บทที่ 375: ทำตัวดีๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายเผ่าของนาย (ฟรี)

"พวกเขายังมีชีวิตอยู่" ชูซีพูด "ไม่คิดว่าเผ่าจิ้งจอกดำจะซ่อนตัวได้ดีขนาดนี้ แม้แต่เทพก็ยังมี"

เขาเคยเจอเทพมาไม่น้อย ดังนั้นพอเห็นอีกฝ่าย ก็รู้ทันทีว่าเป็นเทพ

แต่พลังของอีกฝ่ายนั้นไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่ เห็นได้ชัดว่าเป็นเทพระดับล่าง

เมื่อได้ยินคำพูดของชูซี จงเฉียนรู้สึกโล่งอกเล็กน้อย

"มนุษย์ ถ้าสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง ฉันจะไว้ชีวิตนายครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนี้นายต้องกลายเป็นเชลยในเผ่าจิ้งจอกดำ" จงเฉียนพูด

แม้ว่าเผ่าจิ้งจอกดำจะไม่เคยโจมตีมนุษย์ แต่ก็มีความรู้เกี่ยวกับมนุษย์อยู่บ้าง

มนุษย์ดูเหมือนจะไม่แข็งแกร่ง แม้แต่เทพก็ไม่มี

แต่จากการที่มนุษย์สามารถอยู่รอดได้นานขนาดนี้ท่ามกลางเผ่าพันธุ์อื่นๆ แม้แต่เทพเหล่านั้นยังไม่กล้าลงมือกับมนุษย์ แสดงว่ามนุษย์ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เขาไม่รู้ว่าชูซีมีสถานะอะไรในหมู่มนุษย์

แต่ผู้ทรงพลังระดับเซียนที่สามารถฝ่าวงล้อมของกึ่งเทพมาได้ และเข้ามาในที่นี้โดยที่เขาไม่รู้สึกตัว

ก็เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของมนุษย์คนนี้ไม่ธรรมดา

หากอีกฝ่ายถูกฆ่า เผ่าพันธุ์มนุษย์มีแนวโน้มที่จะล้างแค้น

เขาไม่รู้ว่ามนุษย์มีไพ่ตายอะไร และเขาก็ไม่เต็มใจที่จะใช้ชีวิตของเผ่าจิ้งจอกดำไปพนันกับไพ่ตายของมนุษย์

ดังนั้นแทนที่จะฆ่า เขาอยากจะจับตัวอีกฝ่ายไว้มากกว่า

วิธีนี้จะชะลอเวลาที่มนุษย์จะค้นพบเรื่องนี้ และหากมนุษย์มาถึงเผ่าจิ้งจอกดำ เขาก็สามารถส่งมอบตัวมนุษย์คนนี้คืนได้ทันที

ที่เขาสามารถพาเผ่าจิ้งจอกดำมาได้ไกลถึงขนาดนี้ก็เป็นเพราะความระมัดระวัง

ในสถานการณ์ที่ไม่รู้จุดอ่อนของศัตรูอย่างละเอียด เขาจะไม่สร้างความเป็นศัตรูโดยเด็ดขาด เพราะเมื่อเป็นศัตรูกันแล้ว ก็หมายความว่าไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขได้อีก

ชูซีมองดูจงเฉียนสักครู่ "นายดูแตกต่างออกไป"

แม้ว่าเขาจะบุกเข้ามาในดินแดนของเผ่าจิ้งจอกดำ และรู้ความลับของเผ่าจิ้งจอกดำ แต่อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะโจมตีหรือฆ่าเขา เพียงแค่จะจับเขาเป็นเชลย

เขาไม่รู้ว่าควรพูดว่าอีกฝ่ายโง่หรือใจดีเกินไป

"เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์" จงเฉียนตอบอย่างใจเย็น

ชูซีพยักหน้า อีกฝ่ายพูดไม่ผิด ทั้งสองฝ่ายเพียงแค่มีจุดยืนที่แตกต่างกัน

"จะลงมือพร้อมกันหรือทีละคนล่ะ?" ชูซีมองไปรอบๆ

น่าทึ่งที่เผ่าจิ้งจอกดำในดินแดนลับนี้พบสถานการณ์ได้รวดเร็วและเรียกกองกำลังมารวมตัวกันแล้ว

