บทที่ 17 วันหยุด

บทที่ 17 วันหยุด

วันเปิดเรียน

เมื่อถังเหยียนมาถึงห้องเรียน เพื่อนทุกคนต่างปรบมือต้อนรับเธออย่างพร้อมเพรียงจนเธอรู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย เธอได้แต่โบกมือปัดไปมาพัลวันและพูดว่า "ขอบใจทุกคนมากนะ"

พอนั่งลงที่โต๊ะได้ มิโกะก็รีบยื่นหน้าเข้ามาทันที "ถังเหยียน ขอบใจเธอมากเลยนะ คะแนนของฉันพอที่จะเข้าโรงเรียนมัธยมสาธิตได้แน่นอน! รักเธอที่สุด จุ๊บๆๆๆ~"

"เอาล่ะ เธอต้องขยันต่อไปนะ ในอนาคตพวกเราจะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งด้วยกัน!" ถังเหยียนรู้สึกยินดีไปกับมิโกะด้วย จากนี้ไป ชะตาชีวิตของพวกเธอทั้งสองคนจะไม่เหมือนกับชาติที่แล้วอีกต่อไป

วันนี้หลักๆ คือการกลับมาโรงเรียนเพื่อรับใบเกรด ตามด้วยการฟังโอวาทครั้งสุดท้ายจากครูประจำชั้น ก่อนกลับบ้าน ถังเหยียนถูกเชิญไปที่ห้องผู้อำนวยการโดยมีครูประจำชั้นพาไป และพ่อแม่ของเธอก็รออยู่ที่นั่นแล้ว

เมื่อผู้อำนวยการเห็นถังเหยียน รอยย่นบนใบหน้าก็บานแฉ่งเป็นดอกเบญจมาศ "ถังเหยียน ยินดีด้วยนะที่สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบเข้ามัธยมปลายปีนี้! มีนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์สองท่านมารอสัมภาษณ์เธออยู่ ทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่าคุยเล่นกับเพื่อนก็แล้วกัน"

ถังเหยียนพยักหน้า เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงขั้นตอนตามธรรมเนียม พ่อแม่ของเธอถูกสัมภาษณ์ไปเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เธอคนเดียว

โชคดีที่นักข่าวถามเพียงคำถามพื้นฐาน เช่น มีเคล็ดลับการเรียนอะไรจะแบ่งปันให้น้องๆ รุ่นต่อไปบ้าง

ในที่สุด หลังจากรับทุนการศึกษาที่ผู้อำนวยการมอบให้และถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ถังเหยียนก็เดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับพ่อแม่

อันที่จริงตั้งแต่วันที่ผลสอบออก โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเมืองก็ได้โทรศัพท์มาเชิญถังเหยียนให้ไปเรียนที่นั่น แต่ถังเหยียนปฏิเสธไปอย่างสุภาพ เพราะเธอวางแผนจะเข้าโรงเรียนมัธยมสาธิตอยู่แล้ว ดังนั้นทุนการศึกษาที่ผู้อำนวยการมอบให้จึงหนาเป็นพิเศษ พอกลับมาดูที่บ้าน ถังเหยียนพบว่ามันมีมูลค่าถึงห้าหมื่นหยวน

แม้เงินห้าหมื่นจะไม่ใช่จำนวนมากสำหรับเธอในตอนนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับทุนการศึกษาจากน้ำพักน้ำแรงในการเรียน มันช่างน่าจดจำยิ่งนัก!

ดังนั้น ถังเหยียนจึงตัดสินใจใช้เงินทุนการศึกษานี้เลี้ยงมื้อใหญ่คนทั้งครอบครัว! ความสุขที่ได้แบ่งปันย่อมดีกว่าสุขอยู่คนเดียว!

"โฮสต์ ฉันอิจฉาจังเลยที่คุณได้กินมื้อใหญ่! ถ่งจื่ออิจฉาตาร้อนไปหมดแล้ว~ งื้อๆๆ..."

"ระบบก็กินข้าวได้ด้วยเหรอ?" ถังเหยียนถามด้วยความแปลกใจ

"ไม่ได้... ฮือๆๆ..."

เอาเถอะ~ เรื่องนี้เธอช่วยไม่ได้จริงๆ

ไม่กี่วันต่อมา ผลสอบปลายภาคของถังอวี้ก็ออกมาเช่นกัน เขาสอบได้ที่สิบเจ็ดของห้อง และที่สองร้อยสามสิบเอ็ดของระดับชั้น อันดับในห้องดีขึ้นสิบเอ็ดอันดับ และอันดับในระดับชั้นพุ่งขึ้นมาถึงหนึ่งร้อยสามอันดับเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

วินาทีที่รู้ผลสอบ ถังอวี้วิ่งหน้าตั้งมาหาถังเหยียนด้วยความตื่นเต้น "พี่สาว ผมสอบได้คะแนนดีขึ้น มีรางวัลให้ไหม?"

