บทที่ 355: ข่าวของเทพ (ฟรี)

สามวันต่อมา

หลังจากที่พักผ่อนพอสมควร ชูซีก็มาถึงเขตนอกอีกครั้ง

"การออกมาครั้งนี้มีสามเรื่องต้องทำ เรื่องแรกคืออัพเลเวลตัวเองให้ถึงเลเวล 99 แล้วค่อยดูว่าภารกิจทะลุขีดจำกัดเป็นแบบไหน"

แม้ว่าจะรู้จากคำพูดของกู่เพียวแล้วว่าภารกิจทะลุขีดจำกัดสู่การเป็นกึ่งเทพนั้นเหมือนกันหมด แต่ชูซีรู้สึกว่าภารกิจของตัวเองน่าจะแตกต่าง

"เรื่องที่สอง หาเทพสักคน ถ้าเป็นเทพระดับล่างที่อยู่ลำพังก็จะดีมาก"

"เรื่องที่สาม นำกึ่งเทพและผู้ทรงพลังระดับเซียนจากเผ่าอื่นกลับมา แล้วให้คนของต้าเซียได้ก้าวขึ้นเป็นกึ่งเทพ"

สายตาของชูซีมองออกไปเขตนอก ตอนนี้เขากำลังอยู่ที่ด่านซานไห่กวน แต่จะไปตามหาเทพที่ไหน ก็ได้แต่ลองเสี่ยงดวงดู

แต่ขณะที่เขากำลังจะออกจากซานไห่กวน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูอย่างฉับพลัน

"ท่าน ผมคือทายาทของเผ่าหมาป่าไฟ ก่อนหน้านี้เคยพบท่านในสนามรบแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์ ท่านเคยมอบดาบให้ผม ผมเคารพบูชาทุกวัน หวังเพียงว่าจะสามารถรับพรจากท่านได้"

"วันนี้ผมมาเพื่อขอให้ท่านช่วยชีวิต"

"ครึ่งเดือนก่อน มีเทพผู้แข็งแกร่งจากเผ่างูยักษ์แปดเศียรมายังที่นี่ เนื่องจากน้องชายของเขาถูกฆ่าตาย เขาจึงมาตามหาฆาตรกร"

"แต่พวกเราจะรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง เพราะไม่เคยให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ พวกเราถูกฆ่าไปมากมาย พ่อผมก็ถูกเขาฆ่าเช่นกัน"

"ดังนั้นผมจึงขอร้องท่านให้ช่วยเหลือเผ่าหมาป่าไฟของพวกเราด้วย หลังจากนั้นทั้งเผ่าจะยินดีเป็นคนของท่าน และไม่มีวันทรยศ"

"......."

หลังจากนั้นอีกฝ่ายยังพูดอีกมากมาย แต่เมื่อชูซีได้ยินว่ามีเทพ เขาก็ดวงตาเป็นประกาย

เผ่าหมาป่าไฟ เขายังจำได้อยู่

ตอนแรกในสนามรบแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์ เขาตั้งใจจะฆ่าเผ่านี้ทั้งหมด แต่ทายาทหมาป่ากลับใช้ไม้อ่อน ยอมลงไปคุกเข่า ซึ่งหยุดไม่ให้เขาลงมือ

และเขาก็มอบดาบให้อีกฝ่าย

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้คาดหวังอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้ทายาทหมาป่าไฟพูดขึ้น เขาก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายกลับให้ข่าวดีอย่างนี้

เขาตั้งใจจะตามหาเทพอยู่แล้ว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีข่าวเกี่ยวกับเทพมาให้

และเทพนี้ยังมาจากเผ่างูยักษ์แปดเศียร คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาฆ่างูยักษ์แปดเศียรตัวนั้นไป อีกฝ่ายจึงมาแก้แค้น

"เผ่าหมาป่าไฟอยู่ที่ไหน?" ชูซีถาม "มีเทพกี่คน?"

