บทที่ 440: ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว (ฟรี)

แค่ฆ่า?

ไม่ยาก?

คำไม่กี่คำสั้นๆ ทำให้โจวเส็งตกใจมาก

เขารู้ว่าระหว่างทางต้องเผชิญหน้ากับเงาเทพเผ่าต่างๆ ไม่น้อย เขาใช้หลากหลายวิธีการถึงจะหลบการไล่ล่ามาได้

แต่รุ่นน้องคนนี้กลับบอกว่าฆ่าจึงผ่านมาได้?

"รุ่นพี่ คุณบอกว่าหินตั้งในเขาวงกตจะเคลื่อนที่ นี่ทำให้คุณหาทางออกไม่เจอ" ชูซีไม่อธิบายมาก ถามต่อ "แล้วหินตั้งเหล่านี้ทำลายได้มั้ย?"

โจวเส็งมองรุ่นน้องด้วยสายตาแปลกๆ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจริงจัง หรือแค่อยากอวด "คุณจะทำลายหินตั้งเหล่านี้เพื่อหาทางออกเหรอ?"

ชูซีไม่พูดอะไร แต่เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ

สำหรับเขาแล้ว แทนที่จะเดินวนไปวนมาหาทางออกในเขาวงกต ฝ่าออกไปเลยยังดีซะกว่า

"หินตั้งเหล่านี้ทำลายได้ แต่......" โจวเส็งพูดแล้วเขย่าหัว "ผมบอกแล้วไง ถ้าอยู่ในเขาวงกตเกินสามชั่วโมง เขาวงกตจะดูดพลังวิญญาณเทพของเราไม่หยุด และในสามชั่วโมงหินตั้งเหล่านี้ก็จะฟื้นคืนกลับมาทั้งหมด"

"ผมอยู่ที่นี่ร้อยปี เคยลองวิธีนี้แล้ว แต่ทำไม่สำเร็จ"

"เขาวงกตนี้มองไม่เห็นขอบเขต จำนวนหินตั้งมีอย่างน้อยก็หลายสิบล้าน"

"ทำลายหินตั้งหนึ่งแผ่นต้องใช้พลังวิญญาณเทพมาก แล้วหินตั้งมากขนาดนี้ล่ะจะทำยังไง?"

"อีกอย่างในเขาวงกตยังมีเงาเทพเผ่าต่างๆ แม้คุณจะทำลายหินตั้งทั้งหมดได้ พลังวิญญาณเทพก็ต้องอ่อนแอลงมาก ถึงตอนนั้นก็จะต่อสู้กับเทพไม่ไหว จากนั้นคุณก็จะตาย จริงไหม?"

โจวเส็งอธิบายยาวเหยียด แต่ชูซีได้ยินแค่ประโยคแรกที่อีกฝ่ายบอกว่าหินตั้งทำลายได้

"ทำลายได้ก็ดีเลบ" ชูซียิ้ม เขากังวลว่าหินตั้งเหล่านี้ทำลายไม่ได้ แบบนั้นคงเป็นปัญหาใหญ่

แต่ถ้าทำลายได้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"จริงๆ ใช้ดาบหาทางออกก็ได้ แค่เสียเวลามากหน่อย แต่ทำลายไปเลยดีกว่า"

"เพราะการกระทำนี้ยังเป็นการเปิดทางให้คนรุ่นหลัง ถ้าเขาวงกตยังอยู่ แม้อนาคตจะมีมนุษย์เข้าสู่เส้นทางสู่เทพได้ แต่สุดท้ายก็จะถูกขังอยู่ที่นี่"

ชูซีตัดสินใจแล้ว แต่เขาไม่รีบลงมือ หันไปมองโจวเส็ง

"รุ่นพี่เพิ่งกลับมา คุณต้องการฟื้นฟูก่อนมั้ย?"

"คุณเอาจริงเหรอ?" โจวเส็งรู้ความคิดของชูซี

"รุ่นพี่ครับ เชื่อผมสักครั้ง" ชูซียิ้ม

โจวเส็งลังเลครู่หนึ่ง แล้วกัดฟัน "เอาสิ งั้นเอาตามที่คุณว่า ลองสักครั้ง"

"คุณฟื้นฟูหน่อยก็ดีนะ เดินทางมาคงเสียพลังวิญญาณเทพไปไม่น้อย" โจวเส็งพูดแล้วนั่งลง จากนั้นก็ประสานมือ สัญลักษณ์หลายอันบินออก แล้วกลายเป็นแสงหนึ่ง ครอบคลุมพวกเขาสองคน

ขณะอยู่ในแสง ชูซีรู้สึกว่าพลังวิญญาณเทพของตัวเองเริ่มฟื้นคืน

"ของดีเลย" ชูซีดวงตาเป็นประกาย แม้ตลอดทางเขาจะผ่านมาได้โดยการโจมตี แต่เขาก็สูญเสียพลังวิญญาณเทพไป 50%

ตอนแรกเขาคิดว่าพลังวิญญาณเทพที่เหลือ 50% จะเพียงพอที่จะสนับสนุนเขาจนกว่าเขาจะสามารถหลอมรวมสถานะเทพได้สำเร็จ

ถึงแม้จะไม่จำเป็น เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ชูซีนั่งลง เริ่มรอคอยพลังวิญญาณเทพฟื้นคืนอย่างเงียบๆ

ในตอนนี้ โจวเส็งท่องคาถา "หนาวเหน็บพันปี สรรพสิ่งเงียบงัน จิตใจสงบ หวังเราเป็นเทพ จิตใจและวิญญาณรวมเป็นหนึ่ง......"