พ่อถังตบกะโหลกลูกชายไปทีหนึ่ง "แกสอบให้ได้คะแนนดีเพื่อมาทวงรางวัลจากพี่สาวเรอะ? นี่แกเรียนหนังสือเพื่อพี่สาวรึไง?"

"(⊙o⊙)..." ในตอนนั้นเอง ถังอวี้เริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของบ้านนี้

"อยากได้รองเท้าผ้าใบคู่ไหนล่ะ? ส่งรูปมาให้พี่สิ" ถังเหยียนรู้สึกว่าการใช้วัตถุสิ่งของมากระตุ้นการเรียนของน้องชายนั้นคุ้มค่ามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง

ถังอวี้รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งรูปให้ถังเหยียนทันที

เมื่อได้รับรูป ถังเหยียนก็ส่งต่อให้พนักงานขายที่เธอแอดไลน์ไว้ตอนไปห้าง LK ที่ปักกิ่ง พออีกฝ่ายตอบกลับมาว่ารุ่นลิมิเต็ดนี้ของหมดหน้าร้าน ต้องรอโอนของประมาณครึ่งเดือน ถังเหยียนก็โอนเงินไปจองทันทีและกำชับให้ส่งไปรษณีย์มาเมื่อของถึง

ความปรารถนาของถังอวี้เป็นจริง เขาวิ่งกลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือต่อด้วยความดีใจ! การเรียนทำให้เขามีความสุขจริงๆ! ใครก็อย่ามาขัดขวางการตั้งใจเรียนและการพัฒนาตัวเองของเขาเชียวนะ!

พ่อถังทนดูท่าทางไม่ได้เรื่องของลูกชายไม่ไหว พลางคิดในใจว่าตอนนั้นที่โรงพยาบาลอุ้มเด็กกลับมาผิดคนหรือเปล่าหนอ

วันนี้เป็นวันที่ตระกูลถังย้ายบ้าน

วิลล่าหมายเลข 10 ในหมู่บ้านจูอวิ๋นซานจวงถูกทำความสะอาดเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านเข้าชุดกันถูกจัดวางเข้าที่ กุญแจและโฉนดที่ดินถูกส่งถึงมือถังเหยียนตั้งแต่วันที่สามหลังจากซื้อบ้าน

รถยนต์คันใหม่ที่ซื้อไว้ก็จัดการเรื่องทะเบียนเสร็จและถูกนำมาส่งถึงหน้าบ้าน นอกจากนี้ พ่อถังยังขายรถคันเก่าของเขาให้กับเพื่อนร่วมงานในราคาหนึ่งหมื่นหยวน แถมพ่อถังยังยื่นใบลาออกแล้วด้วย โดยให้เวลาบริษัทหาคนแทนหนึ่งเดือน และเขายังต้องจัดการงานส่งมอบในช่วงครึ่งเดือนที่เหลือ

ของใช้ในบ้านหลังเก่าบางส่วนไม่ได้ถูกขนมาที่บ้านใหม่ เพราะถังเหยียนรู้สึกว่าบ้านใหม่ก็ต้องคู่กับบรรยากาศใหม่ๆ ข้าวของเครื่องใช้ควรเปลี่ยนใหม่ให้เข้าชุดกันจะดีกว่า

แม่ถังเองก็รู้สึกว่าของที่ใช้อยู่เดิมดูไม่เข้ากับความหรูหราของบ้านใหม่ จึงตัดใจทิ้งความคิดที่จะขนมา เหล่าผู้หญิงในบ้านต่างพากันช้อปปิ้งและตกแต่งบ้านใหม่อย่างสนุกสนานในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา โดยไม่ต้องคอยพะวงเรื่องราคาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

ถังเหยียนพอใจกับสิ่งนี้มาก!

ผู้จัดการฝ่ายนิติบุคคลของหมู่บ้านจูอวิ๋นซานจวงรู้ว่าครอบครัวถังจะย้ายเข้ามาวันนี้ จึงพากลุ่มพนักงานมายืนรอต้อนรับและอวยพรที่หน้าประตู พ่อถังกับแม่ถังยิ้มขอบคุณ และไม่ลืมหยิบซองอั่งเปาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาแจก ในซองใส่เงินไว้ 1,666 หยวน เพื่อสื่อความหมายว่าทุกอย่างจะราบรื่น

พนักงานนิติบุคคลไม่คาดคิดว่าจะได้รับอั่งเปา ซึ่งมูลค่าเกือบเท่าเงินเดือนหนึ่งเดือนของพวกเขา พวกเขาจึงอวยพรให้ครอบครัวถังมีความสุขความเจริญจากใจจริง

