บทที่ 625: ฉันโกรธแล้วนะ! (ฟรี)

"ชางหมิง เจ้าแน่ใจเหรอว่าเขาจะมาที่คลังสมบัติของเรา?" เทพโบราณระดับสูงสุดคนหนึ่งของเผ่ามังกรถามขึ้น

แม้จะค้นหามาสักพัก พวกเขาก็ยังไม่พบแม้แต่เงา ซึ่งทำให้พวกเขาหงุดหงิดไม่น้อย

ชางหมิงจึงคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะเล็งเป้ามาที่คลังสมบัติของเผ่ามังกร และได้เตรียมซุ่มโจมตีไว้ล่วงหน้า

"จุดประสงค์ของเผ่ามนุษย์คือสร้างความวุ่นวายภายในดินแดนของเรา เพื่อให้ชิวหยิ่นกลับมา"

"แต่ในเมื่อเราเตรียมรับมือไว้แล้ว อย่างมากเขาก็แค่ฆ่าคนจากเผ่าย่อยบางส่วน แม้จะส่งผลกระทบบ้าง แต่ก็ไม่มีความหมายสำหรับเรา"

คำพูดของชางหมิงทำให้เทพโบราณคนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย เผ่าย่อยก็คือเผ่าย่อย ไม่ว่าจะมีคนตายกี่คน ก็ไม่สำคัญ

หากพวกเขาสามารถใช้ชีวิตของเผ่าย่อยถ่วงเวลาไว้ได้ พวกเขาก็จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนเผ่าหลัก พวกเขาจัดการรับมือไว้ตั้งแต่ตอนที่มนุษย์คนนั้นเข้าไปในผาเอวิลแล้ว

"มนุษย์คนนี้ไม่โง่ และน่าจะเข้าใจสถานการณ์ดี เป็นไปได้สูงว่าเขากำลังเล็งเป้าหมายใหญ่กว่านั้น คลังสมบัติของเราจึงน่าจะเป็นเป้าหมายที่เขาเลือก"

ชางหมิงหัวเราะเยาะ "พวกเราดักรอเขาที่นี่แล้ว ถ้าเขากล้ามา ไม่มีทางหนีรอดแน่"

แต่ถ้าคิดผิด ก็แค่ปล่อยให้สมาชิกเผ่าย่อยตายเท่านั้น ไม่สำคัญอะไรเลย

เทพโบราณคนอื่นๆ พยักหน้า นอกจากเขตต้องห้ามแล้ว คลังสมบัตินี้ถือเป็นสถานที่สำคัญที่สุดของเผ่ามังกร

ผู้นำเผ่ากำลังปลีกวิเวกในเขตต้องห้าม และสถานที่นั้นมีข้อจำกัดที่เหล่าเทพโบราณทิ้งไว้ หากมนุษย์บุกเข้าไป ข้อจำกัดเหล่านั้นก็เพียงพอจะจัดการกับเขาโดยที่พวกเขาไม่ต้องลงมือเอง

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องคอยเฝ้าแค่คลังสมบัติเท่านั้น

ระหว่างที่กำลังพูด ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในคลังสมบัติและบินตรงไปยังดาวเคราะห์คริสตัลศักดิ์สิทธิ์ด้วยความเร็วสูง

ทันทีที่เห็น ชางหมิงก็เบิกตาขึ้นด้วยความดีใจ อีกฝ่ายมาจริงๆ

"หรือว่านั่นจะเป็นแค่ร่างแยกของเขา?" เทพโบราณข้างๆ ขมวดคิ้ว

พวกเขายังแยกร่างแยกกับร่างจริงไม่ออก มนุษย์คนนี้เคยใช้ร่างแยกหลอกพวกเขาให้วิ่งวนไปวนมาเหมือนหมาวิ่งไล่งับหางตัวเองอยู่พักหนึ่ง

ชางหมิงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน แต่เขาคิดว่านั่นน่าจะเป็นร่างแยก

"ไม่ต้องรีบ ดูก่อนก็ได้ ดาวเคราะห์คริสตัลศักดิ์สิทธิ์ดวงนั้นเป็นแค่เงาที่เราจงใจสร้างขึ้น ภายในมีข้อจำกัดซ่อนอยู่ เมื่ออีกฝ่ายเข้าไปแล้ว จะหลบหนีได้ยาก" ชางหมิงพูดอย่างใจเย็น

