บทที่ 1: ระบบเทคโนโลยีหมื่นโลก

บทที่ 1: ระบบเทคโนโลยีหมื่นโลก

มหาวิทยาลัยเมืองหยาง ชั้นปีที่ 2 สาขาบริหารธุรกิจ ห้อง 16

หลังเลิกเรียนวันศุกร์ ฉินไห่หลางเก็บตำราเรียนเตรียมกลับบ้าน ตอนนั้นเอง หัวหน้าห้องหลินมู่ชิงก็เดินเข้ามาถามเขา "ฉินไห่หลาง นายจะไปงานเลี้ยงของห้องวันเสาร์มั้ย?"

เสียงหวานใส รูปร่างหน้าตาสวยงาม นี่คือหัวหน้าห้องหลินมู่ชิง ดอกไม้ประจำห้องและคณะ ฉินไห่หลางเคยพยายามจีบเธอ แต่ตอนนี้เขาไม่มีความคิดนั้นแล้ว

"ขอโทษนะ ฉันไม่ว่าง" ฉินไห่หลางเงยหน้าขึ้นปฏิเสธ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่ว่าง แต่เขาไม่มีเงิน!

งานเลี้ยงต้องจ่ายค่าใช้จ่ายอย่างน้อย 100 หยวนต่อคน (464 บาท)

ตอนนี้แม้แต่ 50 หยวน เขายังไม่มี จะมี 100 หยวนได้ยังไง

"อ้อ งั้นก็ได้" หลินมู่ชิงพยักหน้าแล้วเดินไปถามเพื่อนคนอื่นต่อ

"เฮ้อ~ เมื่อก่อนยังเป็นลูกคนรวยประจำห้อง ตอนนี้แม้แต่เงินไปงานเลี้ยงห้องก็ไม่มี"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ ครอบครัวเขาล้มละลายนี่ ตอนนี้ต้องทำงานพาร์ทไทม์ตอนกลางคืนเพื่อประทังชีวิต จะมีปัญญาไปร่วมกิจกรรมพวกนี้ได้ยังไง"

ในตอนนั้น มีเสียงเยาะเย้ยดังขึ้น

ฉินไห่หลางเงยหน้ามองต้นเสียง เป็นเพื่อนร่วมห้องสองคนที่ไม่ถูกกันมาก่อน

- หลี่จื้อชงและโจวต้าฝู สองคนนี้ก็เป็นลูกคนรวยเหมือนกัน พวกเขาต่างก็ชอบหลินมู่ชิงและกำลังจีบเธออยู่ ดังนั้นทั้งสามคนจึงมีปัญหากันมาก่อนตอนที่จีบหลินมู่ชิง พอเห็นฉินไห่หลางตกอับ สองคนนี้ก็มักจะคอยเหยียบย่ำเขาเสมอ

หลินมู่ชิงที่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวหันกลับมาจ้องหลี่จื้อชงกับโจวต้าฝูด้วยความไม่พอใจ "พวกนายสองคนพูดให้น้อยลงหน่อยได้มั้ย?"

คำพูดของสาวในดวงใจทำให้ทั้งสองคนดูอับอายเล็กน้อย

แต่โจวต้าฝูเป็นคนหน้าด้าน "มู่ชิง ฉันไม่ได้ล้อเขานะ ฉันว่าฉินไห่หลางแต่ก่อนเป็นคนกระตือรือร้นมากในทุกงานเลี้ยงหรือกิจกรรมของห้อง มักจะเลี้ยงทั้งห้องตอนไปเที่ยวด้วย ตอนนี้เขาไม่มีเงิน ในฐานะเพื่อนร่วมห้อง ฉันควรช่วยเหลือเขา งั้นให้ฉันจ่าย 100 หยวนสำหรับงานเลี้ยงครั้งนี้แทนเขาแล้วกัน"

