บทที่ 615: เผ่ามังกรลงมือ (ฟรี)

[เลเวลของคุณเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 165 คุณสมบัติพื้นฐานทั้งหมดเพิ่มขึ้น 100 ล้านแต้ม และได้รับแต้มคุณสมบัติฟรี 150 ล้าน]

ในภูเขานานหยู เมื่อชูซีฆ่าเทพโบราณระดับสูงสุดอีกคน เลเวลของเขาก็พุ่งขึ้นเป็น 165

"ผ่านมาเจ็ดวันแล้วนับตั้งแต่ฉันเข้ามาในภูเขานานหยู แต่เผ่าฟีนิกซ์ก็ยังไม่มีท่าทีตอบโต้เลย" ชูซีคิดพลางเก็บกวาดสนามรบ

ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาจัดการเทพโบราณไปไม่น้อย เฉพาะในดินแดนแห่งดาบเพียงอย่างเดียวก็มีเทพโบราณระดับล่างหลายร้อยคน

เขาเคยคิดว่าเผ่าฟีนิกซ์น่าจะเคลื่อนไหวเร็วๆ นี้ แต่จนถึงตอนนี้ อาณาจักรโบราณอู่ถงก็ยังปิดประตูเงียบ ไม่มีวี่แววจะส่งใครออกมา

เมื่อวานเขาเห็นเผ่าศักดิ์สิทธิ์ของภูเขานานหยูเริ่มเคลื่อนไหว เตรียมจะออกจากที่นี่แล้วด้วยซ้ำ

"ดูเหมือนว่าเผ่าฟีนิกซ์จะยอมแพ้จริงๆ เจ็ดวันผ่านไปแต่ยังไม่ส่งคนออกมาแม้แต่คนเดียว"

ชูซีรู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ ถ้าเผ่าฟีนิกซ์ลงมือ เขาก็จะมีโอกาสอัปเลเวลได้รวดเร็วยิ่งกว่านี้

ในขณะเขากำลังคิด พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทะเข้ามา และมิติโดยรอบก็ถูกปิดผนึกในทันที

"นี่มัน... เทพบรรพกาล!"

ชูซีตกใจ แต่ก็เข้าใจในทันที ไม่แปลกใจเลยที่เผ่าฟีนิกซ์ยังไม่เคลื่อนไหว ที่แท้พวกเขาไปขอความช่วยเหลือจากเผ่ามังกร

"โฮก!"

ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรดังสนั่น มังกรสีแดงทองขนาดมหึมาที่ยาวนับหมื่นฟุตก็ปรากฏขึ้น

นั่นคือร่างของบรรพบุรุษมังกร

"มนุษย์ ตายซะ!" จูหลงคำรามลั่น จากนั้นแสงสีทองก็สาดลงมาจากฟ้า กดดันชูซีไว้ทันที

ชูซีไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีเป้าหมายชัดเจนขนาดนี้

"โชคดีที่คิดไว้ล่วงหน้าแล้ว" ทันใดนั้น จิตของชูซีก็เคลื่อนไหว ก่อนที่ร่างกายจะระเบิดออก

เมื่อร่างชูซีระเบิดออก แสงดาบก็พุ่งออกไปโจมตีจูหลงทันที

การปะทะระหว่างทั้งสองฝ่ายปล่อยพลังมหาศาลจนภูเขานานหยูสั่นสะเทือน

ผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ พลังที่เหลือจากการปะทะก็สงบลง เหลือเพียงร่างของบรรพบุรุษมังกร

"บ้าเอ๊ย! มันไม่ใช่ร่างจริงของเขา!"

ภายในร่างของบรรพบุรุษมังกร ชิวหยิ่นมีสีหน้าเคร่งเครียด

เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายหลบหนี พวกเขาจึงเลือกซุ่มโจมตี หวังจะจบการต่อสู้ในครั้งเดียว

แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรอบคอบถึงขั้นไม่ใช้ร่างจริง

"แล้วเราควรทำยังไงต่อ? ถ้าปล่อยให้เผ่ามนุษย์รอดไป มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคตแน่"

"มันสายไปแล้ว ปัญหานั้นเกิดขึ้นแล้วล่ะ ข้าได้ยินมาว่าเผ่ามนุษย์ทะลวงด่านศักดิ์สิทธิ์ และตอนนี้กำลังรุกรานเขตนอกอยู่"

"พลังการต่อสู้ของเผ่ามนุษย์น่ากลัวเกินไปแล้ว"

"......"