ระหว่างนั้น ร่างเงาดาบของชูซีก็มาถึงหน้าดาวเคราะห์คริสตัลศักดิ์สิทธิ์

ก่อนที่เขาจะสัมผัสมัน ดาวเคราะห์ก็สั่นขึ้นกะทันหัน และแสงเย็นสายหนึ่งพุ่งออกมาทันที

ร่างเงาดาบของชูซีไม่ลังเลเลย มันระเบิดตัวเองทันที แปรเปลี่ยนเป็นแสงดาบกวาดออกไป ไม่เพียงสลายแสงเย็น แต่ยังฟันดาวเคราะห์คริสตัลศักดิ์สิทธิ์ขาดเป็นสองซีก

"ก็เอะใจอยู่ว่าเผ่ามังกรจะรวยจนเอาคริสตัลศักดิ์สิทธิ์มาทำเป็นดาวเคราะห์ได้ยังไง?" ชูซีที่ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่ามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสงบ

ตอนแรกเขาเข้าใจผิดจริงๆ คิดว่านั่นคือดาวเคราะห์คริสตัลศักดิ์สิทธิ์ของแท้ แต่หลังจากดื่มเหล้าและตรวจสอบอย่างละเอียด เขาพบว่ามันเป็นเพียงเงา และมีข้อจำกัดแฝงอยู่

"พวกเผ่ามังกรน่าจะซ่อนตัวอยู่เพื่อรอซู่มโจมตี" ชูซีลืมตาขึ้น รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก จะรู้ว่าเดาถูกหรือไม่ ก็ต้อวลองดูเท่านั้น

จากนั้นร่างเงาดาบอีกคนหนึ่งก็บินออกไป มุ่งตรงไปยังสมบัติที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าดาว และเริ่มเก็บสะสมทีละชิ้น

สมบัติเหล่านี้มีข้อจำกัดซ่อนอยู่หรือไม่ ไม่สำคัญเลย

แค่ฟันด้วยดาบเดียวก็พอ

"ถ้าพวกเขาลงมือ ก็จะถูกเปิดเผย แต่ถ้าไม่ลงมือ พวกเขาก็ทำได้แค่มองฉันเอาสมบัติไปจนหมด สุดท้ายแล้วพวกเขาจะเลือกอะไร?" ชูซีตั้งใจรอดูอย่างเงียบๆ

......

"เป็นร่างแยกอีกแล้ว เผ่ามนุษย์นี่เจ้าเล่ห์จริงๆ"

"ดูนั่นสิ เขาปรากฏตัวอีกครั้ง นั่นเป็นร่างแยกอีกตัวหรือเปล่า?"

"ก็น่าจะใช่ แล้วเราจะทำยังไงดี? เขากำลังขโมยสมบัติของเผ่ามังกรเราอยู่นะ"

"เราจะปล่อยให้เขาเอาสมบัติมังกรไปเฉยๆ งั้นเหรอ?"

เทพโบราณของเผ่ามังกรต่างรู้สึกไม่สบายใจ มันเจ็บปวดเกินกว่าจะทนดูอีกฝ่ายยึดเอาสมบัติไปต่อหน้าต่อตา

"จัดการเลย! ไม่ว่าจะเป็นร่างแยกหรือร่างจริง สมบัติของเผ่ามังกรต้องไม่สูญหาย" หลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ชางหมิงก็พูดขึ้น

ทันทีที่ชางหมิงพูดจบ ค่ายคุกมังกรเก้าสวรรค์ก็ปรากฏขึ้น พร้อมกันนั้นเขาก็ใช้ร่มชูร่า และม่านดำก็เริ่มแผ่คลุมรอบบริเวณ

ร่างเงาดาบที่กำลังเก็บสมบัติเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงตัดสินใจระเบิดตัวเองทันที ลำแสงจากดาบพุ่งเข้าใส่ม่านดำ

เมื่อเห็นว่ามันเป็นเพียงร่างแยกจริงๆ ความผิดหวังฉายชัดในแววตาของเทพโบราณเผ่ามังกรทุกคน

