บทที่ 231 - แผนการและเสาสัญญาณ

บทที่ 231 - แผนการและเสาสัญญาณ

วันเวลาผ่านไป บ้านหลังน้อยที่ตั้งอยู่ชายขอบระเบียงกุหลาบ ก็เริ่มมีเพื่อนบ้านเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงแม้เก้าในสิบจะไม่ใช่มนุษย์ แต่ชีวิตของหวายอวี๋ก็ครึกครื้นขึ้นทันตาเห็น

จนถึงต้นเดือนกรกฎาคม เธอได้จัดงานเลี้ยงทหารเพื่อนโจวเฉียนไปอีกรอบแล้วภายใต้การจัดการของเขา

นับดูแล้วเดือนละครั้งก็ไม่ถือว่าบ่อยเกินไป แถมทุกครั้งที่มา ถ้าไม่ช่วยซ่อมบ้านก็ช่วยทำสวน หรือไม่ก็เอาของดีๆ ที่แลกได้จากในกองทัพมาฝาก...

เพียงแต่ หวายอวี๋ยังคงสงสัย

โจวเฉียนเมื่อก่อน เป็นคนกระตือรือร้น แขกไปใครมาต้อนรับขับสู้ดีขนาดนี้เลยเหรอ

กำลังคิดเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงโจวเฉียนเรียกมาจากอุโมงค์ไผ่ "เสี่ยวอวี๋!"

"จ้า มาแล้ว" หวายอวี๋รีบแขวนมะเขือยาวขึ้นราว แล้ววิ่งไปหา เพราะโจวเฉียนตื่นมาขีดๆ เขียนๆ ตั้งแต่เช้าตรู่ ดูจริงจังมาก เธอเลยไม่กล้าโอ้เอ้

โจวเฉียนมองเด็กสาวที่วิ่งฝ่าแดดมา ความร้อนอบใบหน้าเธอจนแดงระเรื่อ ดูมีเนื้อมีหนังและมีเลือดฝาดขึ้นเยอะ ถึงจะยังไม่ดูแข็งแรงบึกบึนเหมือนโจวหนิงตอนนั้น แต่ก็ไม่ซีดเซียวผอมแห้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

แสดงว่าพลังพิเศษของเธอมีประโยชน์จริงๆ อย่างน้อยเนื้อกลายพันธุ์ที่ได้มาแต่ละครั้ง เพราะเก็บไว้ไม่ได้เลยต้องพยายามยัดลงท้อง ทั้งสองคนก็ได้บำรุงไปไม่น้อย

นึกขึ้นได้ว่าในบ่อน้ำยังมีกระต่ายที่ทำความสะอาดแล้วแขวนแช่เย็นไว้อีกตัว โจวเฉียนตัดสินใจว่า เย็นนี้ย่างกินซะเลยดีกว่า

ระหว่างที่คิด หวายอวี๋ก็วิ่งมาถึง "มีอะไรเหรอ"

โจวเฉียนยื่นสมุดโน้ตให้ "เกี่ยวกับเรื่องไปแดนรกร้าง ผมร่างแผนคร่าวๆ ไว้แล้ว มาคุยกันหน่อย"

หวายอวี๋ "ฮะ?"

ช่วงนี้โจวเฉียนไม่พูดเรื่องไปเขาซานชิง แล้วก็ไม่พูดเรื่องแดนรกร้าง เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานเกษตร ตั้งแต่ตากมันฝรั่งแผ่นยันตำพริกป่น ทำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...

เธอนึกว่าโจวเฉียนมุ่งมั่นแต่จะเก็บคะแนนซะอีก ทำไมจู่ๆ ถึงมีแผนร่างออกมาแล้วล่ะ

เธอเปิดสมุดดู เห็นข้างในวาดรูปขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่ มีงากระจัดกระจาย แล้วก็มีไส้ตรงกลางกับสัญลักษณ์ต่างๆ...

เธอลังเลครู่หนึ่ง แล้วถามเสียงเบา "ไปแดนรกร้าง... ต้องเตรียมขนมเปี๊ยะไปเยอะๆ เหรอคะ"

ก็ฟังดูมีเหตุผลนะ หน้าหนาว ขนมเปี๊ยะเก็บได้นาน ที่ไม่มีงาเพราะปีนี้เธอไม่ได้ปลูกงา ส่วนไส้ตรงกลางมีแค่นิดเดียว เพราะกลัวมันบูดเหรอ?

