ตอนที่ 342: ยำใบชาและการล้างแค้น

ตอนที่ 342: ยำใบชาและการล้างแค้น

ซูอินอันถอนหายใจ ในหมู่บ้านไม่มีอะไรน่ากินเหลืออยู่เลย เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนภูเขาที่พักของคนเก็บชา หรือจะลองไปเสี่ยงดวงดูแถวนั้นดีนะ?

สายลมแผ่วเบาพัดผ่านมา หอบเอากลิ่นหอมของอาหารที่แปลกประหลาดเจือปนมากับกลิ่นใบชา ดวงตาของซูอินอันเป็นประกายขึ้นทันที แล้วเธอก็รีบวิ่งตรงขึ้นไปบนภูเขา

#ซูของเราจะไปเก็บใบชาเหรอ?#

#พวกนายยังไม่รู้จักเทพเจ้าแห่งการทำอาหารดีพอ เธอต้องได้กลิ่นของอร่อยแน่ๆ#

#ในโลกนี้ยังมีอะไรอร่อยไปกว่าอาหารฝีมือเทพเจ้าแห่งการทำอาหารอีกเหรอ?#

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังถกเถียงกัน ซูอินอันก็วิ่งรวดเดียวไปถึงไหล่เขา

#ช็อกกับสมรรถภาพร่างกายของเธอ ชาติก่อนเป็นแชมป์วิ่งมาราธอนหรือไง?#

#เธอมาทำอะไรที่นี่? มีแต่ป่าเขาทั้งนั้น!#

#มาชมวิว?#

ไหล่เขาเต็มไปด้วยไร่ชาเขียวขจีทอดตัวยาวเหยียด มองออกไปเห็นทิวทัศน์ที่ตีนเขา

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร? ที่นี่ไม่มีคนเลยสักคน!

ทุกคนต่างสงสัยว่าเธอวิ่งขึ้นมาทำอะไรบนนี้

ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นซูอินอันค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในไร่ชา ไม่นานนักก็เห็นชาวนาสูงวัยคนหนึ่งนั่งกินข้าวอยู่กับพื้น เขาถือชามกระเบื้องหยาบใบใหญ่และกำลังพุ้ยข้าวเข้าปากคำโต

#นี่คือของอร่อยที่เทพเจ้าแห่งการทำอาหารตามหาเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง??#

#ดูเหมือนคนงานจนๆ คนหนึ่ง จะไปมีของอร่อยอะไรได้?#

#จนพ่องสิ เป็นคนงานแล้วผิดตรงไหน? ดูรายการเรียลลิตี้แล้วต้องทำตัวสูงส่งเหยียดคนอื่นด้วยเหรอ?#

แม้ทุกคนจะเถียงกันอย่างดุเดือด แต่ลึกๆ แล้วก็อยากรู้ว่าซูอินอันเจอของดีอะไรกันแน่ ชาวเน็ตขาเม้าท์ย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะเห็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหารหน้าแตก เทพเจ้าแห่งการทำอาหารที่ทำกับข้าวเก่งแต่หาของอร่อยไม่เจอ มันน่าสนุกจะตายไปไม่ใช่เหรอ?

แดดอุ่นลมโชย ท้องฟ้าสีครามดุจน้ำทะเล

ซูอินอันนั่งยองๆ ลงตรงหน้าคนงานพร้อมรอยยิ้ม "คุณลุงคะ กินอะไรอยู่คะ? ขอลองชิมหน่อยได้ไหม?"

คุณลุงคนงานหันกลับมา ตะลึงงันไปชั่วขณะเมื่อเห็นสาวน้อยหน้าตาราวกับนางฟ้าจำแลงลงมานั่งยองๆ ส่งยิ้มให้อยู่ข้างหลัง สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าของซูอินอันอย่างไม่วางตา จนลืมตัวไปชั่วขณะ

ซูอินอันเหลือบมองเศษอาหารในชามของเขาแล้วหัวเราะร่า "คุณลุงกำลังกินยำใบชาอยู่นี่เอง"

คุณลุงคนงานพยักหน้าหงึกๆ อย่างคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แต่ช่องคอมเมนต์กำลังระเบิดลง:

#พระเจ้าช่วย ใบชาเอามารยำกินได้ด้วยเหรอ?#

#อึ้งไปเลย#

...

