บทที่ 310: เทพล่มสลาย (ฟรี)

"คิดจะหนีเหรอ?" ชูซีเสียงเย็นชา นิ้วขยับเล็กน้อย ดาบแห่งความว่างเปล่านับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้น เต็มไปทั่วรอยแยกมิติทั้งหมด

งูยักษ์แปดเศียรสังเกตเห็นดาบไร้รูปร่างเหล่านี้ก็รู้สึกกลัว

หากอยู่ในช่วงที่แข็งแกร่งที่สุด ภายใต้พลังแห่งกฎ เขาอาจจัดการกับดาบไร้รูปร่างเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้ร่างกายเขาบาดเจ็บสาหัสและยังไม่ฟื้นตัว แม้แต่การควบคุมพลังแห่งกฎก็อ่อนแอลงไปครึ่งหนึ่ง

ถ้าเขาระดมพลังแห่งกฎเพื่อจัดการกับดาบไร้รูปร่างเหล่านี้ เขาก็จะไม่สามารถกำจัดเอฟเฟกต์สถานะเชิงลบที่ชูซีกำลังใช้กับเขาอย่างต่อเนื่องได้

"บ้าชิบ! ฉันเป็นเทพ แต่ถูกไอ้มนุษย์ไล่ล่าจนถึงที่นี่" แววตาของงูยักษ์แปดเศียรวาบผ่านด้วยประกายโกรธ

บึ้ม…

จากนั้น หัวทั้งแปดที่กลับคืนสู่รูปแบบดั้งเดิมก็ปรากฏให้เห็น และหนึ่งในนั้นระเบิดออกโดยตรง

ทันใดนั้น หมอกเลือดก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว กลายเป็นงูสีเลือดนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าสู่รอยแยกมิติ

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ...

งูสีเลือดปะทะกับดาบแห่งความว่างเปล่า ทำลายดาบเหล่านั้นไปเรื่อยๆ

ขณะที่งูยักษ์แปดเศียรก็เคลื่อนร่างเข้าไปในกลุ่มงูสีเลือด พร้อมพยายามเปิดรอยแยกมิติใหม่อีกครั้ง

แต่เมื่อรอยแยกมิติใหม่เปิดออก ดาบแห่งความว่างเปล่าจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นอีก

"ไม่ได้ วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล" งูยักษ์แปดเศียรใจหาย ตอนนี้มันยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะเอฟเฟกต์ภูมิคุ้มกันความเสียหายยังอยู่ อย่างมากอีกหนึ่งนาทีก็จะหมดลง เมื่อถึงเวลานั้นชูซีก็จะฆ่ามันได้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว

"แย่แล้ว วันนี้ถ้าฉันไม่ยอมเสียอะไรไปบ้าง ก็คงหนีออกจากที่นี่ไม่ได้" งูยักษ์แปดเศียรหายใจลึก และจากนั้นก็เสียสละหัวอีกสามหัว พลังอันน่าสะพรึงพุ่งจากร่างของมัน

"หืม? สละหัวเพื่อเพิ่มพลังชั่วคราวเหรอ?" ชูซีกระพริบตา ตอนนี้พลังของงูยักษ์แปดเศียรแข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่มาก ไม่ด้อยไปกว่าช่วงที่แข็งแกร่งที่สุดเลย

ตู้ม…

ในขณะเดียวกัน งูยักษ์แปดเศียรระดมพลัง ดึงเอาดาบแห่งความว่างเปล่าและดาบโดยรอบเข้าไปในรอยแยกมิติ

ชูซีขมวดคิ้ว เขาเห็นแล้วว่างูยักษ์แปดเศียรไม่สามารถต่อสู้กับเขาตรงๆ ได้

หากเป็นการต่อสู้ตรงๆ ดูจากสภาพของอีกฝ่ายตอนนี้ เขามีโอกาสชนะ 90%

แต่ถ้าอีกฝ่ายตั้งใจหนี เขาไม่มีวิธีปิดกั้นเทพ ไม่มีทางหยุดอีกฝ่ายได้

"ยังไงเขาก็เป็นเทพ การจะเอาชนะเขาก็ยังยากเอาเรื่องอยู่ดี" ชูซีพูดอย่างไม่สบอารมณ์