เฮ้อ! รู้งี้ปลูกถั่วแดงเยอะๆ ก็ดี ตอนนี้มีแต่ถั่วเหลือง ทำไส้ไม่ได้หรอก!

จินตนาการกำลังบรรเจิด หัวก็โดนเขกโป๊ก "รู้เรื่องแต่กิน!"

โจวเฉียนจ้องเธออย่างเอือมระอา "นี่มันแผนที่ระบุตำแหน่งหลินเสวี่ยเฟิงที่เธอวาดไม่ใช่เหรอ ผมคัดลอกมาอีกชุด ช่วงนี้ช่วยสืบข่าวให้แล้ว พวกเขาบอกว่าไม่เคยเห็น"

แน่นอน พวกเขายังบอกอีกว่า ขนมเปี๊ยะวาดได้นามธรรมขนาดนี้ ต่อให้แวนโก๊ะฟื้นมาก็หาไม่เจอ

แต่หวายอวี๋ไม่มีพรสวรรค์ด้านวาดรูป เขาเลยละไว้ไม่พูดถึง

หวายอวี๋ซาบซึ้งใจทันที "มิน่าล่ะพี่ถึงเป็นคนเสนอเลี้ยงข้าวพวกเขา! ที่แท้ก็เพื่อแผนที่แผ่นนี้นี่เอง!"

คำว่า 'แผนที่' ทำเอาโจวเฉียนแค่นหัวเราะ "ถ้านี่เรียกว่าแผนที่ หน่วยข่าวกรองสิบหน่วยก็แกะรอยเส้นทางไม่ได้สักเส้น เธอเก่งจริงๆ นะเนี่ย!"

หวายอวี๋ก้มหน้าสำนึกผิดทันที

ไม่มีฝีมือไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ต้องโทษไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นแหละที่เป่าหูจนเธอไม่มีเวลาพัฒนาตัวเอง!

แต่การเลี้ยงข้าวไม่ได้มีจุดประสงค์แค่แผนที่แผ่นนี้

โจวเฉียนดึงสมุดกลับมา พลิกไปหน้าหลัง "นี่คือแผนที่เส้นทางรอบนอกแดนรกร้างที่ผมวาด"

"ขอบเขตของกองกำลังป้องกันอยู่แค่รอบนอก ส่วนที่ลึกกว่านั้นและรายละเอียดกว่านี้ต้องไปถามกองกำลังพิทักษ์ ต้องรออีกหน่อย"

"ผมรู้ว่าเธอเดินผ่านระเบียงกุหลาบไปได้ แต่ไปแดนรกร้างกันแค่สองคนมันไม่เข้าท่าเลย ทางที่ดีที่สุดคือตามไปกับขบวนรถ"

"ดังนั้น เส้นทางเขาซานชิงเธอไม่ต้องสนใจ มาดูเส้นทางปกติดีกว่า"

กองกำลังป้องกันและกองกำลังพิทักษ์ล้วนมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ไม่สามารถให้คนนอกร่วมขบวนไปด้วยได้ ต่อให้เป็นโจวเฉียนก็ไม่ได้ ดังนั้นเป้าหมายเดียวของพวกเขาคือ รอดูว่าเฉินซิงจะเข้ากับขบวนรถ [ไป๋จ้าวซับซิดี] ได้ดีแค่ไหน

"พอดีเลย เดี๋ยวอีกสักพักเราเอาผักอบแห้งกับผักดองที่ตุนไว้ไปขายให้พวกเขาสักล็อต ลองหยั่งเชิงดู... พวกเขาอาจไม่รับคนไม่มีประสบการณ์ร่วมทีม แต่ถ้ารถของเราแค่ขับตามอยู่ห่างๆ ล่ะ?"

แบบนี้เส้นทางปลอดภัยที่ขบวนรถใหญ่เบิกทางไว้ก่อน จะช่วยประหยัดแรงและลดภาระของพวกเขาได้มาก

"อีกอย่าง ผมบอกทุกคนไว้แล้ว ถ้าเจอใครจะขายรถ ให้รีบมาบอก ถ้าใครมีญาติหรือเพื่อนในกองกำลังพิทักษ์ ก็ฝากสืบข่าวเรื่องภารกิจกวาดล้างคร่าวๆ ของพวกเขาด้วย"

พวกเขาจะไม่ขัดขวางภารกิจของอีกฝ่าย แต่ถ้าขับรถตามหลังสักวันครึ่งวัน ก็น่าจะทำได้ ไม่งั้นพวกทีมสำรวจพวกนั้น จะไปบุกเบิกพื้นที่อันตรายด้วยตัวเองกันหมดเลยหรือไง

ว้าว!