"ขอลองชิมคำนึงได้ไหมคะ?" ซูอินอันชี้ไปที่จานที่ยังไม่ได้แตะต้องในตะกร้า

คุณลุงคนงานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นจานใบนั้นให้ซูอินอัน

ในจานยังมียำใบชาเหลืออยู่เล็กน้อย เนื่องจากใบชาถูกขยี้จนละเอียด มองแวบแรกจึงดูเหมือนยำสาหร่ายสีเขียวสด

"ขอบคุณค่ะ" ซูอินอันรับมาด้วยรอยยิ้ม ชาวเน็ตเห็นเธอเสกตะเกียบออกมาจากความว่างเปล่าราวกับเล่นกล คีบใบชาใส่ปาก

ทันทีที่เข้าปาก กลิ่นหอมของชาก็ระเบิดอบอวล รสเค็ม มัน เผ็ด... น้ำซอสรสเลิศไหลซึมออกมาตามไรฟัน ยิ่งเคี้ยวยิ่งเพลิน แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมายังมีกลิ่นหอมของใบชาเจือปน จินตนาการได้ถึงตอนที่ใบชาถูกเด็ดจากต้นและนำมานวดขยี้ด้วยมือจนนุ่มละเอียด

ใบชาอ่อนเปลี่ยนเป็นสีเขียวบดละเอียดน่ารับประทาน ปรุงรสด้วยใบมะนาว พริก เกลือ กระเทียม และมดแดง คลุกเคล้าให้เข้ากัน เมื่อทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ หอมกรุ่น สามารถกินหมดชามใหญ่ได้ในรวดเดียว... มิน่าล่ะ คุณลุงคนงานถึงได้กินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้น!

ซูอินอันปลื้มปริ่มตั้งแต่คำแรก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

ชาวเน็ตที่ดูอยู่ต่างก็น้ำลายสอ อยากกินตามไปด้วย

แต่ในมือไม่มีอะไรกิน เลยได้แต่มองหาของกินรอบตัว ถ้าไม่มีอะไรกินจริงๆ ก็ได้แต่ดื่มน้ำเปล่าประทังความอยากไปพลางๆ

เมื่อเห็นเธอกินอย่างมีความสุข คุณลุงคนงานก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการข้าวชามโตลงท้องตามไปด้วย

ระบบ: 【โฮสต์โปรดให้ความรู้เรื่องที่มาของยำใบชาแก่ชาวเน็ต รางวัล: ยำใบชา】

"ชาวเน็ตคงสงสัยกันสินะคะว่าใบชาเอามายำกินได้ยังไง?" ซูอินอันพูดด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงใสไพเราะ "ยำใบชาเป็นเมนูโปรดของพี่น้องชาวจีโน่ในสิบสองปันนา มณฑลยูนนานค่ะ..."

"ใช่ๆๆ ลุงเป็นคนจีโน่ มาทำงานเฝ้าไร่ชาที่นี่" คุณลุงคนงานตื่นเต้นทันทีเมื่อได้ยินซูอินอันพูด

"พวกเรามีวิธีกินใบชาเยอะแยะเลย เอามายำกับอะไรก็ได้ เนื้อนก ผักเหม็น หน่อไม้หวาน เห็ด... เอามายำกับใบชาได้หมด"

คุณลุงคนงานพูดอย่างออกรส ซูอินอันมองเขาด้วยรอยยิ้มและเปิดโอกาสให้เขาได้ออกกล้องเต็มที่

#แต่ลุงแกดูมอมแมมจัง เทพเจ้าแห่งการทำอาหารกินลงได้ไง? แหวะ...#

#มอมแมมพ่องสิ ลุงแกผิวคล้ำเพราะตากแดดต่างหาก ดูเสื้อผ้าแกสิ ดูฟันขาวๆ ของแก สะอาดจะตาย...#

ช่องคอมเมนต์เริ่มเปิดศึกกันอีกรอบ...

