บทที่ 1: ไอ้ชู

บทที่ 1: ไอ้ชู

[ติ๊ง! คุณเปิดใช้งานระบบระบบคลังสมองแล้ว ทุกวันที่คุณจัดเก็บข้อมูล คุณจะได้รับบัฟสุ่มเจ็ดอย่างในแต่ละคืน ไม่ว่าจะเป็น ราบรื่น รวยล้น สงบสุข ฯลฯ]

"โครม!"

ประตูถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง

หลิวชางเหอวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน กวาดตามองรอบห้อง ในที่สุดก็เห็นชูซีนอนอยู่ที่พื้นตรงมุมห้อง

"ไอ้ชู รีบตื่นเร็ว อย่าเพิ่งนอน วันนี้เป็นวันปลุกอาชีพนะโว้ย"

หลิวชางเหอเตะขวดเหล้าทิ้งไปสองสามขวด เดินมาที่ชูซีแล้วพยุงขึ้นมา

เขาตบหน้า บีบแก้มอีกฝ่าย แต่ก็ไม่มีการตอบสนอง เช็คลมหายใจดูก็ยังหายใจอยู่

ฉันต้องผายปอดงั้นเหรอ?

"แม่งเอ๊ย! จูบแรกของฉัน เอาก็เอาวะ" หลิวชางเหอกัดฟันพูดพลางทำปากจู๋ ค่อยๆ ขยับเข้าหาชูซีที่อยู่ในอ้อมแขน

คนในอ้อมแขนดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าใหญ่ๆ กับปากที่ยื่นออกมา

"เหี้ย!"

ชูซีตกใจ สลัดตัวออกจากอ้อมแขนหลิวชางเหอแล้วลุกขึ้นยืน กอดอกมองหลิวชางเหอด้วยสีหน้าตกใจ "นายเป็นใครวะ?"

หลิวชางเหอนั่งยองๆ อยู่บนพื้น เงยหน้ามองชูซีที่กำลังตัวสั่น

ตอนนี้เขารู้สึกอายในใจ

แต่หลิวชางเหอจะไม่แสดงอออก ถ้าเราไม่อาย คนอื่นก็ต้องอายแทน!

เขาตัดสินใจเปลี่ยนแผนทันที!

เห็นหลิวชางเหอเลิกทำปากจู๋ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาเปลี่ยนเป็นแววน้อยใจ ถึงขั้นทำท่าทางตุ้งติ้ง

"โธ่ ชูจ๋า เมื่อวานยังเรียกฉันว่าหม่าม้าหลิว แค่ไม่เจอกันคืนเดียวจำฉันไม่ได้แล้ว ถามว่าฉันเป็นใครได้ยังไง?"

พูดจบหลิวชางเหอก็กระทืบเท้าอย่างโกรธๆ

ชูซีสูดลมหายใจเย็นเฮือกเมื่อเห็นสีหน้าน้อยใจของอีกฝ่าย

ไอ้หมอนี่สูง 1.95 เมตร สูงกว่าเขาครึ่งหัว ทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แขนก็หนากว่าหัวเขาอีก... อึ๋ย!

ชูซีกำลังจะพูด แต่จู่ๆ หัวก็ปวดขึ้นมา ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว

"ปวดหัวสินะ บอกแล้วว่าอย่าดื่มเยอะ แต่ก็ไม่ยอมฟัง"

เมื่อเห็นชูซีกุมหัวด้วยท่าทางเจ็บปวด หลิวชางเหอก็กลับมาเป็นปกติ รีบวิ่งเข้าครัวไปชงน้ำผึ้ง

ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนเคยทำมาหลายครั้ง

"ดื่มน้ำผึ้งก่อน" หลิวชางเหอยื่นน้ำผึ้งให้ชูซี

"ขอบใจ หม่าม้าหลิว" ชูซีรับน้ำผึ้งมา

"อ๋อ ตอนนี้จำได้แล้วว่าฉันเป็นใคร" หลิวชางเหอมองด้วยสายตาดุ

ชูซียิ้มแหยๆ ได้แต่กลบเกลื่อนด้วยการดื่มน้ำผึ้ง

เมื่อกี้เขาได้รวมความทรงจำสองชีวิตเข้าด้วยกันและเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

เขาชื่อชูซี เป็นเด็กกำพร้า

พูดให้ชัดคือเพิ่งกำพร้าเมื่อสามปีก่อน

สามปีก่อนพ่อแม่เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุ นับแต่นั้นมาเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากเด็กร่าเริงสดใสกลายเป็นคนเงียบขรึม ซึมเศร้า เก็บตัว และติดเหล้าอย่างหนัก