โจวต้าฝูควักเงิน 100 หยวนออกมาจะให้หัวหน้าห้องหลินมู่ชิง

"ใช่ๆๆ!" หลี่จื้อชงที่อยู่ข้างๆ เออออตาม แต่ในใจกลับดีใจมาก เขารู้ว่าโจวต้าฝูที่ดูเหมือนคนใจดีช่วยเหลือเพื่อน จ่ายเงินล่วงหน้าให้ แท้จริงแล้วกำลังดูถูกและเยาะเย้ยฉินไห่หลางด้วยการกระทำ

คำพูดของโจวต้าฝูทำให้ใบหน้าของฉินไห่หลางแดงด้วยความโกรธ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเยาะเย้ย ถ้ารับไป เขาคงอับอายจริงๆ

"ฉันไม่ต้องการ!" ฉินไห่หลางสะบัดหน้าพร้อมกับคว้าของเดินออกจากห้องไป

"เฮ้~ ไอ้ลูกคนรวย ทำไมถึงรีบไปล่ะ?"

"ต้าฝู นายพูดผิดแล้ว ตอนนี้เขาไม่ใช่ลูกคนรวยแล้ว แต่เป็นลูกคนจน"

"ใช่เลย ฮ่าๆ!"

"พอได้แล้วทั้งสองคน!" หลินมู่ชิงทนไม่ไหวตะโกนใส่ทั้งสอง แม้เธอจะไม่สนิทกับฉินไห่หลาง แต่ก็รู้ว่าเขาเคยจีบเธอ แม้เธอจะไม่ได้รู้สึกดีกับเขา แต่เมื่อเห็นหลี่จื้อชงกับโจวต้าฝูเยาะเย้ยเขาแบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะต้องออกมาพูดอะไรสักอย่าง ทำไมเพื่อนร่วมห้องต้องทำให้เพื่อนอับอายด้วย?

…………

หลังออกจากมหาวิทยาลัยเมืองหยาง ฉินไห่หลางรีบขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

ระหว่างทาง เขามองการจราจรพลุกพล่านนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ จิตใจหม่นหมองเล็กน้อย เรื่องแบบที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาเจอมามากมายในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจนชินชาแล้ว

ใช่ เมื่อครึ่งปีก่อนเขายังเป็นลูกคนรวย ครอบครัวมีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน

เขาเป็นคนดังในชั้นเรียน ทุกคนในห้องรู้ว่าเขาเป็นลูกคนรวย! เขาใช้ชีวิตสนุกสนาน จีบสาว และเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ แล้วก็จ่ายค่ากิจกรรมให้ทั้งห้อง

เพราะเขารวยและมีความสุข เขาชอบการที่เพื่อนร่วมห้องตามจีบและอิจฉาเขามาก!

แต่เมื่อครึ่งปีก่อน บริษัทครอบครัวล้มละลายเพราะบริหารงานผิดพลาด เขาเปลี่ยนจากลูกคนรวยเป็นลูกคนจน พ่อเสียทรัพย์สินทั้งหมดไปกับการชำระหนี้ สุดท้ายเหลือแค่บ้าน 130 ตารางเมตร

แม้จะล้มละลาย อย่างน้อยก็ยังมีบ้านอยู่ ไม่งั้นทั้งครอบครัวคงต้องนอนข้างถนน

หลังล้มละลาย พ่อติดเหล้าและเมาทุกวัน แม่ที่เคยเป็นแม่บ้านต้องกลับไปหางานทำใหม่ โชคดีที่มีวุฒิปริญญาตรีจึงได้งานเป็นนักบัญชี เงินเดือนกว่า 3,000 หยวน (13,900 บาท) พอดีกับค่าใช้จ่ายในครอบครัวและค่าเหล้าของพ่อ

และตอนนี้เขาไม่รู้จะหาค่าเทอมปีหน้าจากที่ไหน!

