บทที่ 17: รีบชิงตัดหน้าซะตอนนี้เลยดีกว่า

บทที่ 17: รีบชิงตัดหน้าซะตอนนี้เลยดีกว่า!

ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ จินโดจุนก็คอยเรียกเธอว่า "พี่ฮยอนมิน" อยู่ตลอด ทำเอาความประทับใจที่โมฮยอนมินมีต่อเด็กน้อยคนนี้เพิ่มขึ้นเป็นกอง

จินโดจุนยังได้รู้อีกว่าตอนนี้โมฮยอนมินเรียนอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติยงซาน และเธอก็อยู่ชั้นมัธยมต้นปี 1 เหมือนกัน เพียงแต่อยู่คนละห้องกับเขา

ข่าวนี้ทำเอาจินโดจุนดีใจจนเนื้อเต้น เขาไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้ และโมฮยอนมินที่เขาหมายปองมานานจะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้

ดูท่าเขาคงต้องขอโทษพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่างจินซองจุนซะแล้ว งานนี้เขาตั้งใจจะแย่งโมฮยอนมินมาให้ได้ ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก!

คนรอบข้างที่เห็นการหยอกล้อกันของคู่กิ่งทองใบหยกคู่นี้ ต่างพากันยิ้มอย่างมีความนัย

"ประธานจิน ไม่นึกเลยว่าหลานชายคนเล็กของคุณจะอายุแค่นี้ แต่รู้จักโปรยเสน่ห์ใส่สาวๆ แล้วนะ ฮ่าๆๆ!" คนที่เอ่ยแซวคือประธานจู แห่งแดฮยองกรุ๊ป

เขาเหลือบไปเห็นจินโดจุนและโมฮยอนมินนั่งคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่ใกล้ๆ เลยพูดหยอกล้อกับจินยางชอล

"เฮอะ! โดจุนของเราหน้าตาดี ก็ต้องเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ เป็นธรรมดา ไม่เหมือนบางคนที่มีลูกหน้าตาอัปลักษณ์แถมยังไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย" เจอประธานจูอียุนแซวมาแบบนี้ จินยางชอลก็ไม่ยอมลดราวาศอก สวนกลับทันควัน

"..." คนรอบข้างแทบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ก็จริงอย่างที่ว่า จินโดจุนได้ความหล่อเหลามาจากพ่อและแม่เต็มๆ แม้จะอายุแค่ 8 ขวบ แต่พอใส่สูทที่ตัดมาพอดีตัว เขาก็ดูเป็นหนุ่มน้อยรูปงามคนหนึ่งเลยทีเดียว

ถ้าวัดกันแค่หน้าตา เขาชนะพวกลูกหลานรุ่นใหม่ของตระกูลจูแห่งแดฮยองกรุ๊ปขาดลอย

"ชิ หน้าตาดีแล้วจะกินได้หรือไง? ถ้าไร้ความสามารถ มันก็เสียของเปล่าๆ ตระกูลจินของคุณหาคนเก่งๆ ได้น้อยนัก ไม่เหมือนตระกูลจูของผม ผมมีทายาทที่เก่งกาจถึงห้าคนเชียวนะ!"

เมื่อโดนคู่แข่งเก่าเหน็บแนม ประธานจูอียุนก็ไม่ยอมถอย

เขาคือมืออาชีพด้านการอวดลูก!

ลูกชายทั้งห้าคนของเขาล้วนมีความสามารถสูง และธุรกิจหลายอย่างของแดฮยองกรุ๊ปก็อยู่ภายใต้การบริหารของพวกเขา ซึ่งทำผลงานได้ดีเยี่ยม

...

ไม่นาน โรแทอูก็เดินทางมาถึงงานเลี้ยง

นอกจากการกล่าวขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนตามปกติแล้ว เขายังหารือเกี่ยวกับแผนการพัฒนาและนโยบายในอนาคตกับบรรดาผู้นำแชโบลทั้งหลาย

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน โตชิบา คอร์ปอเรชั่น ของญี่ปุ่นเพิ่งถูกสหรัฐอเมริกาคว่ำบาตร

บริษัทผู้ผลิตชั้นนำของเอเชียที่ตอนนี้จ่อจะล้มละลาย เพียงเพราะสหรัฐฯ พบหลักฐานว่าโตชิบาขายเครื่องจักร CNC ความแม่นยำสูงให้รัสเซีย ซึ่งเป็นการละเมิดข้อตกลงการห้ามส่งออก

แต่ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นเสือเฒ่า ใครจะไปหลงเชื่อข่าวตื้นเขินแค่นั้น?