ข่าวการรุกรานเขตนอกของเผ่ามนุษย์มาถึงเผ่ามังกรสักระยะแล้ว แต่สิ่งที่พวกเขากังวลมากกว่านั้นคือชูซี

ครึ่งเดือนก่อนเขายังเป็นเทพโบราณระดับล่าง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นระดับกลางแล้ว

ถ้ายังเติบโตเร็วแบบนี้ และได้เวลาอีกสักหน่อย ครั้งหน้าที่เจอกัน เขาอาจกลายเป็นเทพโบราณระดับสูง หรือแม้แต่ระดับสูงสุดก็เป็นได้

ตราบใดที่ชูซียังมีชีวิตอยู่ เผ่ามนุษย์จะยังคงเป็นภัยคุกคามอยู่เสมอ

"มนุษย์คนนั้นหนีไปไม่ไกลหรอก ต้องยังอยู่ในเขตในแน่นอน" ชิวหยิ่นครุ่นคิด ก่อนที่ดวงตาของจูหลงจะเปล่งแสงสีทองและกวาดสายตาไปรอบบริเวณ

"เจอแล้ว!"

เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ชิวหยิ่นก็หัวเราะ ขณะที่จูหลงพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่าแล้วหายไปอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน ชูซีที่อยู่ห่างจากภูเขานานหยูเป็นล้านกิโลเมตรก็ลืมตาขึ้น

"เผ่ามังกรเริ่มลงมือแล้ว"

เขาไม่แปลกใจ เพราะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว จึงส่งร่างเงาดาบไปแทน

"สมกับเป็นเทพบรรพกาล ด้วยพลังที่ฉันมีในตอนนี้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย"

"ยิ่งไปกว่านั้น ร่างของบรรพบุรุษมังกรนี้ดึงพลังของเทพบรรพกาลมาได้แค่สิบเปอร์เซ็นต์ หากเป็นตัวจริง ฉันคงไม่รอด"

นี่เป็นครั้งแรกที่ชูซีปะทะกับเทพบรรพกาล เขาก็รู้สึกถึงช่องว่างมหาศาลระหว่างกันอย่างชัดเจน

หรืออาจจะไม่ใช่แค่เขา แม้แต่เทพโบราณระดับสูงสุด เมื่อเผชิญหน้ากับเทพบรรพกาล ก็ยังมีช่องว่างไม่ต่างกัน

"ถึงเวลาออกไปแล้ว มังกรนั่นคงเริ่มจับตาดูฉันแล้ว"

จิตใจของชูซีเคลื่อนไหว ก่อนจากไปเขาทิ้งร่างเงาดาบไว้ แล้วร่างจริงของเขาก็หายไปทันที

ไม่ถึงสามวินาทีหลังจากที่เขาหายตัวไป พลังของเทพบรรพกาลก็แผ่เข้ามาอีกครั้ง

"เจอแล้ว!"

เมื่อเห็นชูซีอยู่ตรงหน้า ชิวหยิ่นหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะพ่นลมหายใจมังกรใส่เขา

บึ้ม...

แต่วินาทีถัดมา ร่างของชูซีก็ระเบิดออกอีกครั้ง กลายเป็นแสงดาบพุ่งเข้าต้านการโจมตี

แสงดาบนั้นเจาะทะลุลมหายใจของมังกรได้สำเร็จ แต่พลังของมันก็หมดลงและสลายหายไปในทันที

"เป็นร่างแยกอีกแล้ว" สีหน้าของชิวหยิ่นมืดลง นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาถูกหลอกด้วยร่างแยก

"ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะหนีไปได้เรื่อยๆ"

เขาขบฟันแน่น ดวงตาของจูหลงสว่างขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เวลาผ่านไปกว่าสิบลมหายใจแล้วยังไม่พบร่องรอยของชูซี

"เป็นไปได้ยังไง? หากเป้าหมายยังอยู่ในทวีปหมื่นเผ่า ก็ไม่ควรหลุดรอดสายตาของเทพบรรพกาลได้"

ชิวหยิ่นแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสถานการณ์เช่นนี้

เทพโบราณระดับกลางสามารถซ่อนตัวจากเทพบรรพกาลได้?

