที่อิสระที่สุดสิ!

ณ วินาทีนี้ เหมือนมีบางอย่างตื่นขึ้นในส่วนลึกของจิตใจแพทริคสตาร์

...

ดึกสงัด ณ สำนักงานแผนกโลจิสติกส์ แก๊งไวลด์ไฟร์ มีเสียงเคาะประตูตังขึ้น

"เข้ามา"

ประตูถูกผลักออก คนคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

เฉาเหวินเหลียงวางแก้วน้ำในมือลง "ไวท์ฮิบิสกัสตายแล้วเหรอ?"

คนคนนั้นรีบส่ายหน้า "เปล่าครับ ยังไม่ตาย คนที่เราส่งไปต่างหากที่ตาย มีคนเห็นเขาโดนกลุ่มคนนอกรุมตีตาย"

"ว่าไงนะ?!" เฉาเหวินเหลียงลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้าเหลี่ยมฉายแววอำมหิตน่าสะพรึง "มันไปยั่วยุพวกคนนอกกลุ่มนั้นได้ยังไง?"

คนคนนั้นตอบตะกุกตะกักด้วยความประหม่า "ไม่... ไม่ทราบครับ"

"ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์สิ้นดี! เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ จะเลี้ยงแกไว้ทำซากอะไร?!"

เฉาเหวินเหลียงต่อยแก้วน้ำแตกกระจาย แล้วเดินปึงปังออกไป

"หัวหน้า จะไป..."

"ฉันจะไปหาบอส! บัดซบ ฉันอยากให้ไอ้พวกคนนอกตายให้หมด!"

เฉาเหวินเหลียงโกรธจนควันออกหู

แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ พวกคนนอกถึงได้ดุร้ายขึ้นมา แต่เขาก็นึกวิธีอื่นออกแล้ว

ในเมื่อจ้างคนนอกไปฆ่าไวท์ฮิบิสกัสไม่สำเร็จ เขาจะส่งไวท์ฮิบิสกัสไปสู้กับพวกคนนอกเองซะเลย

ถ้าฆ่าแกไม่ได้ ฉันยอมเปลี่ยนนามสกุลเลยเอ้า!