บทที่ 285: วันนี้ฉันจะขโมยความโดดเด่นของนาย (ฟรี)

ในสนามประลอง

ตอนนี้เผ่าพันธุ์อื่นทั้งหมดต่างจับตามองชายหนุ่มในสนามด้วยความหวาดหวั่น

"เทพ ที่แท้มีเทพปรากฏตัวแล้ว เผ่ามนุษย์คราวนี้แย่แน่"

"เผ่าราชวงศ์กับมนุษย์มีข้อตกลงกันไม่ใช่หรือไง? ว่าจะส่งแค่ผู้ทรงพลังระดับเดียวกันมาสู้กับเสิ่นเจียงหยุน แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีเทพออกมา?"

"ดูเหมือนนั่นเป็นแค่ข้อตกลงระหว่างเผ่าราชวงศ์กับมนุษย์ เผ่าไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนั้น จึงไม่สามารถใช้ข้อตกลงนั้นได้"

"นั่นแสดงว่าอัจฉริยะลึกลับที่เผ่าราชวงศ์พูดถึงก่อนหน้าคือเทพผู้นี้? นี่......"

เผ่าพันธุ์อื่นทุกตนมองชายหนุ่มในสนาม สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ

แม้พวกเขาจะอยู่ในฝั่งเผ่าพันธุ์จากเขตนอก แต่ขณะนี้กลับรู้สึกว่าเผ่าราชวงศ์ไร้ยางอายมากเกินไป

บอกว่าจะส่งอัจฉริยะลึกลับมา แต่ที่แท้ก็ส่งเทพมา

แน่นอนว่าพวกเขาได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าพูดออกมา

พวกเขามองเสิ่นเจียงหยุน แม้อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งในระดับเดียวกัน แต่จะต้านทานเทพได้เหรอ?

ฝั่งมนุษย์ตกใจมาก แต่ก็โกรธมากเช่นกัน เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มคือเทพ

"ก่อนหน้านี้พวกเราลงนามในสัญญาว่าจะส่งนักรบระดับเดียวกันมาต่อสู้กับเสิ่นเจียงหยุนเท่านั้น ไม่คิดว่าพวกคุณจะผิดสัญญา!" เสิ่นหลินโกรธจัดส่งเสียงตะโกน

แม้ชายหนุ่มจะเป็นเทพแต่เขาไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะคนที่อยู่ในสนามประลองเป็นของลูกชายเขา

"ฉันไม่ได้ละเมิดสัญญา ฉันแค่ให้เขาต่อสู้กับสัตว์เลี้ยงของฉันเท่านั้น เลเวลของสัตว์เลี้ยงเฉันยังไม่สูงเท่าเขาด้วยซ้ำ" ชายหนุ่มพูดเรียบๆ

สัญญานั้นแม้จะเป็นเผ่าราชวงศ์ทำขึ้น แต่ก็ได้รับการยอมรับโดยกฎของโลก

แม้เขาจะเป็นเทพ หากรุกรานอย่างโจ่งแจ้งก็จะถือว่าละเมิดสัญญา แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็จะได้รับการลงโทษ

ไม่อย่างนั้นด้วยพลังของเทพ เขาจะโบกมือฆ่ามนุษย์พวกนี้ทั้งหมดทันทีก็ยังได้

เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม เสิ่นหลินกำลังจะพูดต่อ แต่ชายหนุ่มเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า

"ดูเหมือนพวกเราจะมาทันเวลา" พร้อมกับเสียงนั้น ชูซี หลิวชางเหอ และเฉินปิ่งเหอก็ปรากฏตัว

การปรากฏตัวของทั้งสามดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

"มนุษย์? ทำไมมีมนุษย์อีก?"