ดังนั้นในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เขาไปเรียนตอนกลางวันและทำงานพาร์ทไทม์หลังกินข้าวเย็นที่บ้าน

แม้ว่าเมื่อก่อนจะเป็นลูกคนรวยที่ไม่ต้องกังวลอะไร แต่เขาก็ไม่ได้ท้อแท้หลังครอบครัวเจอวิกฤตแบบนี้

เขารู้สึกว่าการทำงานหาเงินด้วยตัวเอง เรียนจบสำเร็จ และเมื่อออกไปทำงาน ชีวิตอาจมีโอกาสกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง

เขายังคงมองโลกในแง่ดี!

การล้มละลายของครอบครัวทำให้เขารู้ว่าอะไรคือความไม่แน่นอน และอะไรคือการซ้ำเติมเมื่อล้มลง

หลังล้มละลาย พ่อพยายามยืมเงินจากญาติและเพื่อนเก่าเพื่อนำมาหมุน แต่ไม่มีใครยอมให้ยืม

หลังจากที่เขากลายเป็นลูกคนจน ที่มหาลัย เพื่อนร่วมห้องก็ไม่เข้าใกล้เขาอีก ทุกคนหลีกเลี่ยงราวกับกลัวว่าเขาจะมายืมเงิน มีบางคนถึงกับคอยเยาะเย้ยเขาเป็นระยะ ชัดเจนว่าคนพวกนั้นเคยมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ กับเขามาก่อน

หลังผ่านเรื่องเหล่านี้มา เขารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมาก อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตใจที่จะต่อสู้ เขาไม่ใช่คนไร้ค่า

เมื่อถึงบ้าน แม่ยังไม่กลับจากที่ทำงาน พ่อเมาหลับอยู่บนโซฟา

เขาออกไปซื้อของและทำอาหาร

หลังกินข้าวเย็น ฉินไห่หลางออกไปทำงานพาร์ทไทม์ เขาทำงานเป็นบริกรในบาร์ เนื่องจากรู้จักคนที่นั่นมาก่อน เขาจึงสามารถเข้างานตอน 3 ทุ่ม เลิกงานตี 1 ได้เงินเดือนละ 1,500 หยวน (6,900 บาท)

หลังทำงานวุ่นวายหลายชั่วโมง ฉินไห่หลางลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน ดึกขนาดนี้ไม่มีรถเมล์แล้ว ส่วนแท็กซี่ ลืมไปเถอะ เขาไม่มีเงินเหลือพอจะนั่ง

เดินกลับใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ขณะเดินผ่านทางมืดๆ จู่ๆ เขาก็เห็นแสงสว่างจ้าอยู่ข้างหน้า แล้วแสงนั้นก็พุ่งทะลุหน้าผากเขาแล้วหายไป ก่อนที่เขาจะร้องด้วยความตกใจ เขาก็หมดสติไปก่อน

"โอ๊ย~ ปวดหัวจัง!" ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ อาจจะ 5 นาที หรืออาจจะชั่วโมงนึง กว่าฉินไห่หลางจะตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวตุบๆ

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาลุกขึ้นจากพื้นถนนที่เย็นเฉียบ นึกได้ว่าเหมือนมีแสงสว่างจ้าพุ่งเข้าใส่ แล้วเขาก็หมดสติไป

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ตี 2 แล้ว

"ฉันหมดสติไปครึ่งชั่วโมงเลยเหรอ?"

ขณะที่กำลังสงสัยว่าแสงนั้นคืออะไรและทำไมเขาถึงหมดสติ

จู่ๆ ก็มีเสียงหวานของผู้หญิงดังขึ้นในหัวเขา

"การตรวจสอบเสร็จสิ้น ข้อมูลของผู้ใช้เป็นปกติ ระบบสามารถเชื่อมต่อกับผู้ใช้ได้!"

"เริ่มต้นการเชื่อมต่อผู้ใช้กับ 'ระบบเทคโนโลยีหมื่นโลก'"

"10%... 20%... 90%... 100%"

"ติ๊ง! การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์!"

------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]