บทที่ 240: เงินที่ฉันหาได้ในหนึ่งวันมากกว่าที่คุณหาได้ในหนึ่งปี (ฟรี)

"เราเชิญผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดในสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีประสบการณ์มากในการรักษาโรคหลอดเลือดสมอง ผมเชื่อว่าอาการของพ่อต้องดีขึ้นแน่นอน" หลินเชาหยางพูดเสริมความดีความชอบของตัวเอง ตอนนี้เขาต้องทำตัวให้ดีขึ้นเพื่อให้แม่ของเขามีความสุขมากขึ้น และเขายังพูดเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าเขาจะอยู่ที่นี่อย่างถาวรในอนาคตและจะไม่ไปแคนาดาอีกต่อไป

เรื่องนี้ทำให้คุณย่าของหลินมู่ชิงมีความสุขมากขึ้น เธอรักลูกชายคนโตมาก

เธอรู้สึกเศร้ามากตั้งแต่ที่อีกฝ่ายไปอยู่ต่างประเทศมากกว่า 20 ปี ตอนนี้ลูกชายคนโตกลับมาแล้ว เธอจึงมีความสุขมาก

นอกจากนี้ เธอมีปัญหากับภรรยาของลูกชายคนที่สอง แม่ของหลินมู่ชิง ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยสุภาพกับครอบครัวของลูกชายคนที่สอง

แต่คุณปู่ของหลินมู่ชิงแตกต่างออกไป คุณปู่รักลูกชายคนที่สองมากกว่าเพราะลูกชายคนที่สองเก่งกว่าลูกชายคนโต ครอบครัวนี้กำลังเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะความสามารถของลูกชายคนที่สอง

"ดีแล้วลูก เก่งมากๆ" คุณย่ามีความสุขมาก ลูกชายคนโตที่เธอรักนั้นเป็นคนกตัญญูจริงๆ

"คุณย่าคะ เพื่อนของหนูบอกว่าเขาสามารถรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้ เขาอยู่ที่นี่แล้วและจะรักษาคุณปู่" หลินมู่ชิงพูด

"อะไรนะ?" พ่อแม่ของหลินมู่ชิงประหลาดใจ ทั้งสองอุทานพร้อมกัน

"ลูกพูดถึงเพื่อนร่วมชั้นของลูกเหรอ?" หลินรุ่ยเฟิงพูดด้วยความตกใจ

"ใช่ค่ะ"

"โรคหลอดเลือดสมองสามารถรักษาได้เหรอ? ฮ่าๆ ล้อเล่นใช่ไหม เพื่อนของหลานคือใคร? เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลไหน?" หลินเชาหยางมองหลานสาวด้วยความดูถูกบนใบหน้า แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญต่างประเทศที่เขาจ้างมาก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้

"เขาเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยของหนูค่ะ" หลินมู่ชิงพูดเรียบๆ

"เธอกำลังพูดถึงผมครับ" ฉินไห่หลางเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ และได้ยินว่ามีคนพูดถึงเขาพอดี

ทุกคนมองไปที่ฉินไห่หลางพร้อมกัน

แม้แต่พ่อแม่ของหลินมู่ชิงก็สงสัยว่าลูกสาวเข้าใจผิดหรือเปล่า อีกฝ่ายไม่ใช่หมอ แล้วจะรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้ยังไง?

แต่พ่อและแม่ของหลินมู่ชิงไม่กล้าพูดอะไรที่เป็นการตั้งคำถาม เพราะพวกเขารู้สถานะของฉินไห่หลาง พวกเขาเชื่อว่าลูกสาวต้องมีเหตุผลถึงกล้าพูดเช่นนี้

"เขาเหรอ? เพื่อนร่วมชั้นของหลาน?" หลินเชาหยางเบ้ปากเมื่อเห็นฉินไห่หลาง แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

"หลานสาว จะพาเพื่อนมาทำไม? เขารู้วิธีรักษาโรคเหรอ? เขาเป็นหมอเหรอ?" ภรรยาของหลินเชาหยางเข้าร่วมและตั้งคำถามทันที

"เพื่อนร่วมชั้นของหนูไม่รู้ทักษะทางการแพทย์และไม่ใช่หมอ แต่เขามียาที่สามารถรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้" หลินมู่ชิงเลือกที่จะเชื่อฉินไห่หลาง

"แม่คะ ดูหลินมู่ชิงสิ เธอขอให้เด็กหนุ่มมารักษาคุณพ่อ เธอคิดว่าคุณพ่อของเราเป็นอะไร? หนูทดลองเหรอ?" ภรรยาของหลินเชาหยางรีบยุยง

"ทำไมพูดแบบนั้น? นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของมู่ชิง เขาไม่ใช่เด็กหนุ่ม กรุณาสุภาพด้วย" หลินรุ่ยเฟิงพูดด้วยเสียงเข้ม

"ฉันแค่พูดความจริง" ภรรยาของหลินเชาหยางโต้กลับทันที

ฉินไห่หลางขมวดคิ้วหลังจากได้ยินเรื่องนี้

ในขณะที่ฉินไห่หลางต้องการพูด คุณย่าก็พูดขึ้นมาก่อน: "ยา? มันสามารถรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้จริงเหรอ?"

