บทที่ 660: มีใครคัดค้านไหม? (ฟรี)

เมื่อได้ยินสิ่งที่ชิวเหมิงพูด หลงถั่วและเหล่าเทพโบราณต่างยืนอึ้ง ราวกับถูกตรึงอยู่กับที่

"ชิวเหมิง เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?" หลงถั่วถามด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ไม่เชื่อหรือไง?"

ขณะที่ชิวเหมิงพูด รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย แล้วจิตของเขาก็เคลื่อนไหว

เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมแสงดาบที่พุ่งออกมา มันเฉียดผ่านใบหน้าของหลงถั่วอย่างหวุดหวิด แล้วแทงลึกเข้าใส่เทพโบราณระดับสูงสุดที่อยู่ด้านหลังเขา

"เจ้า…"

เทพโบราณคนนั้นมองชิวเหมิงด้วยสายตาตกตะลึง ขณะรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังหายไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

บึ้ม!

ดาวฤกษ์ปรากฏขึ้นแล้วระเบิด แสงที่สว่างจ้าเผยให้เห็นใบหน้าของเทพโบราณทุกตนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างชัดเจน

หลังจากปรากฏการณ์ดาวฤกษ์เลือนหาย ทุกคนยังคงยืนตัวแข็ง

ตายแล้ว?

เทพโบราณระดับสูงสุดตายง่ายขนาดนี้?

เขายังไม่ทันตอบสนองเลยด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะหลงถั่ว เหงื่อไหลอาบทั่วร่าง

เขารู้ดีว่าแสงดาบนั้นเฉียดใบหน้าเขาไปแค่เล็กน้อย หากมันเบี่ยงนิดเดียว คนที่ตายคงเป็นเขา

"เจ้า… เจ้ากล้าลงมือฆ่าคนเผ่าเดียวกัน เจ้ารู้หรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่? นี่มันคือการหักหลังเผ่ามังกรนะ!" หลงถั่วตะโกนลั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่หากมองให้ดี จะเห็นว่าตัวของเขากำลังสั่นเล็กน้อย และสิ่งที่อยู่ในน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความหวาดกลัวที่เขาพยายามกลบด้วยท่าทีแข็งกร้าว

"กลัวก็แค่ยอมรับว่ากลัว ทำไมต้องเสแสร้ง?" ชิวเหมิงมองเขาด้วยสายตาดูถูก "ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่ ข้าจะประกาศให้ชัดเจน จากนี้ไป ข้าคือผู้นำของเผ่ามังกร มีใครคัดค้านไหม?"

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของเทพโบราณทุกคนเปลี่ยนไปทันที

แม้พลังของชิวเหมิงจะแข็งแกร่งเกินคาด จนทำให้พวกเขาตื่นตระหนก แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขายินยอมให้ชิวเหมิงขึ้นเป็นผู้นำเผ่า

"นี่เจ้า…" เทพโบราณคนหนึ่งกำลังจะโต้แย้ง แต่ไม่ทันพูดจบประโยค แสงดาบก็ฟันเขาเป็นชิ้นๆ

"มีใครคัดค้านอีกไหม?"

ท่ามกลางปรากฏการณ์ดาวฤกษ์ระเบิด ชิวเหมิงถามขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"ข้าคัดค้าน! อย่าคิดว่าแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวแล้วจะมีสิทธิ์เป็นผู้นำเผ่ามังกรได้!"

"ชิวเหมิง ในเมื่อเจ้ามีสายเลือดมังกรทองห้าเล็บ เจ้าก็คือเผ่าหลักของเผ่ามังกร ทำไมถึงหันมาทำร้ายเผ่าตัวเอง? เจ้ารู้ไหมว่าผู้นำเผ่ากำลังพยายามเสริมความแข็งแกร่งให้เผ่ามังกร?"

"ชิวเหมิง เจ้าก่ออาชญากรรมและฆ่าคนในเผ่าตัวเอง หากเจ้าทำให้ผู้นำเผ่าล้มเหลวในการกลายเป็นเทพบรรพกาล เจ้าจะกลายเป็นตราบาปของเผ่ามังกร!"

"......"

แม้พวกเขาจะตกตะลึงในพลังของชิวเหมิง แต่เทพโบราณเหล่านี้ไม่มีใครถอย หลายคนยืนขึ้นพร้อมกัน

แต่ทันทีที่ได้ยินสิ่งเหล่านี้ ชิวเหมิงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าฮ่า......"

เสียงหัวเราะดังก้อง เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและไม่พอใจ

"ฆ่าเผ่าพันธุ์ของตัวเอง?"

"หึ..."

สายตาของชิวเหมิงเย็นชา เขาจ้องเหล่าเทพโบราณด้วยเจตนาสังหาร "ตอนนี้พวกเจ้ามาต่อต้านการฆ่าพวกเดียวกัน แต่ตอนที่ข้าถูกโยนเข้าไปในผาเอวิล มีใครสนใจข้าบ้างไหม?"

"มีใครคัดค้านเพื่อข้าบ้างหรือเปล่า?"

"ตอนนั้นข้าเป็นเพียงขยะในสายตาพวกเจ้า"

"หลังจากกลับจากสนามรบแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์ ข้าเสียหัวใจมังกรไป ข้าคุกเข่าลง ขอร้องให้พวกเจ้าช่วยเหลือ"

"สุดท้ายได้รับเพียงคำปฏิเสธ และพวกเจ้าก็ยังปฏิบัติกับข้าเหมือนหมาตัวนึง"

"ไม่! พูดให้ถูกคือ ไม่แม้แต่จะมองว่าข้าเป็นหมาด้วยซ้ำ"

"พวกเจ้าโยนข้าลงไปในผาเอวิล ปล่อยให้ข้าตาย!"

