บทที่ 230: ก้นเหวลึก, ซูซาคุ (ฟรี)

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คุณรู้หรือเปล่าว่าในดินแดนลับนี้จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น?"

ในพื้นที่ด้านนอกดินแดนลับ เฉินปิ่งเหอถามฟางจวี้ด้วยความกังวล

ฟางจวี้ก็ส่ายหน้าด้วยความตกใจ เขาจะรู้ได้ยังไงว่าในดินแดนลับนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีใครสามารถทำให้พลังเพลิงหมดเกลี้ยงได้ขนาดนี้

ในขณะที่พูดกันอยู่นั้น แสงสว่างวาบผ่านมา หลิวชางเหอก็ปรากฏตัวขึ้น

"ท่านเฉิน อธิการบดีฟาง ในดินแดนลับนี้มีซูซาคุอยู่จริงๆ ใช่ไหมครับ?" หลิวชางเหอถาม

"ซูซาคุ? จะมีหรือไม่มีเราก็ไม่รู้ชัดเจนนัก แต่ตอนที่ดินแดนลับนี้ถูกค้นพบครั้งแรก มีคนเคยเห็นเงาร่างขนาดใหญ่ รูปร่างคล้ายซูซาคุ จึงเป็นที่มาของชื่อดินแดนลับนี้"

ฟางจวี้พูดต่อไปว่า "ทำไมคุณถึงถามเรื่องนี้?"

"เพราะว่าหลังจากเกิดรอยแยกนั้น พวกเราต่างได้รับเอฟเฟกต์สถานะเชิงลบ ซึ่งมาจากเพลิงแท้ของซูซาคุครับ" หลิวชางเหอตอบ

"เพลิงแท้ของซูซาคุ? ในดินแดนลับนี้มีซูซาคุอยู่จริงๆ เหรอ? แล้วชูซีเข้าไปในนั้น......" ฟางจวี้พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่อยากเห็นอาชีพระดับเซียนจบชีวิตลงในเหตุการณ์เช่นนี้

"ไม่ต้องกังวล เขาไม่เป็นไรหรอก"

เมื่อเทียบกัน เฉินปิ่งเหอใจเย็นกว่ามาก เขารู้ดีว่าชูซีแข็งแกร่งแค่ไหน แค่ใช้ความสามารถเรียกบรรพบุรุษก็เพียงพอที่จะกำจัดฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว ถ้าในดินแดนลับมีซูซาคุอยู่จริง ก็คงไม่มีปัญหา

ขณะนั้นชูซีก็มาถึงที่รอยแยก เมื่อเข้าใกล้ เขาถึงพบว่ารอยแยกกว้างราวสามเมตร มีไอร้อนพวยพุ่งออกมาจากภายใน

ชูซีรู้สึกตื่นเต้น ปล่อยดาบหลายเล่มออกไปมุ่งสู่รอยแยก

แต่เมื่อดาบบินเข้าไป เขากลับพบว่าดาบเหล่านั้นขาดการติดต่อ

นี่ทำให้ชูซีตกใจมาก เหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หากเป็นดาบที่มีตราประทับเซียนดาบ ไม่ว่าไกลแค่ไหนเขาก็สามารถรู้สึกถึงมันได้

"จะเข้าไปดูหรือไม่ไปดี?"

ชูซีลังเล แม้ว่าเขาจะมีวิธีการเอาตัวรอดมากมาย แต่ก็ไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยงเปล่าๆ หากข้างในมีอันตรายร้ายแรง

หืม......

ขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีดอกไม้คล้ายเปลวไฟงอกขึ้นมาที่กำแพงหินทั้งสองด้านของรอยแยก

เมื่อดอกไม้เหล่านี้บาน กลีบดอกไม้ก็ร่วงหล่น รวมตัวกันเป็นเส้นทางเล็กๆ ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าชูซี

"นี่เป็นการเชิญให้ฉันเข้าไปเหรอ?"

ชูซีคิด จู่ๆ ร่างกายก็สั่นสะท้าน ความกลัวเกิดขึ้นในใจ

เขามองไปยังรอยแยกลึก แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่กลับรู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่

"ต้องการให้ฉันเข้าไปสินะ?"

ชูซีตรวจสอบเหล้าระดับเซียนที่มีอยู่ ยังเหลืออีกสิบห้าไห

หากพบกับอันตรายจริง เขาจะใช้เหล้าระดับเซียนสิบห้าไหนี้เรียกเงาบรรพบุรุษมาต่อสู้แทน

จากนั้นชูซีก็สูดลมหายใจลึก บินด้วยดาบเข้าไปยังด้านใน

[คุณได้รับเอฟเฟกต์สถานะเชิงลบจากเพลิงแท้ของซูซาคุ พลังชีวิตจะลดลง 2% ทุกวินาที]

ชูซีใจสั่น ไม่คิดว่าอัตราการลดลงของพลังชีวิตจะเร็วขนาดนี้ ทำให้ต้องเร่งความเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

[คุณได้รับเอฟเฟกต์สถานะเชิงลบจากเพลิงแท้ของซูซาคุ พลังชีวิตจะลดลง 3% ทุกวินาที]

[คุณได้เอฟเฟกต์สถานะเชิงลบจากเพลิงแท้ของซูซาคุ พลังชีวิตจะลดลง 4% ทุกวินาที]

.......