"ใช่ครับ คุณปู่ของผมก็หายด้วยยานี้" ฉินไห่หลางขี้เกียจเถียงกับอีกฝ่ายและโกหกอีกครั้ง

"มีใบสั่งยาไหม?" คุณย่าหลินถาม

"ผมไม่ได้เอามาครับ แต่ผมเอายามาด้วย มันออกฤทธิ์ในทันทีครับ" ฉินไห่หลางไม่มีใบสั่งยา ระหว่างทาง เขาซื้อยารักษาโรคหลอดเลือดสมองมาจากร้านค้าของระบบเทคโนโลยีหมื่นโลกด้วยค่าภารกิจ 200 แต้ม

ยานี้สามารถรักษาโรคหลอดเลือดสมองได้ ไม่ว่าอาการจะรุนแรงเพียงใด

"ฮ่าๆ มันออกฤทธิ์ทันที? โอ้อวดเกินจริงหรือเปล่า?" หลินเชาหยางพูดอย่างเสียดสี

"ใช่ค่ะ คุณแม่คะ เราไว้ใจคนนอกไม่ได้นะคะ" ภรรยาของหลินเชาหยางคัดค้าน

ในขณะนี้ คุณย่าลังเลใจ ชีวิตของสามีเธอกำลังถูกทดสอบ

"ผมขอรับประกันด้วยชีวิตของผมครับ" ฉินไห่หลางพูดอย่างใจเย็น

"ใช่ค่ะ หนูเชื่อในเพื่อนของหนู"

"ตกลง ลองดูก็ได้" คุณย่ายอมในที่สุด เธอรู้ว่าหลานสาวของเธอไม่ใช่คนสิ้นคิด และเธอไม่มีทางทำร้ายคุณปู่ของเธอ

ทั้งกลุ่มเดินมาถึงห้องของคุณปู่อย่างรวดเร็ว

"ออกไปให้หมด"

"ทำไม?"

"ออกไป" พ่อของหลินมู่ชิงพูด

หลังจากทุกคนออกไป ฉินไห่หลางปิดประตูและนำยารักษาโรคหลอดเลือดสมองออกมา

ใช้เข็มจิ้มเข้าไปดึงยาจากขวด จากนั้นก็ฉีดให้คุณปู่ของหลินมู่ชิง

เขามีความรู้ทางการแพทย์เบื้องต้น ดังนั้นเรื่องการฉีดยาไม่ใช่ปัญหา

ในเวลาไม่ถึงสองนาที ประตูจะเปิดออก

เมื่อทุกคนเห็นฉินไห่หลางออกมา พวกเขาประหลาดใจ "เร็วจัง?"

"ครับ ผมให้ยาแล้ว น่าจะดีขึ้นในอีกไม่กี่นาที"

"ฮ่าๆ มันวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอ?"

และไม่นานหลังจากนั้น คุณปู่ก็ตื่นขึ้น

"หืม? ทำไมตัวฉันมีความรู้สึก"

"ช่วยพยุงฉันหน่อย"

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ ทุกคนตกใจ

"มันได้ผลจริงๆ" หลินรุ่ยเฟิงอุทาน

"คุณปู่ รู้สึกยังไงบ้างคะ?" หลินมู่ชิงรีบเข้าไปหา

"ปู่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ขยับตัวได้ด้วย แค่เพลียนิดหน่อย" คุณปู่โบกมือ

ในตอนนี้ หลินเชาหยางและภรรยาของเขาตกตะลึงเมื่อเห็นสถานการณ์นี้

"เฮอะ! ความดีความชอบทั้งหมดถูกหลานสาวของฉันเอาไปหมดแล้ว" หลินเชาหยางแอบแค้นใจ

"ขอบคุณนะ ฉินไห่หลาง" หลินมู่ชิงพูดด้วยน้ำตาคลอ

"ขอบคุณนะ หนุ่มน้อย"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" ฉินไห่หลางยิ้มและโค้งตัวเล็กน้อย

"อยู่ทานข้าวเย็นก่อนไหม?" คุณย่ามีความสุขมากและรู้สึกว่าต้องขอบคุณ พร้อมกับเตรียมเงินให้เป็นการตอบแทนด้วย เธอไม่ได้ตามข่าวและไม่รู้ความเป็นมาของฉินไห่หลาง

"อืม… ฉินไห่หลางใช่ไหม? ขายรายการใบสั่งยาให้ฉันได้ไหม? 100,000 หยวนเป็นไง?" หลินเชาหยางมีความคิดว่าถ้ายาแบบนี้อยู่ในมือของเขา บางทีอาจจะเปิดบริษัทยาได้

"ผมไม่สนใจครับ" ฉินไห่หลางส่ายหัวและเดินต่อ

"500,000"

ฉินไห่หลางยังคงเดินต่อไป

"หนึ่งล้าน"

ฉินไห่หลางเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

"ไอ้เด็กน้อย ไม่รู้เหรอว่าจำนวนเงินมากขนาดไหน? เดินหนีได้ยังไง? สมองมีปัญหาเหรอ?" หลินเชาหยางโกรธมาก

"ฮ่าๆ พี่ชาย เขาเป็นเจ้าของบริษัท สเตลล่า เทคโนโลยี เงินที่เขาหาได้ในในหนึ่งวันมากกว่าที่พี่หาได้ในหนึ่งปีอีก" หลินรุ่ยเฟิงพูดพลางหัวเราะ

เขารู้ดีว่ากำไรของบริษัทของพี่ชายในแคนาดาแค่ไม่กี่ร้อยล้านต่อปี

"บริษัท สเตลล่า เทคโนโลยี?" หลินเชาหยางหน้าแดงก่ำทันที ความอับอายไม่มีที่สิ้นสุดแล่นไปทั่วทั้งตัว

บ้าชิบ! นี่ฉันเพิ่งเอาเศษขนมปังฟาดหัวมหาเศรษฐีงั้นเหรอ?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]