ภายใต้คาถานี้ จิตใจของชูซีก็ค่อยๆ เงียบสงบลง พร้อมกันนั้นความเร็วการฟื้นคืนพลังวิญญาณเทพก็เพิ่มขึ้นสิบเท่า

ชูซีเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงอยู่ที่นี่ได้ถึงร้อยปี

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

"......ฟ้าสูง โลกกว้าง น้ำไหล เมฆลอย ความสดใสช่วยรักษา เส้นทางวางแผนชีวิต ธรรมชาติเป็นสิ่งที่ดีที่สุด"

เมื่อโจวเส็งพูดจบ ก็เห็นสัญลักษณ์สี่ทิศค่อยๆ กลายเป็นแสงริบหรี่

ทั้งสองคนก็ค่อยๆ ลืมตา

"ขอบคุณครับ รุ่นพี่"

ชูซีลุกขึ้นจับมือโจวเส็ง แค่ชั่วโมงสั้นๆ ก็ทำให้พลังวิญญาณเทพของเขาฟื้นคืนเต็มที่แล้ว

"คุณไม่ใช่สายเวทจริงๆ เหรอ?"

โจวเส็งตกตะลึง เพราะเขารู้สึกว่าวิญญาณเทพของชูซีไม่อ่อนแอกว่าตัวเอง

"ไม่ใช่แน่นอนครับ" ชูซียิ้มแล้วส่ายหน้า วิญญาณเทพของเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ก็เป็นเพราะก่อนหน้านี้ได้โอกาส

โจวเส็งก็ไม่ถามต่อ เขายืดเส้นยืดสายแล้วพูด  "ไปดันเถอะ โชว์ให้ผมดูหน่อยว่าคุณฆ่าเพื่อมาที่นี่จริงหรือเปล่า?"

"ครับ" ชูซียิ้มเล็กน้อย แล้วดาบก็ปรากฏในมือ

เมื่อเห็นดาบ โจวเส็งขมวดคิ้ว สายกายภาพจริงๆ เหรอ?

ฟิ้ว!

วินาทีต่อมา พลังดาบก็บินออกไป พริบตาก็มาถึงหน้าหินตั้งก้อนหนึ่ง

-1.3 พันล้านล้านล้าน (ความเสียหายจริง ตัวคูณคริติคอลสิบเท่า)

พร้อมกับความเสียหายที่น่าสะพรึงกลัว พลังดาบก็ทำลายหินตั้งก้อนหนึ่งและยังคงทำลายหินตั้งด้านหลังต่อไป

หลังจากทำลายกำแพงหินหลายร้อยอันติดต่อกัน พลังดาบค่อยๆ สลายตัว

ภายใต้สายตาของทั้งสองคน ทางเดินหนึ่งเส้นที่สร้างจากก้อนหินก็ปรากฏขึ้น

ชูซีหันหัวมองโจวเส็ง ใบหน้าโชว์รอยยิ้มพึงพอใจ "รุ่นพี่ เป็นยังไงบ้าง?"

โจวเส็งตอนนี้ตกตะลึงจนยืนนิ่ง ตาโต เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ปากอ้ากว้างจนสามารถยัดไข่เป็ดได้

จนได้ยินคำพูดของชูซี เขาถึงจะตอบสนอง

"ดะ ดะ เดี๋ยว...... นี่ นี่......"

"นั่นอะไร! นั่นอะไร! นั่นอะไร!"

"ร้อยปีที่ผ่านมา มนุษย์แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?"

โจวเส็งเกือบตะโกนออกมา ถ้าไม่เห็นกับตา เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีคนสร้างความเสียหายสูงขนาดนี้ได้

ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยคำพูดของชูซี แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้อวด

อีกฝ่ายฆ่าจนมาถึงที่นี่ได้จริงๆ

"รุ่นพี่ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว" ชูซียิ้ม แล้วฟันดาบออกไปอีกครั้ง หินตั้งอีกส่วนนึงก็ถูกทำลาย

"ผ่านมาร้อยปี อาชีพระดับเซียน แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วเหรอ?" โจวเส็งเต็มไปด้วยตกใจ

เขาเป็นอาชีพระดับเซียน พลังต่อสู้ก็แข็งแกร่งมาก แม้จะต้องต่อสู้กับกึ่งเทพสิบคน แค่ให้เขาเวลาหน่อยก็สามารถเอาชนะได้ แต่ความเสียหายของเขาไม่สู้งขนาดนี้

เขาระเบิดพลังเต็มที่ ก็ทำลายหินตั้งได้แค่สองสามก้อน

ไม่เหมือนชูซีที่ทำลายทีละก้อนง่ายๆ ราวกับหั่นผักหั่นหมู

หลังจากตกใจ ตื่นเต้น จากนั้นโจวเส็งก็เต็มไปด้วยความยินดี

เขามองหินตั้งที่ถูกทำลายเหล่านั้น ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆ

หินตั้งพวกนี้กักขังเขามาร้อยปี ในที่สุดมันก็ถูกทำลายแล้ว

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

......