หากเขามีวิธีควบคุมเทพได้ ก็ยังมีโอกาสฆ่าอีกฝ่ายได้ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มี

เบลล่าที่อยู่ข้างๆ สังเกตสีหน้าของชูซี และต้องการปลอบใจสักหน่อย

แต่พอเห็นชูซียกมือ และตะเกียงก็ปรากฏในมือของเขา

เมื่อชูซีกระตุ้นตะเกียง พลังกดดันอันรุนแรงก็ปะทุออกมา

บึ้ม บึ้ม บึ้ม…

พลังกดดันนี้ไม่มีการเลือกเป้าหมาย พุ่งกระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง

นอกหุบเขา เผ่าต่างๆ ที่กำลังฟื้นฟูตัวเองก็พากันร้องโอดครวญ ถูกพลังกดดันตรึงจนขยับไม่ได้

"นี่… นี่มันอะไรกัน? พลังกดดันแรงขนาดนี้ กึ่งเทพทำไม่ได้นี่นา"

"ฉันเองก็เคยสัมผัสพลังกดดันของกึ่งเทพ แต่มันไม่แรงขนาดนี้"

"เทพเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ในทะเลเมฆหมอกของเรามีเทพด้วยเหรอ?"

เหล่าผู้อาศัยบนเกาะไข่มุกเลือดต่างตกใจและสับสน

เป็นที่รู้กันว่าห้ามลงมือบนเกาะไข่มุกเลือด แม้จะมีกึ่งเทพลงมือ ก็จะถูกล้อมและปราบปรามโดยเผ่าพันธุ์ใหญ่ทั้งหมดในภายหลัง

แต่ถ้าเป็นเทพ...

งูยักษ์แปดเศียรที่กำลังหนีอยู่ก็ตกใจจนตัวสั่น

เขาคุ้นเคยกับพลังนี้ดี เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเจ้าของพลังที่แผ่ออกมานี้ แต่เกือบฆ่าเขาตายไปแล้ว

ที่เขารอดมาได้ก็เพราะการระเบิดตัวเอง

"เป็นไปได้ยังไง เขายังสร้างเงาเทพได้อีกเหรอ?" งูยักษ์แปดเศียรรู้สึกไม่อยากเชื่อ

มนุษย์ไม่มีเทพ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีไอเทมที่สามารถเรียกเงาเทพไว้ในครอบครองมากมายขนาดนั้น

และถึงแม้ไอเทมหนึ่งชิ้นจะเรียกเงาเทพได้หลายครั้ง ตามหลักแล้ว ก็น่าจะใช้งานซ้ำไม่ได้ในช่วงเวลาสั้นๆ

แล้วนี่คืออะไร?

เพิ่งผ่านไปแค่หนึ่งเดือน ไอเทมของอีกฝ่ายก็เรียกเงาเทพได้อีก และพลังไม่ได้อ่อนลงกว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

ที่น่าแปลกคือ หลังจากเขาระเบิดตัวเองไปแล้ว ทำไมเงานั้นถึงไม่เสียหายเลย?

อย่ามาล้อเล่นนะ!

แม้จะยังคิดไม่ออกว่าทำไมชูซีถึงสามารถเรียกเงาเทพได้อีก แต่ตอนนี้งูยักษ์แปดเศียรก็ไม่มีเวลาคิดมาก

ต้องหนีให้เร็วที่สุด!

งูยักษ์แปดเศียรไม่รีรอ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในรอยแยกมิติ เพียงชั่วพริบตาก็ออกห่างจากพื้นที่ใจกลางทะเลเมฆหมอก แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางนอกทะเลเมฆหมอกโดยไม่หันกลับมามอง

ไม่นานนัก มาถึงขอบทะเลเมฆหมอก งูยักษ์แปดเศียรก็ถอนหายใจโล่งอก "คราวนี้น่าจะหนีรอดแล้ว"

แคร้ก!