ซูอินอันช่วยโปรโมทอาหารอร่อยของชาวจีโน่และทิวทัศน์ของสิบสองปันนา ก่อนจะเดินลงจากเขาอย่างอิ่มเอมใจ พร้อมห่อยำใบชาฝีมือคุณลุงคนงานติดมือมาด้วย

และช่องคอมเมนต์ก็เปลี่ยนจากการทะเลาะกัน มาเป็นการอวดของดีและที่เที่ยวในบ้านเกิดตัวเองแทน

ทันทีที่ซูอินอันเดินกลับมาถึง ก็เห็นทีมงานรายการกำลังหามเยว่เจี้ยนวิ่งออกมาจากข้างในอย่างเร่งรีบ

หัวใจของซูอินอันกระตุกวูบ เธอรีบวิ่งเข้าไปหา "เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้ใครทำน้ำมันหกใส่บันได ผมลื่นตกลงมา" ใบหน้าของเยว่เจี้ยนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอินอันก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ไป๋จินโดยสัญชาตญาณ

เมื่อถูกจ้องมอง ไป๋จินก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปากออกมา

ระบบ: 【ยินดีด้วย โฮสต์ได้กระตุ้นภารกิจลับ: ทวงคืนความยุติธรรมให้เยว่เจี้ยน รางวัล: สูตรอาหารเมนูชาทั้งหมด #

ซูอินอันจ้องไป๋จินด้วยสายตาอำมหิต ไป๋จินถอยหลังไปหนึ่งก้าวแสร้งทำเป็นมองซูอินอันด้วยความหวาดกลัว "มองฉันแบบนั้นทำไม?"

ซูอินอันถามเสียงเรียบ "เธอเป็นคนทำใช่ไหม?"

"เธอใส่ร้ายฉันอีกแล้วนะ" ไป๋จินจ้องซูอินอันด้วยดวงตาแดงก่ำ ต้องยอมรับว่าทักษะการแสดงของเธอนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ บทบาทนางเอกผู้ถูกใส่ร้ายแสดงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ "นี่มันรายการถ่ายทอดสดนะ ทุกการกระทำของเราออกอากาศหมด ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วถ้าทำเรื่องแบบนั้น"

เธอยื่นมือจะผลักซูอินอัน แต่ซูอินอันไม่แม้แต่จะกระพริบตา ปัดมือเธอออกอย่างแรง

รอยแดงปรากฏขึ้นบนแขนของไป๋จินทันที ไป๋จินร้องไห้โวยวายหน้ากล้องว่าถูกรังแก แต่แอบพยายามดึงกระโปรงที่ซูอินอันใส่อยู่ให้หลุดเพื่อทำให้เธอขายหน้า

ซูอินอันเหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก เธอเงยหน้าขึ้นและผลักไป๋จินลงไปกองกับพื้น กระโปรงของไป๋จินเลิกขึ้นเผยให้เห็นกางเกงชั้นใน

ซูอินอันมองลงมาที่เธอด้วยสายตาเหยียดหยามและถามเสียงเย็น "เธอทำใช่ไหม?"

"แล้วถ้าฉันทำแล้วจะทำไม?" ไป๋จินพูดด้วยความเกลียดชัง "มันอยู่ฝ่ายเดียวกับแกไม่ใช่เหรอ? งั้นฉันจะทำลายขาของมัน ดูซิว่าต่อไปมันจะว่ายน้ำได้ยังไง?"

...

นับตั้งแต่ซูอินอันเริ่มลงไม้ลงมือ เพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์สาวน้อยน่ารักแสนหวานของโฮสต์ต้องมัวหมอง ระบบจึงทำการตัดสัญญาณภาพถ่ายทอดสด

ชาวเน็ตมองไม่เห็นภาพหน้าจอ ได้ยินเพียงเสียงของไป๋จินที่ดังออกมาจากวิดีโอ ทุกคนต่างตกตะลึง นี่มันน่ารังเกียจเกินไปแล้วมั้ง?

น้องชายของตัวเองเป็นถึงความหวังเหรียญทองของทีมชาติ แต่ไป๋จินกลับคิดจะทำลายอาชีพของเขาเพียงเพราะเหตุผลเล็กน้อยแค่นี้เนี่ยนะ