เป็นที่รู้กันดีว่าก่อนหน้านี้ อุตสาหกรรมการผลิตและเทคโนโลยีเซมิคอนดักเตอร์ของญี่ปุ่นพัฒนาอย่างก้าวกระโดด จนถึงขั้นเทียบชั้นกับสหรัฐฯ ได้แล้ว

การที่สหรัฐฯ คว่ำบาตรโตชิบา ย่อมมีเจตนาแอบแฝงเพื่อกดดันญี่ปุ่นอย่างแน่นอน

โรแทอูยังแจ้งข่าวล่าสุดจากสหรัฐฯ ให้ทุกคนทราบว่า ทางนั้นมองเห็นศักยภาพการพัฒนาเศรษฐกิจของเกาหลีและต้องการให้การสนับสนุน

สีหน้าของเหล่าแชโบลเคร่งเครียดขึ้นทันตาเห็น

ทำไมพวกเขาจะไม่รู้ว่านายทุนอเมริกันคิดอะไรอยู่?

ก็แค่ต้องการหนุนเกาหลีขึ้นมาคานอำนาจญี่ปุ่น และหวังจะเข้ามากอบโกยผลประโยชน์จากเกาหลีนั่นแหละ

แม้จะไม่มีใครอยากให้คนนอกเข้ามาแทรกแซง แต่พวกเขาจะทำอะไรได้?

อิทธิพลของสหรัฐฯ ไม่ใช่สิ่งที่แขนเล็กๆ ของพวกเขาจะไปงัดข้อได้!

ผู้นำแชโบลหลายคนเริ่มครุ่นคิดหาทางหนีทีไล่และกลยุทธ์การพัฒนาต่อไป

แต่จินยางชอลกลับสงบนิ่ง เขาคาดการณ์ผลลัพธ์การแข่งขันระหว่างสหรัฐฯ กับญี่ปุ่นไว้นานแล้ว และความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นเป็นเพียงเรื่องของเวลา

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วง Black Monday ที่ผ่านมา เขาฟันกำไรก้อนโตจากตลาดหุ้นสหรัฐฯ มาแล้ว

ต่อให้นายทุนอเมริกันจะเข้ามา "เก็บเกี่ยวผลประโยชน์" ในเกาหลี เขาก็จะไม่ยอมให้พวกนั้นสมหวังง่ายๆ เพราะตอนนี้เขามีเงินทุนหนาพอที่จะรับมือกับปัญหาต่างๆ ได้สบาย

...

ไม่นานงานเลี้ยงก็ใกล้เลิกรา จินยุนกีและภรรยาเดินเข้ามารับจินโดจุนกลับ

เห็นดังนั้น จินโดจุนก็ฉวยโอกาสหอมแก้มโมฮยอนมินฟอดใหญ่ แล้วยิ้มพูดว่า "พี่ฮยอนมิน ผมกลับบ้านก่อนนะ! พรุ่งนี้ผมจะมาเล่นด้วยใหม่!"

ทุกคนตะลึงกับการกระทำอันอาจหาญของจินโดจุน ไม่มีใครคิดว่าเด็กฉลาดอย่างเขาจะกล้าทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้

อีแฮอินเห็นเข้าถึงกับบิดหูจินโดจุนลากออกไปอบรมชุดใหญ่

ส่วนโมฮยอนมินยืนหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้น ด้วยความเขินอายจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

พ่อแม่ของโมฮยอนมินก็รีบเดินเข้ามา

พอรู้ว่าลูกสาวโดนหลานชายคนเล็กตระกูลจินขโมยหอมแก้ม พวกเขาก็อึ้งจนพูดไม่ออก มันช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เด็กนั่นอายุเท่าไหร่กันเชียว?