"ตอนนั้นไม่มีใครลุกขึ้นพูดอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ ไม่มีใครคัดค้านความโหดร้ายที่เกิดขึ้นในเผ่าเลยสักคน!"

"เผ่ามังกร... ข้าเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเอง คุกเข่าต่อหน้าพวกเจ้า ขอเพียงความเมตตาสักนิด แต่พวกเจ้าช่างหยิ่งยโส สูงส่งเกินกว่าจะมองเห็นข้า"

"ตอนนี้ข้าแข็งแกร่งพอจะสั่นสะเทือนเผ่ามังกร ทำให้พวกเจ้า ผู้ที่เคยอยู่สูงส่งเหล่านั้นต้องหวาดกลัว"

"ก็ดี! งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฝ่ายที่ต่อต้านมันเอง!"

"คัดค้านเหรอ?" ชิวเหมิงสีหน้าเย็นชา "คนแข็งแกร่งจะยอมให้แมลงตัวเล็กๆ คัดค้านได้ยังไง?"

มนตร์ดาบ!

ดาบฟันไปยังเทพโบราณที่ลุกขึ้นคัดค้าน

ภาพดาวฤกษ์ระเบิดปรากฏขึ้น เพียงครู่เดียว เทพโบราณกว่า 30 คนก็ล่มสลาย

"คัดค้านงั้นเหรอ? พวกเจ้าไม่คู่ควร" สายตาชิวเหมิงมองเทพโบราณที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเย็นชา

พวกเขาไม่กล้ามอง ไม่กล้าสบตา ได้แต่กลืนน้ำลาย ความกลัวล้นหัวใจ

ถึงแม้จะไม่ยอมรับ แต่ไม่มีใครกล้าแสดงความไม่พอใจต่อหน้าพลังของชิวเหมิง

"ข้า ชิวฉี ขอคารวะผู้นำเผ่า" ชิวฉีแห่งหอป้ายชะตา คุกเข่าลงตรงหน้าชิวเหมิงทันที

"ชิวฉี นี่เจ้า......" เทพโบราณคนหนึ่งขยับปากจะพูด แต่ไม่ทันจบประโยค ก็ถูกฆ่าตาย

ชิวฉีที่กำลังคุกเข่า ตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะก้มต่ำลงยิ่งกว่าเดิม

เทพโบราณที่ยังไม่ยอมแพ้ ต่างหวังว่าชิวจิ๋น ผู้นำเผ่าจะกลับมาปราบชิวเหมิง

แต่รอเท่าไหร่ชิวจิ๋นก็ไม่ปรากฏตัว แสดงว่าเขาคงยังไม่กลับมาในเร็วๆ นี้

หากทุกอย่างเป็นความจริงตามที่ชิวเหมิงว่า ชิวหยิ่นตาย ร่างของบรรพบุรุษมังกรถูกทำลาย ชิวจิ๋นบาดเจ็บสาหัส งั้นแม้เขาจะกลับมา ก็อาจตายได้เช่นกัน

หากไม่ตาย ก็ต้องยอมจำนน

พวกเขาทุ่มเทมาเนิ่นนานกว่าจะได้เป็นเทพโบราณ จะตายตรงนี้ไม่ได้

แม้ชิวเหมิงจะฆ่าคนของเผ่า แต่เขาก็ยังมีสายเลือดมังกรทองห้าเล็บ ในที่สุดแล้วก็เป็นพวกเดียวกันอยู่ดี

ในอดีตก็มีการแย่งชิงดำนาจภายในเผ่ามังกร และสุดท้ายทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับผู้แข็งแกร่ง

หากชิวเหมิงประสบความสำเร็จ เขาจะไม่ใช่ผู้ทรยศ แต่ชิวหยิ่นและชิวจิ๋นจะกลายเป็นฝ่ายผิด

ส่วนเรื่องของชิวจิ๋น หากเขากลับมา ก็สามารถอ้างได้ว่าพวกเขาทำเพื่อเผ่ามังกร

พวกเขาต้องอยู่รอด เผ่ามังกรถึงจะอยู่รอด

"ผู้อาวุโสชิวฉี ลุกขึ้นเถอะ ตอนที่ข้าทำงานอยู่ที่หอป้ายชะตา เจ้าดูแลข้าดีมาก" ชิวเหมิงพูดพร้อมช่วยชิวฉีลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ผู้นำเผ่า ท่านทำให้ข้ารู้สึกละอาย ในเมื่อท่านเป็นผู้นำ ข้าจะคู่ควรกับตำแหน่งผู้อาวุโสได้ยังไง โปรดอย่าทำเช่นนี้" ชิวฉีรีบตอบกลับ

ส่วนคำว่าดูแลในอดีตนั้นทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด เพราะจริงๆ แล้วนี่คือครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน และก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยสนใจชิวเหมิงเลย

ชิวเหมิงกำลังให้หน้าเขา และส่งสารถึงเทพโบราณคนอื่นๆ

แต่เขาไม่กล้าเปิดเผยความจริงนั้น

ชิวเหมิงยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร ชิวฉีจึงยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างสงบ

บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง เทพโบราณที่เหลือหันไปมองหน้ากัน สุดท้ายสายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่หลงถั่ว

แม้ชิวฉีจะตอบรับเป็นตัวอย่าง แต่สถานะของเขาไม่มากพอ สิ่งที่ทุกคนต้องการตอนนี้คือการตัดสินใจของหลงถั่ว ผู้นำเผ่ามังกรปีศาจคุกมืด

"ข้า หลงถั่ว ขอคารวะผู้นำเผ่า"

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง ในที่สุดหลงถั่วก็ยอมคุกเข่าต่อหน้าชิวเหมิงอย่างหมดหนทาง

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

......