"อาจเป็นเพราะตราประทับจักรพรรดิ?" เทพโบราณเผ่ามังกรคนหนึ่งคาดเดา

"น่าจะใช่ ตราประทับจักรพรรดินั้นเคยเป็นของจักรพรรดิองค์แรก จึงไม่น่าแปลกใจที่มันสามารถปกปิดตัวตนและหลบซ่อนจากสายตาเทพบรรพกาลได้" ชิวหยิ่นพยักหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกหมดหนทาง

หากหาอีกฝ่ายไม่เจอ ร่างบรรพบุรุษมังกรจะมีประโยชน์อะไร?

"ค้นหาให้ละเอียดอีกครั้ง ถ้ายังไม่พบ เราจะมุ่งหน้าไปเขตกั้น ปราบทหารทองคำสิบสองคน แล้วค่อยบุกไปเขตนอก ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะเมินเฉยต่อชีวิตของมนุษย์คนอื่นได้"

เทพโบราณที่เหลือไม่มีใครคัดค้าน ก่อนจะควบคุมร่างบรรพบุรุษมังกรให้ลาดตระเวนทั่วเขตใน

"ทำไมเผ่ามังกรถึงเชิญเทพบรรพกาลกลับมาอีกครั้ง แล้วยังอยู่ในเขตในแทนที่จะไปเขตนอกเพื่อจัดการเผ่ามนุษย์?"

"เจ้าไม่รู้หรือไง? ข้าได้ยินมาว่ามนุษย์ที่ฆ่าเทพโบราณนับพันในเวลาไม่กี่วินาทีที่เขตกั้น ได้ไปยังภูเขานานหยูของเผ่าฟีนิกซ์ เผ่ามังกรจึงลงมือ"

"เป็นไปได้เหรอ? มนุษย์คนนั้นเก่งขนาดนั้นเลย? เทพบรรพกาลปรากฏตัวมาได้สักพักแล้ว เขายังรอดอยู่ได้ยังไง?"

"นั่นแหละที่ทำให้เขาน่ากลัว เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฆ่าเทพโบราณได้นับพันในพริบตา ข้าคิดว่าเผ่ามนุษย์อาจมีคนอย่างจักรพรรดิองค์แรกเกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าขอทานคนนั้นในสมัยนั้น"

"......"

ข่าวการปรากฏตัวของบรรพบุรุษมังกรแพร่กระจายไปทั่วเขตในอย่างรวดเร็ว

นอกจากความหวาดกลัวในพลังของเทพบรรพกาลแล้ว สิ่งที่ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกยิ่งกว่าคือพลังของเผ่ามนุษย์

มนุษย์ที่สามารถอยู่รอดได้นานขนาดนี้ภายใต้การตามล่าของเทพบรรพกาล ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

เผ่าศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต่างจับตาดูสถานการณ์นี้ หากเผ่ามังกรชนะ สถานการณ์ในเขตในคงไม่เปลี่ยนไปมากนัก

แต่หากเผ่ามังกรแพ้ พวกเขาอาจต้องคิดว่าจะเจรจาและสร้างความสัมพันธ์กับเผ่ามนุษย์ หรือจะเลือกสู้จนตัวตาย

เพราะแม้จะเป็นการต่อสู้ระหว่างสองเผ่า แต่เรื่องของผลประโยชน์และความสัมพันธ์ทางสังคมก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเผ่ามังกรหรือของเผ่ามนุษย์ ก็ไม่ต่างกันมากสำหรับพวกเขา

ในเมื่ออดีตตอนที่เผ่ามนุษย์รุ่งเรือง พวกเขาก็เคยตกอยู่ใต้การปกครองมาแล้วเช่นกัน

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

......