แต่ความคิดนี้ดับวูบลง มิติโดยรอบแตกสลาย ในสายตาที่หวาดกลัวของงูยักษ์แปดเศียร มือใหญ่มือหนึ่งปรากฏขึ้นราวกับทะลุผ่านระยะทางหลายพันไมล์

งูยักษ์แปดเศียรไม่ยอมแพ้ สามหัวจากสี่หัวที่เหลือก็ระเบิดอีกครั้ง พลังบนร่างพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า ความเร็วก็เพิ่มขึ้นตาม

แต่ในขณะที่เขากำลังจะหลุดพ้นจากมือใหญ่นี้ มิติด้านหน้าก็แตกสลายอีกครั้ง และอีกมือหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ราวกับรอคอยการมาถึงของเขาอยู่แล้ว

"ไม่!!!"

งูยักษ์แปดเศียรร้องด้วยความหวาดกลัวกำลังจะต่อต้าน แต่มือใหญ่นั้นกดลงมา จับมันไว้อย่างง่ายดาย

งูยักษ์แปดเศียรยังดิ้นรน แต่ฉากรอบตัวกลับหมุนและเปลี่ยนไป ในชั่วพริบตา งูยักษ์แปดเศียรพบว่าตัวเองกลับมาอยู่บนท้องฟ้าเหนือเกาะไข่มุกเลือดอีกครั้ง

"แก..." งูยักษ์แปดเศียรมองชูซีที่ยืนยิ้มอยู่ข้างล่าง ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา แสงดาบก็วาบผ่าน

-338 ล้านล้าน (ความเสียหายจริง, ตัวคูณคริติคอล 8 เท่า)

พร้อมกับความเสียหายที่รุนแรงปะทุขึ้น ประกายในดวงตาของงูยักษ์แปดเศียรค่อยๆ เลือนหาย ร่างของชูซีในสายตาก็ค่อยๆ พร่าเลือน แถบพลังชีวิตก็ว่างเปล่า

ตู้ม…

ในขณะที่งูยักษ์แปดเศียรสูญเสียพลังชีวิต ท้องฟ้าก็แตกออก และสายรุ้งสีเลือดยาวพาดผ่านทั่วทะเลเมฆหมอก ความหนาวเย็นอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ไปทั่ว

ในทะเลเมฆหมอก เผ่าต่างๆ พุ่งออกจากทะเล มองขึ้นไปยังสายรุ้งสีเลือดบนท้องฟ้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

"สายรุ้งสีเลือดบนท้องฟ้า เทพล่มสลายแล้ว"

ผู้ทรงพลังมากมายตกตะลึง แม้ว่าในทะเลเมฆหมอกจะไม่มีเทพ แต่ปรากฏการณ์เทพล่มสลายพวกเขาก็พอรู้

"เป็นไปได้ยังไง? ในทะเลเมฆหมอกของเราจะมีเทพได้ยังไง? แล้วเทพล่มสลายที่นี่ได้ยังไง?"

"หรือว่ามีเทพผ่านทะเลเมฆหมอกของเรา แต่ล่มสลายที่นี่โดยบังเอิญ?"

"ดูจากทิศทาง เหมือนจะอยู่แถวเกาะไข่มุกเลือด"

"......"

ทั่วทั้งทะเลเมฆหมอก เผ่าพันธุ์ต่างๆ อยู่ในความโกลาหล บางเผ่าหวาดกลัว บางเผ่าแสดงความยินดี

การล่มสลายของเทพมีค่ามหาศาล แม้จะเป็นเพียงเลือดเนื้อเล็กน้อยของเทพ ก็เพียงพอที่จะทำให้เผ่ามีผู้แข็งแกร่งจำนวนมาก

และที่ตื่นเต้นที่สุดคือพวกกึ่งเทพ

ถ้าได้ศพของเทพที่ล่มสลาย บางทีอาจจะทำให้พวกเขาเข้าใจวิถีเทพ และกลายเป็นเทพได้

เมื่อถึงเวลานั้น ทั่วทั้งทะเลเมฆหมอกคงยกให้ตนเป็นราชา!

ในตอนนี้ เหล่าผู้นำ เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าต่างๆ รีบเรียกประชุมเพื่อพูดคุยเรื่องนี้ทันที

.......

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]