"มาแล้วจะทำอะไรได้ ก็แค่มาตายเปล่าๆ"

"มนุษย์ไม่มีเทพหรอก แม้กึ่งเทพจะมาเท่าไหร่ก็ไม่มีทางต้านเทพได้"

ชายหนุ่มก็มองไปยังทั้งสาม แต่รีบหันสายตากลับทันที คนที่แข็งแกร่งที่สุดในนั้นเป็นแค่ผู้ทรงพลังระดับเซียนเท่านั้น

อีกทั้งยังไม่ใช่ผู้ทรงพลังระดับเซียนเลเวล 99 ด้วยซ้ำ

"โอ้? เทพ?" ชูซีมองชายหนุ่มด้วยสายตาประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าจะมีเทพปรากฏตัวที่นี่

แต่ออร่าที่ชายหนุ่มแผ่ออกมาไม่ได้แข็งแกร่งนัก อย่างน้อยก็เทียบไม่ได้กับเลสเตอร์เทพระดับสูงสุด

"เฉินปิ่งเหอ? พวกคุณมาได้ยังไง?" เสิ่นหลินเห็นทั้งสามคนแล้ว มองไปที่เฉินปิ่งเหอ เขารู้จักอีกฝ่ายดี

"ค่อยคุยกันทีหลัง ที่นี่เกิดอะไรขึ้น?" เฉินปิ่งเหอขมวดคิ้ว เขาก็ตกใจเช่นกันที่มีเทพปรากฏตัว ก่อนหน้านี้เขาคงกำลังคิดว่าจะหนีจากมือเทพผู้นี้ยังไง

แต่ตอนนี้... เขามองชูซีและไม่เห็นความกลัวในตัวอีกฝ่าย แสดงว่าชูซีมีวิธีรับมือ

"พวกเผ่าพันธุ์อื่นไร้ยางอาย..." เสิ่นหลินเล่าสถานการณ์โดยย่อ เฉินปิ่งเหอได้ฟังก็หน้าซีดเช่นกัน

ฝ่ายนั้นไม่คิดจะปล่อยให้เสิ่นเจียงหยุนมีชีวิตกลับไป

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน ชูซีก็มองไปที่เสิ่นเจียงหยุน

เสิ่นเจียงหยุนก็มองชูซีเช่นกัน

แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ หนักแน่น ความมุ่งมั่นและไม่กลัวตาย

แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชูซี แต่เขาก็จำอีกฝ่ายได้

เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาปรากฏตัวที่นี่

พลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งก็จริง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเทพ อีกฝ่ายควรจะต้องหนีไป

แต่ถึงเขาต้องตายเขาก็ต้องพยายามช่วยให้ชูซีหนีไปได้

"เสิ่นเจียงหยุน" ชูซีเอ่ยปาก

เสียงไม่ดัง แต่ทำให้เสิ่นหลินและเฉินปิ่งเหอหยุดการสนทนา

เสิ่นหลินมองชูซี ดวงตาส่งสัญญาณให้เฉินปิ่งเหอแนะนำ แต่เฉินปิ่งเหอไม่สนใจ

"นายมาเร็วนะ" เสิ่นเจียงหยุนสูดลมหายใจลึก พูดอย่างหมดหนทาง

"พอดีเลย" ชูซียิ้ม หากเขาไม่มาวันนี้ เสิ่นเจียงหยุนและมนุษย์คนอื่นๆ คงตายที่นี่

ชูซีบินลงมาข้างเสิ่นเจียงหยุน เข้าไปใกล้และกระซิบ "วันนี้ฉันจะขโมยความโดดเด่นของนาย"

เสิ่นเจียงหยุนสีหน้าเปลี่ยนไป เขาเข้าใจความสำคัญของชูซีดี แต่เขาก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ทำอะไรโดยไม่คิด

เมื่อพูดแบบนี้ แสดงว่าอีกฝ่ายมีวิธีรับมือกับเทพตรงหน้าได้

"นาย......" เสิ่นเจียงหยุนกำลังจะพูด แต่จู่ๆ ก็มีแขนของใครบางคนมาโอบไหล่เขาไว้

"นายคือเสิ่นเจียงหยุนใช่ไหม ไปกันเถอะ พวกเราไม่ต้องยุ่งกับการต่อสู้ของชูซีหรอก เขาแข็งแกร่งมาก"

หลิวชางเหอพูดพลางดึงเสิ่นเจียงหยุนออกไปจากสนาม "เอ้อ ฉันชื่อหลิวชางเหอ เรียกฉันว่าชางเหอก็ได้ นายพยายามได้ดี ต่อไปเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว"