แต่เมื่อความเร็วของเขาเพิ่มขึ้น อัตราการลดลงของพลังชีวิตก็เพิ่มขึ้นด้วย โชคดีที่เขามีพลังดาบไม้ สามารถเพิ่มพลังชีวิตให้ตัวเองได้ตลอดเวลา

เขาเคยคิดจะหันหลังกลับ แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ความกลัวที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ ทำให้เขารู้ว่าความน่าสะพรึงกลัวในส่วนลึกกำลังจ้องมองเขาอยู่

ไม่รู้ว่าเขาเดินหน้าไปได้ไกลแค่ไหน ตอนนี้พลังชีวิตของเขากำลังลดลงในอัตรา 10% ต่อวินาที

"ข้างหน้ามีแสง"

หลังจากผ่านไปอีกประมาณหนึ่งนาที ชูซีในที่สุดก็เห็นแสงปรากฏข้างหน้า ใจก็สงบลง ความเร็วก็ลดลงตาม

ในไม่ช้า เมื่อชูซีผ่านแสงสว่างนั้น เขาก็ออกมาจากรอยแยกได้สำเร็จ

แต่ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เขาตะลึง

เสาทองแดงสองต้นสูงราวสิบกว่าเมตรตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น บนเสามีภาพแกะสลักมอนสเตอร์มากมาย ดูเหมือนจะรวมสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์

ส่วนบนเสาทองแดงคือนกทองแดงสองตัว ดวงตาของมันทำจากอัญมณีสีแดง มีเปลวไฟเต้นระบำอยู่ภายใน ดูเหมือนมีชีวิต

"นั่นคือเพลิงนิล และเป็นเพลิงนิลระดับกฎด้วย"

ชูซีมองดวงตาของนกทองแดงทั้งสองตัว ใจก็สั่นสะท้าน

ไม่ต้องพูดถึงเพลิงนิลระดับกฎ แม้แต่เพลิงนิลระดับเซียนเขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

ยากจะจินตนาการได้ว่าใครกันที่กล้าใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งกฎสี่ชิ้นเป็นดวงตาของนกทองแดงสองตัวนี้

หลังเสาทองแดงทั้งสองคือบันไดหิน ไม่ได้ยาวนัก ราวสองสามร้อยเมตร

ข้างหลังบันไดหินคือวิหารที่ดูสง่างามน่าเกรงขาม ราวกับโลกอีกใบหนึ่ง ทุกส่วนของวิหารแผ่ซ่านไปด้วยความยิ่งใหญ่และลึกลับ

ทันใดนั้น เสียงดังขึ้น ประตูวิหารที่ปิดสนิทก็เปิดออก ความกดดันที่มองไม่เห็นพุ่งออกมา ทำให้ชูซีสะดุ้ง พร้อมกันนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"ขึ้นมา"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชูซีรู้ว่าเขาต้องเข้าไปแล้ว

แต่เมื่อมาถึงบันไดหิน ดาบที่เท้าของเขาดูเหมือนจะหมดประโยชน์ ตกลงไปบนพื้น

ต้องเดินขึ้นไป!

ชูซีเข้าใจ เก็บดาบขึ้นมา ก้าวขึ้นบันไดหิน

ในขณะที่ก้าวขึ้นบันไดหิน สถานะเชิงลบทั้งหมดบนร่างของชูซีก็หายไป

หนึ่งก้าว สองก้าว......

ชูซีก้าวขึ้นไปเรื่อยๆ

ในที่สุด เมื่อก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย ชูซีก็มาถึงประตูวิหาร

เขาต้องการมองเข้าไปในวิหาร แต่มีพลังอันแข็งแกร่งกดดันให้เขาก้มหน้า ทำให้เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน

แต่เขาสามารถรู้สึกได้ว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาจากในวิหาร

"เข้ามา"

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ชูซีตั้งสติ ก้มหน้าเดินเข้าไปในวิหาร

เมื่อเข้าไปในวิหารแล้ว เสียงดังสนั่นขึ้น และประตูวิหารก็ปิดลง

ฟึ่บๆๆๆๆ......

ในทันใดนั้น แสงไฟนับไม่ถ้วนก็ลุกโชนขึ้นในวิหาร ส่องสว่างทั่วทั้งวิหาร และความกดดันที่กดทับร่างของชูซีก็หายไปด้วย

และตอนนี้ชูซีเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า

แต่เมื่อเห็นร่างนั้น ชูซีก็ตาหรี่ลง "นี่คือ... ซูซาคุ?"

เขาเห็นร่างสีแดงยืนอยู่ตรงนั้น ขนบนตัวราวกับเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ ดวงตาเปล่งประกายแสงเจิดจ้า

หางของมันเหมือนกับดอกไม้ไฟ ยืนสง่าอยู่ตรงนั้น ราวกับดาวที่ร้อนแรงที่สุดในจักรวาลอันกว้างใหญ่

"ไม่คิดว่ามนุษย์อย่างเจ้าจะรู้จักเผ่าพันธุ์ซูซาคุของข้า" ซูซาคุเอ่ยปาก ประโยคนี้เท่ากับเป็นการยอมรับตัวตนของตนเอง

ชูซีมองซูซาคุตรงหน้า ในใจก็เต็มไปด้วยความทึ่ง ไม่คิดว่าที่นี่จะมีซูซาคุอยู่จริงๆ

นี่คงเป็นวิหารของซูซาคุสินะ?

นกทองแดงบนเสาทองแดงด้านนอกนั่นคงเป็นซูซาคุแน่นอน

ในขณะที่ชูซีกำลังสับสนวุ่นวาย ดวงตาของซูซาคุที่ดูราวกับอัญมณีนั้นก็ดูดุดันขึ้นทันที "มนุษย์ เจ้ารู้บาปของเจ้าหรือไม่?"

.......

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]