ในขณะเดียวกัน ในดินแดนของเผ่าหมาป่าไฟ หมาป่าไฟตัวหนึ่งกำลังอยู่ในถ้ำ ใบหน้าแสดงความเศร้าโศก โกรธแค้น และวิงวอน

เขาก็คือทายาทของเผ่าหมาป่าไฟ ซือเฟิง และเป็นคนที่เคยคุกเข่าต่อหน้าชูซี

ตรงหน้าของซือเฟิง มีดาบยาวเล่มหนึ่งวางอยู่บนแท่นหิน

"ท่าน ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย..." ซือเฟิงมองดาบด้วยความกระวนกระวายใจ

เขาไม่มีทางเลือก

พ่อของเขาถูกฆ่า เขาเต็มไปด้วยความแค้นต่อเทพงูยักษ์แปดเศียรคนนั้น

แต่นั่นคือเทพ เขาไม่มีทางสู้ได้

เพื่อป้องกันไม่ให้เขาวู่วาม ผู้อาวุโสของเผ่าจึงขังเขาไว้ที่นี่ ไม่ให้ออกไป

ดังนั้นตอนนี้เขาทำได้แค่หวังว่าจะขอความช่วยเหลือจากชูซี แม้จะไม่รู้ว่าชูซีแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง

ในขณะที่เขากำลังคิดหนัก เสียงของชูซีก็ดังขึ้นทันที ทำให้เขาหยุดนิ่งอยู่กับที่

แต่หลังจากนั้นจิตใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

แท้จริงแล้วเขาไม่ได้หวังอะไรเลย แค่คิดจะลองดู ไม่คิดว่าชูซีจะตอบกลับจริงๆ

และอีกฝ่ายยังถามถึงตำแหน่ง และถามว่ามีเทพกี่คน

นี่หมายความว่าอีกฝ่ายไม่กลัวเทพ แถมยังมีพลังฆ่าเทพได้

มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ นับจากนั้น ตอนที่พบชูซีครั้งแรก เขาก็แค่ผูู้ทรงพลังมหากาพย์ และตอนนี้ก็ยังเป็นระดับมหากาพย์อยู่

ไม่อาจพูดได้ว่าไม่มีความก้าวหน้า หรือก้าวหน้าน้อยมาก

แต่อีกฝ่ายกลับมีพลังฆ่าเทพแล้ว เมื่อเทียบกันแล้ว ช่างห่างกันมากจริงๆ

"ท่าน พวกเราอยู่ที่ภูเขาซือหลิน ใกล้กับด่านเจียกวานของมนุษย์ และมีเทพเพียงคนเดียว" ซือเฟิงรีบตอบ

นี่เป็นโอกาสเดียวในการแก้แค้น จะปล่อยให้ผ่านไปได้ยังไง

"อืม รอฉันก่อน"

เสียงของชูซีดังขึ้นอีกครั้ง

แค่สามคำนี้ กลับทำให้ซือเฟิงรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เขารู้ว่า การแก้แค้นให้พ่อมีหวังแล้ว และทั้งเผ่าหมาป่าไฟจะรอดพ้นจากหายนะ

อีกด้านหนึ่ง หลังจากชูซีได้ยินคำพูดของซือเฟิง เขาก็อดยิ้มไม่ได้

เทพเพียงคนเดียว?

นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุด

น่าเสียดายที่ซือเฟิงพลังอ่อนแอเกินไป ไม่อย่างนั้นก็คงพอจะรู้ว่างูยักษ์แปดเศียรคนนั้นอยู่ในระดับไหนของเทพ

"ไปดูกันก่อน หวังว่าจะเป็นแค่เทพระดับล่าง"

คิดถึงสิ่งนี้ ชูซีมาที่จุดเทเลพอร์ต และไม่นานก็มาถึงด่านเจียกวาน

แต่เขาไม่รู้ว่าภูเขาซือหลินที่ซือเฟิงพูดถึงอยู่ที่ไหน จึงตามหาเสิ่นอวี่ซานและสอบถามทิศทาง แล้วออกจากด่านเจียกวานมุ่งหน้าไปยังภูเขาซือหลิน

