บทที่ 125: ตะเกียงระดับตำนาน, ถึงเมืองร้าง! (ฟรี)

นอกดินแดนลับ ซูจิวะ เค็งโงที่คอยสังเกตรายชื่อเพื่อน ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว คนของประเทศพวกเขาก็ไม่มีใครตายอีกเลย

ประเทศญี่ปุ่นส่งคนเข้าดินแดนลับแบล็คอบิสหนึ่งพันคนครั้งนี้ ที่หมู่บ้านแห่งความสุขตายไป 10 คน เขาวงกตแห่งดวงดาวตายไป 101 คน รวมกับคนที่ตายจากอุบัติเหตุอื่นๆ ตอนนี้เหลือ 701 คน

ดินแดนลับแบล็คอบิสเพิ่งเริ่มแค่ห้าวัน การสูญเสียนี้ถือว่ามหาศาลแล้ว เขาหวังเพียงว่าจากนี้ไปจะมีคนตายน้อยลงกว่านี้

คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางเฉินปิ่งเหอ เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าสบายๆ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ

พูดถึงต้าเซียก็ส่งคนเข้าไปแค่คนเดียว ทำไมถึงเป็นไปได้ที่คนญี่ปุ่นตายเป็นร้อย แต่คนเดียวของต้าเซียนั่นกลับยังมีชีวิตอยู่

เฉินปิ่งเหอเห็นซูจิวะ เค็งโงมองมา ก็ยิ้ม "เป็นอะไร? มีคนตายอีกแล้วเหรอ?"

"หึ พวกเฮมิยะ ยาชูก็แค่ตายจากอุบัติเหตุ อาจไปเจอชายชราที่ทะเลไป่เหวินเข้า" ซูจิวะ เค็งโงตอบเย็นชา

เฟรดพยักหน้าเห็นด้วย เขาเพิ่งพูดคุยกับซูจิวะ เค็งโงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเขาวงกตแห่งดวงดาว สุดท้ายก็สรุปได้สามความเป็นไปได้

ข้อแรกคือเฮมิยะ ยาชูและคนของเขาไปละเมิดกฎของเขาวงกตแห่งดวงดาว อาจถูกกฎลงโทษถึงตายหรือถูกพวกก็อบลินฆ่า

แต่ซูจิวะ เค็งโงรีบปฏิเสธความเป็นไปได้นี้ เพราะคนของเขาไม่ใช่คนโง่ ในเมื่อรู้กฎแล้วจะไปละเมิดทำไม

ข้อสองอาจเป็นเพราะเขาวงกตแห่งดวงดาวถูกมอนสเตอร์โจมตี เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดมาแล้ว แต่โอกาสไม่มาก

ข้อสามคือเฮมิยะ ยาชูและคนของเขาไม่ได้อยู่ในเขาวงกตแห่งดวงดาว แต่ไปทะเลไป่เหวิน ไปเจอกับชายชราคนนั้น โดยไม่รู้ว่าเขาเก่งขนาดไหน อยากผ่านการทดสอบของเขา ผลคือตายหมด

จากการคิดวิเคราะห์ ทั้งสองคนเห็นว่าข้อสามมีความเป็นไปได้มากที่สุด

"ชายชราที่ทะเลไป่เหวินเห็นชัดว่ามีภารกิจให้ทำ น่าเสียดายที่หลายปีมานี้ ประเทศประภาคารของเราก็ลองหลายครั้ง แต่ล้มเหลวทุกครั้ง" เฟรดถอนหายใจ

"ดูเหมือนต้องฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 90 ถึงจะผ่านการทดสอบได้ แม้เราจะพกไอเทมและอุปกรณ์ระดับตำนานไปด้วย ก็ยังทำไม่สำเร็จ แถมยังเสียคนไปไม่น้อย"

"ใช่ เราก็เสียคนไปมาก การรู้ว่ามีภารกิจแต่ไม่สามารถทำสำเร็จได้ มันทำให้รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ" ซูจิวะ เค็งโงพยักหน้าเห็นด้วย

"และแค่ไปเจอชายชรานั่น ก็ต้องผ่านการทดสอบหรือตาย ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นี่เป็นเหตุผลที่ประเทศประภาคารเราเลิกสนใจทะเลไป่เหวินไปแล้ว" เฟรดพูดต่อ

ถ้าชูซีได้ยินคงรู้สึกอึ้ง เพราะการทดสอบที่เขาได้รับไม่ได้เป็นแบบนี้

เขาแค่ต้องลดพลังชีวิตของยักษ์ทะเลเลือดลง 30% เท่านั้น และชายชรายังบอกว่าแม้จะทำไม่สำเร็จก็สามารถเดินจากไปได้

วิธีการทดสอบที่ทั้งสองฝ่ายได้รับช่างแตกต่างกันสิ้นเชิง

"ไม่คิดว่าพวกคุณจะเหลือโอกาสดีๆ แบบนี้ไว้ ถ้าไม่เอา ต้าเซียจะรับไว้เอง" เฉินปิ่งเหอหัวเราะ

เฟรดและซูจิวะ เค็งโงไม่พูดอะไร ในใจไม่ได้สนใจเลย เพราะแค่คนของต้าเซียคนเดียว ตอนนี้อาจยังไม่ผ่านเส้นทางแห้งนรก จะไปถึงขั้นผ่านการทดสอบที่ทะเลไป่เหวินได้ยังไง

เฉินปิ่งเหอเห็นสองคนไม่เชื่อ ก็ไม่พูดอะไรมาก ในใจแอบคิดว่าชูซีคงถึงเขาวงกตแห่งดวงดาว หรืออาจถึงทะเลไป่เหวิน ผ่านการทดสอบของชายชรานั่น และได้รับภารกิจแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ชูซีได้กลับมาที่เขาวงกตแห่งดวงดาวแล้ว