ในดินแดนลับนี้มีเผ่าจิ้งจอกดำไม่น้อย รวมกันแล้วกว่าหนึ่งแสนคน

ในนั้นมีกึ่งเทพสองร้อยกว่าคน ที่เหลือทั้งหมดเป็นผู้ทรงพลังระดับเซียน

ถ้ารวมเผ่าจิ้งจอกดำนอกดินแดนลับด้วย ประชากรทั้งหมดน่าจะอยู่ที่ประมาณ 10 ล้านคน

จำนวนนี้ไม่มากนัก โดยทั่วไปแล้ว เผ่าราชวงศ์เพียงอย่างเดียวมีประชากรนับร้อยล้านคน บวกกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครอง ประชากรอาจมีหลายพันหรือหลายหมื่นล้าน

เมื่อเทียบกัน จำนวนของเผ่าจิ้งจอกดำไม่ได้มากนัก และเผ่าจิ้งจอกดำก็ไม่ได้ปกครองเผ่าพันธุ์อื่นๆ

แต่ถึงอย่างนั้น พลังโดยรวมของเผ่าจิ้งจอกดำกลับเหนือกว่าเผ่าราชวงศ์ทั่วไป แม้ไม่นับรวมจงเฉียนที่เป็นเทพ เผ่าหมาป่าก็ยังมีพลังติดอันดับท็อปสามในบรรดาเผ่าราชวงศ์มากมาย

ปัจจุบันในดินแดนแห่งดาบมีผู้ทรงพลังระดับเซียนราวหนึ่งแสนห้าหมื่นคน และมีกึ่งเทพประมาณสามร้อยถึงสี่ร้อยคน

หากจับเผ่าจิ้งจอกดำทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้านี้ได้ จำนวนผู้ทรงพลังระดับเซียนจะเพิ่มเป็นสองแสนห้าหมื่นคน และกึ่งเทพก็จะเพิ่มเป็นกว่าหกร้อยคน

"ดูเหมือนดินแดนแห่งดาบของฉันจะรับไม่ไหวแล้ว"

ชูซีคิดในใจ แต่หลังจากนั้นก็ส่ายหัว ปล่อยให้เผ่าพันธุ์อื่นๆ เหล่านี้เบียดกันไปก่อนเถอะ

ขณะที่ชูซีกำลังครุ่นคิด จงเฉียนก็พูดขึ้น "วันนี้เผ่าจิ้งจอกดำของฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง พวกเราจะร่วมมือกันจับนาย"

"ลงมือ!"

คำสั่งของจงเฉียนดังขึ้น ผู้ทรงพลังระดับเซียนกว่าหนึ่งแสนคน และกึ่งเทพสองร้อยกว่าคนลงมือพร้อมกัน

ตู้ม ตู้ม ตู้ม......

ในทันใด โจมตีนับไม่ถ้วนได้กระหน่ำใส่ท้องฟ้า พุ่งตรงมาที่ชูซี ทั้งดินแดนลับสั่นสะเทือนราวกับกำลังจะพังทลาย

แต่จงเฉียนยังคงใจเย็น ดินแดนลับนี้พิเศษมาก หลังจากกลายเป็นเทพเขาก็เคยลองแล้ว และเขาไม่สามารถทำลายดินแดนลับนี้ได้

ขณะที่มองการโจมตีหนาแน่นที่กำลังเข้ามา ชูซีปากกระตุก

อะไรเนี่ย?

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเทพ น่าจะเลือกท้าทายเขาตัวต่อตัว

แต่เขาคิดมากเกินไป

"มาเลย!" ชูซีตะโกน ทันใดนั้นดาบหนึ่งแสนเล่มก็พุ่งออกไปรับมือกับการโจมตีเหล่านั้น

แกร๊ง แกร๊ง แกร๊ง......