ในขณะเดียวกัน ที่ภูเขาซือหลิน

จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ภูเขา แต่เป็นเทือกเขานับพัน ที่ชื่อซือหลินเพราะหินบนเทือกเขามีลายคล้ายเกล็ดปลา

บนภูเขาซือหลินมีเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่นับหมื่น มีสิ่งชีวิตนับพันล้าน

แต่ส่วนใหญ่เป็นเผ่าพันธุ์ธรรมดา การมีผู้ผู้ทรงพลังระดับเซียนสักคนในหมู่เผ่าพันธุ์ก็ถือว่าดีแล้ว

ภูเขาซือหลินเป็นดินแดนของเผ่าโทรลล์ที่เป็นเผ่าราชวงศ์

เผ่าโทรลล์ปกครองทั้งภูเขาซือหลิน ยึดครองพื้นที่ที่ดีที่สุด และได้ทรัพยากรมากที่สุด

ส่วนเผ่าหมาป่าไฟเป็นเพียงหนึ่งในเผ่าพันธุ์มากมายที่อยู่ภายใต้การปกครองของเผ่าโทรลล์ แม้จะมีชื่อเสียงอยู่บ้างในภูเขาซือหลิน แต่ก็ยังเทียบกับเผ่าโทรลล์ไม่ได้

เผ่าโทรลล์ไม่ค่อยสนใจการปกครอง ดังนั้นในอดีตภูเขาซือหลินจึงวุ่นวายไร้ระเบียบ

แต่ตั้งแต่ครึ่งเดือนที่แล้ว เมื่อเทพงูยักษ์แปดเศียรมาถึงและฆ่าผู้ทรงพลังระดับเซียนและกึ่งเทพหลายคน ตอนนี้ภูเขาซือหลินจึงเงียบสงบ

แม้แต่เผ่าโทรลล์ที่เคยข่มเหงคนอื่นอย่างรุนแรง ก็กลายเป็นระมัดระวังตัวมากขึ้น

พวกเขากลัวว่าจะสะดุดตาเกินไปจนเทพสังเหตุเห็น

ตรงกลางของเทือกเขามากมายในภูเขาซือหลิน มีเทือกเขาที่ใหญ่และสูงที่สุด ไม่มีสิ่งก่อสร้างใดๆ บนนั้น มีแต่ถ้ำมากมาย

นี่ก็เป็นดินแดนของเผ่าโทรลล์ด้วย

แต่เผ่าโทรลล์ที่เคยอวดดีไร้ขอบเขต ตอนนี้กลับดูเงียบขรึมและระมัดระวัง

บางครั้งพวกเขาจะมองไปที่ยอดเขา แล้วรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ราวกับมีสิ่งน่ากลัวบางอย่างอยู่ที่นั่น

บนยอดเขานั้น มีโทรลล์กว่าสิบคนกำลังหมอบกับพื้น พวกเขาล้วนเป็นกึ่งเทพ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าลุกขึ้นยืน

ตรงหน้าพวกเขา เผ่างูยักษ์แปดเศียรขดตัวอย่างสบายๆ แม้จะไม่มีท่าทีที่จะปล่อยออร่าออกมา แต่ก็ทำให้กึ่งเทพโทรลล์ทั้งสิบกว่าคนรู้สึกหวาดกลัว

นี่แหละคือเทพ

หากอีกฝ่ายต้องการ เพียงพ่นลมหายใจก็สามารถฆ่ากึ่งเทพพวกนี้ได้ทั้งหมด

"ยังไม่มีข่าวอีกเหรอ?"

ขณะนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้น หัวหนึ่งของงูยักษ์แปดเศียรเคลื่อนไหวเล็กน้อย ดวงตาเย็นชามองกึ่งเทพโทรลล์กว่าสิบคนตรงหน้า

"......"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]