ป้าย "บ้านตระกูลถัง" ถูกแขวนขึ้นที่หน้าประตูวิลล่าหมายเลข 10 และคนในครอบครัวก็จุดประทัดอย่างมีความสุขก่อนจะก้าวเข้าบ้าน (ในยุคนั้นยังไม่มีกฎห้ามจุดประทัด)

ชั้นหนึ่งมีห้องนอนแขกหนึ่งห้อง เตรียมไว้สำหรับเวลามีแขกมาพักที่บ้าน ชั้นสองมีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องและห้องนอนเล็กสองห้อง ห้องนอนเล็กสองห้องถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นห้องชุด ซึ่งอาและถังเยว่เจียจะพักที่นี่ ส่วนห้องนอนใหญ่อีกห้องเป็นของพ่อถังกับแม่ถัง

ห้องนอนใหญ่บนชั้นสามเป็นห้องของถังเหยียน ห้องนอนเล็กที่มีขนาดใหญ่หน่อยเป็นของถังอวี้ และห้องนอนอีกห้องถูกถังเหยียนดัดแปลงเป็นห้องหนังสือ ซึ่งสองพี่น้องใช้ร่วมกันในวันธรรมดา

ห้องนอนแต่ละห้องมีระเบียงส่วนตัว ซึ่งน่าอยู่มาก ระเบียงเล็กนอกห้องของถังเหยียนมีเก้าอี้ชิงช้าตั้งอยู่ ให้เธอนั่งอ่านหนังสือได้ในยามว่าง

พื้นห้องของเธอปูด้วยพรมขนยาวหนานุ่ม สัมผัสสบายเท้าเวลาเดินเท้าเปล่า นี่เป็นสิ่งที่แม่ถังออกแบบให้เธอเป็นพิเศษ เพราะเธอมีนิสัยชอบลืมใส่รองเท้าเดินในบ้าน จะได้ไม่ต้องกลัวเป็นหวัดแม้จะเดินเท้าเปล่าก็ตาม

ห้องของเธอเชื่อมต่อกับห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินขนาดใหญ่ ตอนนี้ห้องแต่งตัวมีของอยู่เพียง 1 ใน 3 เท่านั้น เมื่อมองดูห้องแต่งตัวที่ยังว่างโล่งอยู่บ้าง เธอก็รู้สึกฮึกเหิมอย่างประหลาด! สักวันหนึ่ง เธอจะเติมมันให้เต็มให้ได้!

เมื่อเดินลงมาข้างล่าง เธอเห็นพ่อจอดรถไว้ที่ช่องจอดรถนอกสนามหญ้า ถังเหยียนก็นึกขึ้นได้ถึงรถลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ที่เธอสุ่มกาชาปองได้ก่อนหน้านี้ และสงสัยว่าหน้าตามันจะเป็นยังไง

"เสี่ยวเตี่ยน~"

"มาแล้วค่ะ โฮสต์!"

"ลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ของฉันเบิกออกมาได้หรือยัง!" ก่อนหน้านี้เพราะไม่มีที่จอดรถและกลัวว่าจะทำตัวเด่นเกินไป รถลัมโบร์กินีจึงถูกเก็บไว้ในระบบและยังไม่ได้เบิกออกมา ตอนนี้ย้ายมาบ้านใหม่แล้ว ในที่สุดเธอก็เอามันออกมาได้สักที!

ถังเหยียนตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อก่อนตอนอยู่เมือง H เธอมักเห็นพวกลูกคนรวยรุ่นสองขับรถหรูและรู้สึกอิจฉามากในตอนนั้น ในที่สุดตอนนี้! เธอก็มีรถหรูเป็นของตัวเองแล้ว!

"เบิก ลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ หนึ่งคัน โปรดตรวจสอบ!"

ทันทีที่ระบบพูดจบ โทรศัพท์ของถังเหยียนก็ดังขึ้น

"สวัสดีครับ ขอเรียนสายคุณถังเหยียนครับ?"

"ใช่ค่ะ พูดอยู่"

"รถลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ของคุณมาส่งถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านจูอวิ๋นซานจวงแล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสะดวกออกมาเซ็นรับรถไหมครับ?"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันออกไป!"

ถังเหยียนวางสายและวิ่งเหยาะๆ อย่างตื่นเต้นไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน

ในเวลานี้ มีฝูงชนมุงล้อมรอบรถอเวนทาดอร์อยู่เป็นวงกลม ทั้งพนักงานและคนที่ผ่านไปผ่านมาที่เดินตามรถมาดู

"ว้าว! ใครกันนะใจป้ำขนาดนี้ ซื้อซูเปอร์คาร์เท่ระเบิดแบบนี้เนี่ย!"

"จิ๊ๆๆ! คนที่อยู่ในจูอวิ๋นซานจวง จะขับลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ก็เรื่องปกติแหละน่า!"

"เท่จริงๆ! อยากรู้จังว่าเมื่อไหร่ฉันจะได้ขับรถหรูแบบนี้บ้าง!"

...