จินซองจุน หลานชายคนโตที่ยืนอยู่ข้างจินยางชอล มองลูกพี่ลูกน้องด้วยความอิจฉาตาร้อน

เขาไม่คิดเลยว่าจินโดจุน ไอ้เด็กบ้าคนนี้จะมีปัญญาจีบสาวสวยขนาดนี้ แถมยังขโมยจูบได้สำเร็จอีก

พระเจ้าช่วย มันกล้ากว่าเขาเสียอีก!

นี่มันงานเลี้ยงที่ประธานาธิบดีจัด มีตระกูลแชโบลน้อยใหญ่เป็นสิบตระกูลมาร่วมงาน

มันกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้? ไม่กลัวคุณปู่โกรธหรือไง?

...

"โดจุนอ่า หลานชอบแม่หนูคนนั้นมากเลยเหรอ?" ระหว่างทางกลับบ้าน จินยางชอลถามจินโดจุนด้วยรอยยิ้ม

ในความทรงจำของเขา จินโดจุนเป็นเด็กฉลาดเสมอ ตามหลักแล้วไม่น่าจะทำอะไรปุบปับแบบนั้น!

"อื้อครับ พี่ฮยอนมินสวยมาก ผมชอบพี่เขามาก

ผมจะแต่งงานกับพี่เขา แล้วให้พี่เขามาเป็นเจ้าสาวของผม!" จินโดจุนตอบอย่าง "ใสซื่อ"

"ฮ่าๆๆ! หลานอายุเท่าไหร่กัน? คิดเรื่องหาเมียแต่หัววันเชียว?" คำตอบของจินโดจุนทำเอาจินยางชอลหัวเราะลั่น

เขาไม่นึกเลยว่าจินโดจุนในวัย 8 ขวบ จะมองการณ์ไกลขนาดนี้?

น่าสนใจจริงๆ!

"ชิ—! พฤติกรรมของโดจุนมันเสียมารยาทชัดๆ

ทำเอาตระกูลจินของเราเสียชื่อหมด" จินดงกี อาคนรองพูดเหน็บแนมขึ้นมา

"สงสัยได้เชื้อพ่อมันมา ชอบสาวสวยเหมือนกันสินะ?" จินฮวายองเสริมอย่างดูแคลน

เธอไม่ชอบหน้าครอบครัวจินโดจุนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ทีนี้พอสบโอกาส ก็ต้องสาดโคลนใส่ให้เต็มที่

"พอได้แล้วน่า หลานมันก็หลานพวกแกนะ

แกเพิ่งจะ 8 ขวบ จะชอบเด็กผู้หญิงสวยๆ มันแปลกตรงไหน?

อีกอย่าง ต่อให้หลานมันชอบจริงๆ ถ้าหลานชายของฉัน จินยางชอล ได้แต่งงานกับแม่หนูคนนั้น มันจะไปเสียหายตรงไหน?" จินยางชอลกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

ในสายตาของเขา ลูกสาวเจ้าของฮยอนซองเดลี่ถือเป็นคู่ที่เหมาะสมกับหลานชายคนเล็กของเขา และคนอื่นไม่มีสิทธิ์วิจารณ์

เห็นจินยางชอลเริ่มมีน้ำโห คนอื่นๆ ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ และไม่กล้าพูดอะไรต่อ

ทว่า จินซองจุน ในฐานะหลานชายคนโต กลับมีสีหน้าไม่สบอารมณ์สุดขีด

ในงานเลี้ยงวันนี้ เขาวางตัวสุภาพเรียบร้อยสมเป็นสุภาพบุรุษทุกระเบียดนิ้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนไอ้เด็กบ้านี่แย่งซีนไปหมด

แถมไอ้เด็กนี่ดันไปจีบสาวในงาน แล้วปู่ก็ดันเข้าข้างมันอีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นบ้า

ขากลับ โมฮยอนมินโดนแม่ซักไซ้ไล่เลียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาเห็นว่าลูกสาวฉลาดมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้ลูกสาวเพิ่งจะวัยรุ่น ส่วนอีกฝ่ายเป็นแค่เด็ก 8-9 ขวบ

พวกเขารู้สึกว่าต้องถามให้รู้เรื่อง เดี๋ยวจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่

ยังไงซะ อีกฝ่ายก็เป็นถึงหลานชายคนเล็กของซุนยางกรุ๊ป แม้จะไม่ใช่หลานคนโต แต่ก็เป็นที่โปรดปรานของประธานจินยางชอลมาก พวกเขาจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