ขณะพูด หลิวชางเหอก็พาเสิ่นเจียงหยุนออกจากสนามประลอง มายังที่นั่งผู้ชม

"คุณเฉิน? หรือว่าเขาคือ......" เสิ่นหลินไม่ใช่คนโง่ เขารู้แล้วว่าชูซีคือใคร

เฉินปิ่งเหอไม่ได้พูด เขาแค่พยักหน้า

เสิ่นหลินได้คำยืนยันจากเฉินปิ่งเหอ แต่เขาไม่ได้ดีใจมากนัก กลับมีสีหน้าเคร่งขรึม

ลูกชายของเขาเป็นตัวก็เพื่อให้เวลาอีกฝ่าย หากมีเทพมาโจมตี พวกเขาตายก็ไม่เป็นไร ขอเพียงอีกฝ่ายยังอยู่ เผ่ามนุษย์ก็ยังมีความหวัง

แต่หากอีกฝ่ายมาแล้ว และเกิดเหตุไม่คาดฝัน…

"เชื่อใจเขาเถอะ" เฉินปิ่งเหอเห็นความกังวลของเสิ่นหลิน จึงยิ้มและพูดสั้นๆ

เขาไม่รู้ว่าชูซีมีวิธีอะไรรับมือกับเทพ แต่เขาเชื่อว่าชูซีทำได้

เสิ่นหลินมีสีหน้าเปลี่ยนไป สุดท้ายสูดลมหายใจลึก มองสนามประลองอย่างเคร่งเครียด หากเกิดเรื่องไม่คาดคิด แม้เขาจะต้องตาย ก็ต้องพาอีกฝ่ายกลับไปให้ได้

"เผ่ามนุษย์กำลังคิดอะไร? จะเปลี่ยนตัวเหรอ?"

"เสิ่นเจียงหยุนเป็นอาชีพระดับเซียนเพียงคนเดียวของมนุษย์นะ เขายังสู้ไม่ได้ แล้วคนนี้จะสู้ได้เหรอ?"

"หรือว่าเพื่อปกป้องเสิ่นเจียงหยุน พวกเขาถึงได้ส่งมนุษย์คนนี้มาตายแทน?"

เผ่าพันธุ์อื่นโดยรอบมองเห็นการถกเถียงนี้ และต่างสงสัยในการปรากฏตัวของชูซี

ส่วนชายหนุ่มนั้นจ้องมองชูซีด้วยความสนใจ

"ที่แท้ก็เป็นนาย" ชายหนุ่มพูด

"ใช่ ฉันเอง" ชูซีพยักหน้า เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอาชีพระดับเซียนคือเขา

"ฮ่าๆๆ ไม่แปลกใจเลย ฉันเคยได้ยินว่าตอนที่เสิ่นเจียงหยุนปลุกอาชีพระดับเซียน เกิดปรากฏการณ์วิสัยทัศน์แห่งสรวงสวรรค์ "ดาบแห่งแม่น้ำจากฟากฟ้า" แต่เสิ่นเจียงหยุนกลับไม่ค่อยเก่งกาจในด้านดาบ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้" ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะ ดวงตาแวววาวด้วยรังสีประหลาด "ก็ดีแล้ว การได้มาพบกัน การเดินทางครั้งนี้นับว่าคุ้มค่าแล้ว"

ชายหนุ่มยิ้ม และยกมือขึ้นอย่างช้าๆ แล้วประกายแสงสีดำก็พุ่งเข้าใส่ชูซี

"นายคิดว่าฉันอยู่ในกำมือนายเหรอ?" ชูซีเอาน้ำเต้าเซียนดาบออกมาและจิบสองสามครั้ง เขาต้องการตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ประสบความสำเร็จ

เทพได้รับการปกป้องโดยกฎ เขาต้องใช้พลังแห่งกฎด้วย จึงจะมีโอกาสเห็นมัน

"ฉันไม่อยากเถียงกับนาย รอดชีวิตไปให้ได้ก่อน แล้วค่อยคุยกัน"

ชายหนุ่มพูดจบ งูเหลือมยักษ์สีดำตัวนั้นก็แปลงร่างเป็นลำแสงสีดำพุ่งเข้าใส่ชูซี

.......

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]