ตอนที่ 345: บทเรียนการทำอาหารและแฟนสาวรุ่นกุยช่าย
ตอนที่ 345: บทเรียนการทำอาหารและแฟนสาวรุ่นกุยช่าย
ตอนที่ 345: บทเรียนการทำอาหารและแฟนสาวรุ่นกุยช่าย
ความจริงแล้ว หลินหรูคิดเห็นเช่นเดียวกับชาวเน็ตมาโดยตลอด เธอรู้สึกว่าการที่กู้เฉิงและคนอื่นๆ มาร่วมรายการ ก็เป็นเพียงกลยุทธ์ของทีมงานที่เชิญแขกรับเชิญพิเศษมาเพื่อสร้างกระแสเท่านั้น
และเนื่องจากการมีอยู่ของหลินฮั่น เธอจึงสามารถกลมกลืนไปกับคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว
ยามเมื่ออยู่กับหลินฮั่นและพรรคพวก เธอสลัดท่าทีเย่อหยิ่งทิ้งไป บรรยากาศการสนทนากับกลุ่มทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่ต่างพากันยิ้มแย้มนั้นดูปรองดองเป็นพิเศษ
แต่ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ไป๋เวยและกู้เฉิงกลับไม่สามารถเข้ากับวงสังคมนั้นได้ พวกเขาจึงมายืนอยู่ข้างซูอินอัน คอยช่วยเธอเตรียมวัตถุดิบ
"หลินหรู รีบมาเรียนทำอาหารเร็วเข้า" กู้เฉิงวางเนื้อแก้มปลาทูน่าครีบน้ำเงินลงบนเขียงอย่างสบายอารมณ์ "รีบๆ มาเรียนซะ พอพวกเธอเรียนกันเสร็จแล้ว ซูอินอันจะได้มาสอนฉันต่อ"
"มาแล้วๆ" หลินหรูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แต่ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซูอินอัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เลือนหายไปในทันที
#หยิ่งชะมัด!#
#หยิ่งแล้วผิดตรงไหน? คนเขามีต้นทุนให้หยิ่งนี่นา!#
...
กู้เฉิงขมวดคิ้ว ตั้งแต่เทปแรกแล้วที่หลินหรูชอบแสดงท่าทีเหนือกว่าต่อหน้าซูอินอัน
ซูอินอันทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมของหลินหรู และยื่นมีดเซรามิกให้ เจิ้งเย่และกู้เฉิงต่างก็เบียดตัวเข้ามา ในมือของแต่ละคนถือมีดเซรามิกเอาไว้ เตรียมพร้อมที่จะเรียนรู้วิชาการทำอาหาร
เมื่อเห็นสายตาที่กระตือรือร้นของพวกเขา ซูอินอันก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา
หลินฮั่นจ้องมองรอยยิ้มที่สดใสและเจิดจรัสของเธอ แววตาของเขาวูบไหว ผู้หญิงคนนี้เวลายิ้มยิ่งดูสวยขึ้นไปอีก!
"ขอผมร่วมวงด้วยคนได้ไหม?" หลินฮั่นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซูอินอัน ก้มลงมองเธอพร้อมส่งยิ้มให้
ระบบ: 【ในฐานะเทพเจ้าแห่งการทำอาหารผู้นำความอร่อยมาสู่มวลมนุษย์ คุณจะต้องไม่ปฏิเสธใครก็ตามที่ต้องการเรียนรู้การทำอาหาร】
ระบบ: 【ยินดีด้วย โฮสต์เปิดภารกิจเสริม: ส่งมีดเซรามิกให้หลินฮั่น รับรางวัล: สูตรเนื้อพะโล้รมควัน】
ซูอินอันยื่นมีดเซรามิกออกไป หลินฮั่นยื่นมือมารับ แต่ซูอินอันกลับชักมีดกลับ หลินฮั่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินซูอินอันกล่าวว่า "คุณควรจับที่ด้ามมีดเซรามิก เมื่อกี้มือคุณเกือบจะโดนคมมีดแล้วนะ มีดเซรามิกอาจจะดูเหมือนไม่คม แต่จริงๆ แล้วมันคมมาก"
"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ" รอยยิ้มของหลินฮั่นยิ่งดูเจิดจ้ากว่าเดิม
หลินหรูกลอกตามองบน รู้สึกหมั่นไส้ที่ซูอินอันพยายามจะประจบเอาใจหลินฮั่น แฟนสาวของพี่สามของเธอก็เปรียบเหมือนต้นกุยช่าย ตัดไปรุ่นหนึ่งก็งอกรุ่นใหม่ออกมา ไม่รู้จักจบจักสิ้น เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของเธอก็ปรากฏขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
เสิ่นเย่และเสิ่นซิวสบตากัน ต่างก็รู้ดีว่าหลินฮั่นเริ่มเกิดความสนใจในตัวซูอินอันแบบนักล่าเข้าให้แล้ว
เสิ่นซิวทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเสิ่นเย่ดึงตัวไว้ "ละครกำลังสนุก ขอดูก่อนเถอะ"
เสิ่นซิวกลอกตาใส่เขา แล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างหลินฮั่นและซูอินอัน "ฉันก็อยากเรียนด้วย"
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นหรี่ลงและกระพริบปริบๆ ให้ซูอินอัน "ขอฉันยืนเรียนข้างๆ เธอได้ไหม"
"ตาคุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ซูอินอันย้อนถาม
เสิ่นซิว: "..."
"มีแค่ผมเท่านั้นที่ยืนข้างลูกพี่ได้" เพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการยืนข้างซูอินอัน เจิ้งเย่ก็ไม่ยอมแพ้ "ผมเป็นพนักงานคนโปรดของลูกพี่นะ"
กู้เฉิงหัวเราะ "เสียใจด้วยนะ ฉันเป็นเพื่อนคนโปรดของซูอินอันต่างหาก"
คนพวกนี้มันบ้ากันไปหมดแล้ว!
ซูอินอันกลอกตาแล้วดุว่า "ถ้าจะเรียนก็ตั้งใจเรียนดีๆ ถ้ายังเล่นกันอีก ก็ไสหัวออกไปให้หมด"
ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็รีบเข้าแถวยืนตัวตรงอย่างเชื่อฟัง ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก
หลินฮั่นถามด้วยความงุนงง "ทำไมพวกคุณถึงเชื่อฟังกันขนาดนี้ล่ะ?"
"โอ๊ย คุณไม่รู้นิสัยลูกพี่เราซะแล้ว เธอพูดจริงทำจริงนะจะบอกให้" เจิ้งเย่ทำหน้าจริงจัง
"ใช่ เพื่อนซูปกติก็ยิ้มแย้มดีหรอก แต่บทจะเอาจริงขึ้นมา น่ากลัวใช่ย่อยเลยนะ" กู้เฉิงช่วยเสริม