เขาตั้งใจจะไปเมืองร้าง และที่นี่มีจุดเทเลพอร์ตอยู่

ห้องใต้ดินมีทั้งหมดสามชั้น สองชั้นแรกใช้เก็บแร่ดาว ส่วนจุดเทเลพอร์ตอยู่ชั้นที่สาม

"จริงสิ ฉันลืมดูข้อมูลตะเกียงนี้ไปเลย" ชูซีหยิบตะเกียงและเหล้าออกมา ไม่นานก็เห็นข้อมูลของตะเกียง

[ตะเกียง (ชำรุด)]: ระดับตำนาน, ตะเกียงของอาณาจักรโบราณที่ทรงพลัง สามารถควบคุมทหารได้หนึ่งล้านคน แต่กองทัพที่ใช้ตะเกียงนี้ตายหมดแล้ว หลังใช้งานจะเรียกวิญญาณทหารนับล้านกลับมาสู้อีกรอบ

ตะเกียงนี้เป็นเพียงซีกซ้ายของตะเกียงสมบูรณ์ ซีกซ้ายอยู่ในมือของแม่ทัพ ซีกขวาอยู่ในมือของจักรพรรดิ

แม้จะเป็นแค่นี้ ชูซีก็ตกใจไม่น้อยกับข้อมูลที่ได้รับ ตะเกียงนี้เป็นไอเทมระดับตำนาน

แค่ครึ่งเดียวก็เป็นไอเทมระดับตำนาน ถ้าเป็นตะเกียงสมบูรณ์ คงเป็นไอเทมเหนือระดับตำนานแน่

"ได้ไอเทมทรงพลังอีกชิ้นแล้ว"

ต่างจากภารกิจของเจ้าชายเอลฟ์บูตาที่เขาเคยได้รับ ตะเกียงนี้เป็นไอเทมของภารกิจ แต่ตัวเขาก็สามารถใช้ได้

เมื่อเก็บตะเกียงเรียบร้อย ชูซีมาถึงชั้นที่สาม ที่นี่ค่อนข้างโล่ง มีเพียงจุดเทเลพอร์ต

จุดเทเลพอร์ตนี้ใช้หยกดำเพียงหมื่นชิ้นในการเปิดใช้งาน

หลังจากใช้หยกดำหมื่นชิ้น จุดเทเลพอร์ตก็ถูกเปิดใช้งาน ชูซีก้าวเข้าไป สายตามืดลง เมื่อลืมตาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องอีกแห่งหนึ่ง

"สวัสดีแขกผู้มีเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่หอก็อบลิน ฉันคือเอด้าผู้ช่วยแนะนำส่วนตัวของคุณ ฉันจะพาคุณไปรู้จักเมืองร้าง"

ชูซีเพิ่งออกจากจุดเทเลพอร์ต ก็มีก็อบลินคนหนึ่งยิ้มทักทาย

หอก็อบลินเป็นสิ่งที่ชูซีเคยได้ยินจากบูลล์ เป็นธุรกิจของเผ่าก็อบลินในเมืองร้าง

นี่ยืนยันได้ว่าเขามาถึงเมืองร้างแล้ว

แต่บริการของหอก็อบลินนี้ไม่เลว ยังมีไกด์นำเที่ยวด้วย

ชูซีคิดว่า มีไกด์ฟรีก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปถามคนอื่น "งั้นช่วยแนะนำกฎของเมืองร้างให้หน่อยครับ"

"แขกผู้มีเกียรติ ในเมืองร้างของเรา มีกฎเพียงข้อเดียวคือห้ามต่อสู้ในเมือง หากเกิดการต่อสู้ ทหารยามของเมืองจะมาทันที" เอด้าพูดต่อ

"แม้จะหลบหนีออกจากเมืองร้างได้ก็ไร้ประโยชน์ เพราะคุณจะถูกกฎทำเครื่องหมาย ไม่สามารถซ่อนตัวได้ และจะถูกฆ่าในที่สุด"

"กฎนี้ฟังดูเบาสบายดีนะ" ชูซีพูด เขาคิดว่าจะมีกฎอื่นที่ทำให้คนตายเมื่อละเมิด แต่กลับมีแค่กฎห้ามต่อสู้

"กฎทั้งหมดถูกกำหนดโดยเจ้าเมือง" เอด้ายิ้มตอบ

ชูซีพยักหน้า แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้บอกอะไรมาก แต่คำพูดนี้บ่งบอกว่าเจ้าเมืองคือผู้มีอำนาจสูงสุดในเมืองร้าง เพราะสามารถกำหนดกฎได้

ถ้าทำให้เจ้าเมืองโกรธ เขาอาจตั้งกฎอะไรก็ได้ที่ทำให้คุณเดือดร้อน

เจ้าเมืองคือกฎใหญ่ที่สุดของเมืองร้าง

"ไม่ทราบว่าเจ้าเมืองมีพลังแค่ไหนครับ?" ชูซีถาม

เอด้ายังคงยิ้มบนใบหน้า แต่ยื่นมือออกมา "แขกผู้มีเกียรติ คำถามของคุณไม่อยู่ในขอบเขตการแนะนำของฉัน ถ้าคุณอยากรู้เรื่องนี้ ต้องจ่ายหยกดำ"

ชูซีสงสัย เขาคิดว่าก็อบลินนี่จะใจดีแนะนำฟรี ที่แท้เธอก็ทำเพื่อหาเงิน

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]