แสงดาบแผ่กระจายทั่วฟ้าดิน การโจมตีที่เข้ามาถูกทำลายจนหมด กลายเป็นแสงวาบที่กระจายไปทั่ว

จงเฉียนไม่ได้ลงมือ เพราะหนึ่งเขาอยากดูความสามารถที่แท้จริงของชูซี และสองเพราะเขาพร้อมจะช่วยชูซีได้ทุกเมื่อ

เขาเคยพูดว่าจะจับชูซีเป็นเชลย ดังนั้นเขาก็ไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายตายได้

แต่เขาไม่คิดว่าชูซีจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของผู้ทรงพลังระดับเซียนหนึ่งแสนคนและกึ่งเทพสองร้อยกว่าคน อีกฝ่ายก็สามารถป้องกันได้ทันที

"ไม่แปลกเลยที่นายสามารถเข้ามาที่นี่ได้ นายมีฝีมือ" เมื่อจงเฉียนพูดจบ มีเพียงประกายแสงสีม่วงวูบหนึ่งวาบผ่านดวงตาของเขา

[คุณถูกโจมตีจากดวงตาแห่งภาพลวง คุณจะตกอยู่ในสภาวะสับสน]

[คุณได้กระตุ้นสกิลกายพายุเมฆ เนื่องจากการโจมตีครั้งนี้มาจากเทพ คุณหลบการโจมตีหลังจากใช้พลังของกฎ]

ข้อความแจ้งเตือนสองบรรทัดปรากฏขึ้น ชูซียังคงสีหน้าเรียบเฉย

ตอนนี้เขาเลเวล 90 แล้ว โอกาสในการหลบสูงถึง 90% ซึ่งถือว่าสูงมาก

แต่จงเฉียนเป็นเทพ เลเวลของอีกฝ่ายสูงกว่ามาก หากเขาต้องการหลบหลีกให้สำเร็จ เขาจะต้องใช้พลังของกฎด้วย

โชคดีที่ปัจจุบันเขาไม่ขาดพลังของกฎ

"หืม? แปลกมาก... มันไม่ได้ผล" จงเฉียนสังเกตเห็นว่าชูซีไม่ได้รับผลกระทบเลย จึงรู้สึกประหลาดใจ

ชายคนนี้เป็นแค่ผู้ทรงพลังระดับเซียนจริงๆ เหรอ?

"เมื่อการควบคุมไม่ได้ผล ลองวิธีนี้ดู" พูดจบ จงเฉียนสะบัดหาง ทันใดนั้นมิติรอบๆ ชูซีก็แตกสลาย

เคร้ง เคร้ง เคร้ง......

จากนั้น โซ่ที่หล่อหลอมจากพลังของกฎพุ่งออกมา พันรัดรอบตัวชูซีในทันที

เมื่อเห็นชูซีถูกพันธนาการจนแขนขาไม่สามารถขยับได้ จงเฉียนก็ยิ้มออกมา

"จับเขา..."

คำพูดของจงเฉียนยังไม่ทันจบ เสียงแตกหักก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

แคร้ก แคร้ก แคร้ก......

จงเฉียนหันไปมอง พบว่าดาบหลายเล่มได้ฟันลงบนโซ่และทำให้มันขาดในทันที

"นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?" จงเฉียนตกใจมาก

โซ่นั้นเขาสร้างขึ้นจากพลังของกฎ ต่อให้เป็นเทพก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหลุดออกมาได้

ทำไมตอนนี้มันถูกตัดขาดในทันที?

"เข้าไปและทำตัวดีๆ" ชูซีพูดพลางก้าวมาที่หน้าจงเฉียน ใบหน้ามีรอยยิ้ม "ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายเผ่าของนายทั้งหมด"

บึ้ม.....

ดินแดนแห่งดาบปรากฏขึ้น

จงเฉียนรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เขากำลังจะต่อต้าน แต่กลับพบว่าร่างของเขาเต็มไปด้วยเอฟเฟกต์ของสถานะเชิงลบมากมาย

ก่อนที่เขาจะทำอะไรได้ ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี และเขาได้เข้ามาในดินแดนแห่งดาบแล้ว

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]