"มนุษย์! จงออกมาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่ที่นี่" ชางหมิงตะโกนขึ้น

แม้ค่ายคุกมังกรเก้าสวรรค์จะปิดคลังสมบัติไว้ทั้งหมด แต่เขาไม่สามารถเปิดใช้งานร่มชูร่าได้ตลอดเวลา

หากยังหาอีกฝ่ายไม่พบ และยังต้องปะทะกันต่อไป เมื่อพลังของร่มชูร่าหมดลง ค่ายคุกมังกรเก้าสวรรค์ก็ไม่อาจต้านทานอีกฝ่ายได้

"เรียกชิวหยิ่นกับร่างของบรรพบุรุษมังกรกลับมา แล้วฉันจะไป" เสียงของชูซีดังขึ้น

ทันใดนั้น โซ่เส้นหนึ่งพุ่งออกไปฟาดลงตรงจุดที่เสียงดังมา

"เจ้าโง่! กล้าเปิดเผยตำแหน่งตัวเองงั้นเหรอ?" ชางหมิงหัวเราะเยาะ

แต่ไม่นานนัก รอยยิ้มของเขาก็จางหาย เพราะไม่พบแม้แต่เงาของชูซีตรงจุดที่โซ่โจมตี

"ฉันอยู่ตรงนี้ ตีให้โดนสิ"

เสียงของชูซีดังขึ้นอีกครั้งจากตำแหน่งเดิม

แต่แม้โซ่จะทำลายรอบบริเวณนั้น ก็ยังหาชูซีไม่เจอ

"เล่นต่อไปสิ ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าเขาจะรักษาพลังของร่มชูร่านั่นไว้ได้นานแค่ไหน"

ชูซียังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม เขาใช้พลังพิเศษร่างไร้เงา ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย

สีหน้าของชางหมิงแปรเปลี่ยนเป็นมืดมน เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายทำพลาด แต่ที่จริงแล้วอีกฝ่ายมีแผนซ่อนอยู่

"ถ้าอย่างนั้น ก็มาลองดูกันว่าชิวหยิ่นจะทำลายเผ่ามนุษย์ได้ก่อน หรือเจ้าจะทำลายเผ่ามังกรได้ก่อน" ชางหมิงหัวเราะ

ทันทีที่สิ้นคำพูดของชางหมิง คลังสมบัติก็ตกอยู่ในความเงียบ

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

"ท่านชางหมิง มนุษย์นั่นคงออกไปแล้วใช่ไหม?" เทพโบราณคนหนึ่งทนไม่ไหวถามขึ้น

เพราะหากอีกฝ่ายออกไปแล้ว แต่การที่พวกเขายังยืนปักหลักอยู่ตรงนี้ ก็เหมือนคนโง่

"ไม่น่าจะเป็นไปได้ ค่ายคุกมังกรเก้าสวรรค์ครอบคลุมคลังสมบัติทั้งหมด แม้เราจะหาเขาไม่เจอ แต่เขาไม่น่าจะหลุดรอดออกไปได้" ชางหมิงตอบ

ขณะที่เขายังใช้ความคิด สร้อยหยกที่ห้อยอยู่ที่เอวก็เปล่งแสงขึ้น

"ท่านผู้อาวุโส แย่แล้ว มนุษย์นั่นปรากฏตัวอีกครั้ง และกำลังฆ่าคนในเผ่าเรา!"

เมื่อได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของชางหมิงก็เปลี่ยนทันที มนุษย์นั่นหนีออกไปได้จริงๆ

ชางหมิงตกใจ "ไอ้มนุษย์สารเลวนั่นหลุดรอดออกไปแล้ว!"

เทพโบราณที่เหลือต่างขมวดคิ้ว

"แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อ?"

"อย่าไปสนใจด้านนอก พวกนั้นไม่สำคัญเท่าคลังสมบัติ"

คำตอบของชางหมิงทำให้เทพโบราณทั้งหลายเงียบไป แม้จะไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน เพราะในสายตาพวกเขา การตายของเผ่าย่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก

แต่จู่ๆ แสงดาบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าจู่โจมเทพโบราณทั้งหมด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

......