โจวเฉียนดูพึ่งพาได้สุดๆ!

หวายอวี๋มองเขาตาเป็นประกายวิบวับ

แต่โจวเฉียนเขกหัวเธออีกที "ยังมีอีกข้อ และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด ถ้าครั้งนี้หาคนไม่เจอ ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ต้องล้มเลิก ผมจะไม่พาเธอเข้าแดนรกร้างอีกแล้ว เข้าใจไหม?!"

เขากัดฟันพูด "ต่อให้หลินเสวี่ยเฟิงจะสำคัญแค่ไหน ก็ไม่สำคัญเท่าคนเป็นๆ หรอกนะ"

"ยุคนี้ ชีวิตคนมีค่าที่สุด"

หวายอวี๋พยักหน้า! พยักหน้าหงึกๆ!

ความสามารถเธอมีแค่นี้ จะไปแดนรกร้างยังต้องลากโจวเฉียนไปเสี่ยงด้วย เพราะงั้น จริงๆ เธอก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะไม่มีครั้งต่อไปเหมือนกัน!

แต่โจวเฉียนยังไม่วางใจ เขาคำนวณเวลาอีกที "อีกสี่เดือนจะออกเดินทาง ดัดแปลงรถต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงหนึ่งเดือน หมายความว่า ถ้าต้นเดือนตุลายังซื้อรถไม่ได้ ปีนี้เธอก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจซะ"

หวายอวี๋ชะงัก นึกถึงฝันร้ายเหน็บหนาวท่ามกลางพายุหิมะ แล้วก็กัดฟัน พยักหน้าหนักแน่น "อื้อ!"

"แต่ว่า..." เธอลองเลี่ยงๆ ดู "พี่โจวเฉียน หนูไม่ได้กะจะให้พี่ไปเป็นเพื่อนสักหน่อย"

"พี่ดูสิ ควงเปียว เค่อทาโร่ ลูกเจี๊ยบของหนู แล้วยังมีเจ้าใหญ่เจ้ารอง เสี่ยวขุย แล้วก็แปลงผัก พวกนี้ต้องมีคนดูแลนะ... หนูอยากให้พี่เฝ้าบ้านน่ะ"

เธอไม่อยากให้โจวเฉียนต้องมาเสี่ยงอันตรายเพราะเรื่องของเธอ

โจวเฉียนถอนหายใจ

เขามองหวายอวี๋ แต่แววตากลับเหมือนมองทะลุไปในอดีต สุดท้ายก็พูดว่า "ถ้าผมเป็นพี่ชายของเธอ การแบกรับอันตรายแทนเธอ ก็เป็นสิ่งที่ผมเต็มใจทำอยู่แล้ว"

"ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรหรอก"

แต่ตอนนี้...

เขาชี้ไปที่ไกลๆ "ค่ายเขต 69 เดือนหน้าจะสร้างเสาถ่านทอดสัญญาณใหม่ เธอเตรียมหาเถ้าแก่ถังซื้อโทรศัพท์สักเครื่องได้แล้วนะ"

"ถึงตอนนี้สายไฟเบอร์ออปติกจะยังลากมาไม่ถึง แต่ดูจากความคืบหน้า ปีหน้าผมคงใช้ไฟฟ้าได้แบบไม่ต้องกังวลแล้ว"

งั้น...

หวายอวี๋เงยหน้ามองเขา "แล้วหนูล่ะ"

จะมีใครลากสายไฟหรือสายแลนมาถึงหน้าบ้านเธอไหม

โจวเฉียนกลั้นขำ "ไม่เธอก็เก็บเงินอีกหน่อย ปีหน้ามาสร้างบ้านข้างๆ ผมอีกสักหลัง หรือไม่ก็... รอไปอีกสักหลายๆ ปีเถอะ"

"อีกหลายปีจะมีเหรอ"

หวายอวี๋ยังอาลัยอาวรณ์ที่นี่ ถึงจะย้ายไปอยู่ไกลหน่อยแบบโจวเฉียนแล้วค่อยมาปลูกผักที่นี่ก็ได้เหมือนกัน

แต่อยู่ข้างๆ ระเบียงกุหลาบ เธอรู้สึกปลอดภัยนี่นา

"เปล่า อีกหลายปีเธออาจจะชินไปเอง" โจวเฉียนตอบยิ้มๆ

[จบแล้ว]