เมื่อคืนอาจเพราะดื่มหนักเกินไปเลยกระตุ้นสมอง ทำให้ความทรงจำชาติก่อนตื่นขึ้น

ส่วนคนตรงหน้านี้ชื่อหลิวชางเหอ เป็นเพื่อนสนิทของเขา

สามปีที่ผ่านมา หลิวชางเหอคอยดูแลเขาตอนเมาหมดสภาพ

เขาเลยชอบเรียกอีกฝ่ายว่าหม่าม๊าหลิว

นอกจากนี้ เพราะเขาเก็บตัวมากขึ้นและมีเพื่อนน้อย ครั้งหนึ่งเคยโดนรังแกที่โรงเรียน

หลิวชางเหอบังเอิญมาเจอเข้า รีบพับแขนเสื้อเข้าต่อสู้ทันที

แล้วก็แพ้

หลังจากนั้น หลิวชางเหอก็เริ่มออกกำลังกายอย่างบ้าคลั่ง จนได้กล้ามเนื้อมาอย่างทุกวันนี้

ชูซียังจำวันที่หลิวชางเหอประสบความสำเร็จได้ลางๆ วันนั้นอีกฝ่ายประกาศกร้าวกับทั้งโรงเรียนว่า "ใครกล้ารังแกชูซี ฉันจะบีบให้ตายด้วยกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์"

วันเดียวกันนั้น ชูซีถูกครูประจำชั้นเรียกไปว่ากล่าวเพราะดื่มเหล้าจนหลับในห้องเรียน

ตอนชูซีกับครูประจำชั้นกลับมาที่ห้อง ชูซีเห็นครูเดินไปที่ข้างๆ หลิวชางเหอ

ครูบีบกล้ามเนื้อของอีกฝ่าย ยิ้มชมว่าฝึกมาดี แล้วจึงพับแขนเสื้อของหลิวชางเหอลง

ส่วนหลิวชางเหอะ... ไม่กล้าขยับเลย ไม่กล้าขยับจริงๆ

สามปีที่ผ่านมา หลิวชางเหอทำตัวเป็นทั้งพ่อและแม่

แต่ก่อนหลิวชางเหอเป็นคนเก็บตัว เวลาครูให้ตอบคำถาม ไม่เพียงพูดเสียงเบา แต่ยังหน้าแดงอีกต่างหาก

แต่ตั้งแต่ชูซีซึมเศร้าเมื่อสามปีก่อน เพื่อให้เขามีความสุข หลิวชางเหอค่อยๆ กลายเป็นคนเปิดเผย มักทำตัวตลกๆ ต่อหน้าชูซี

ถ้าชูซีมีญาติในโลกนี้ คนนั้นก็คือหลิวชางเหอ

"เมื่อกี้นาย..." เห็นบรรยากาศอึดอัดไปนิด ชูซีจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้น

"เมื่อกี้ฉันกำลังช่วยผายปอด ไม่คิดว่านายจะตื่นกะทันหัน" หลิวชางเหออธิบาย

"ใครเขาผายปอดในอ้อมแขนกัน?" ชูซีพูด สีหน้ารังเกียจ "นี่นายจะจูบฉันเหรอ?"

พอได้ยินแบบนั้น หลิวชางเหอก็ลุกขึ้นทันที เขาถอยหลังไปสองก้าว มองชูซีด้วยสีหน้าตกใจ ชี้นิ้วไปมาระหว่างตัวเองกับชูซี ผ่านไปพักใหญ่จึงพูดว่า "นายพูดเหมือนเป็นจูบแรกเลยนะ"

ชูซีเงียบ

ไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อ

ยิ่งพูด ยิ่งน่าอาย

"ฮ่าๆๆ..." แต่วินาทีต่อมาหลิวชางเหอก็หัวเราะลั่น "ไอ้ชู ฉันแค่ล้อเล่น มันยังไม่โดนสักหน่อย"

ตั้งแต่พ่อแม่ชูซีเสียเมื่อสามปีก่อน อีกฝ่ายแทบไม่พูดอะไร

แม้แต่เวลาคุยกับเขา ก็พูดได้แค่ไม่กี่คำ ไม่ต้องพูดถึงการล้อเล่น

หลิวชางเหอจึงดีใจมาก ดีใจอย่างจริงใจที่ชูซีเปลี่ยนไป

ชูซีคิดว่านี่ก็ดี เพราะคนที่รู้จักเขาดีที่สุดคือหลิวชางเหอ ดังนั้นเขาค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลง

ชูซีดื่มน้ำผึ้งในแก้วจนหมด "แล้วนี่นายมาหาฉันทำไม?"

"เฮ้ยแม่ง เกือบลืมไปเลย วันนี้เป็นวันปลุกอาชีพ"

พอชูซีพูดถึงเรื่องนี้ หลิวชางเหอก็นึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่มา

สีหน้าเขาดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด รีบลากชูซีวิ่งออกไปข้างนอก "ไปๆ รีบไป ป่านนี้เริ่มแล้วแน่ๆ ถ้าไม่ไป จะทำพลาดครั้งใหญ่"